ยิระมะยา บทที่ 2

ยรม. 2:2 ก ยอค.16:8, 22, 60; ฮซอ.2:15

ยรม. 2:2 ข วว.2:4

ยรม. 2:2 1 หรือ การหมั้นหมาย. ในหนังสือเล่มนี้ พระเจ้าพระยะโฮวาทรงถือว่าพระองค์เป็นสามีของผู้ที่พระองค์ทรงเลือกสรร คืออิสราเอลผู้เป็นที่รัก และทรงถือว่าอิสราเอลเป็นภรรยาของพระองค์ (ยรม.2:2, 32; 3:1, 14; 31:32). ยิระมะยา 2:1—3:5 จึงสามารถถือได้ว่าเป็นการสนทนาระหว่างสามีกับภรรยา. ดู อซด.20:6 คำอธิบาย 2.

ยรม. 2:2 ค พบญ.2:7

ยรม. 2:3 ก อซด.19:5-6; 28:36; ซคย.14:20

ยรม. 2:3 ข เทียบ ยก.1:18; วว.14:4

ยรม. 2:3 1 หรือ การเพิ่มพูน; เป็นผลผลิตจากแผ่นดิน. พระเจ้าทรงได้รับผลเก็บเกี่ยวจากแผ่นดินเป็นผลผลิต และอิสราเอลเป็นผลสุกงอมรุ่นแรกของผลผลิตนี้. พระเจ้าทรงให้ความล้ำค่ากับอิสราเอลว่าเป็นสิ่งแยกบริสุทธิ์แด่พระองค์ เป็นผลสุกงอมรุ่นแรกในผลเก็บเกี่ยวจากท้องทุ่งของพระองค์.

ยรม. 2:5 ก 2พกษ.17:15; ยนา.2:8

ยรม. 2:5 1ก ชี้ถึงรูปเคารพ. อิสราเอลได้ทำให้ตนเองกลายเป็นสิ่งไร้ประโยชน์ สิ่งที่ว่างเปล่า เพราะเหตุการกราบไหว้รูปเคารพ.

ยรม. 2:6 ก อซด.13:21; 14:30; พบญ.8:14-15; ยซย.63:9, 11-13; ฮซอ.13:4

ยรม. 2:7 ก อฤธ.13:27; 14:7-8; พบญ.8:7-9

ยรม. 2:11 ก บพส.115:4; ยซย.37:19; ยรม.16:20; ฆต.4:8

ยรม. 2:11 ข บพส.106:20; ลก.2:32; รม.1:23

ยรม. 2:11 1ข อิสราเอลได้แลกเปลี่ยนความจริงแท้แห่งพระเจ้าของพวกเขา ซึ่งเป็นสง่าราศีของพวกเขากับความอนิจจังของรูปเคารพ (เทียบ รม.1:23-25).

ยรม. 2:13 1 หนังสือยิระมะยาเป็นหนังสือที่เต็มไปด้วยการตรัสเกี่ยวกับความบาปแห่งการล่วงละเมิดของชาวอิสราเอล อีกทั้งพระพิโรธ, การเฆี่ยนตี, และการลงโทษของพระเจ้า ซึ่งได้เปิดเผยว่าความมุ่งหมายของพระเจ้าที่อยู่ในแผนการบริหารของพระองค์คือการเป็นต้นน้ำ เป็นแหล่งกำเนิดของน้ำที่มีชีวิต เพื่อแจกจ่ายตัวของพระองค์เองเข้าสู่ผู้ที่พระองค์ทรงเลือกสรร ให้พวกเขาได้อิ่มหนำและรับสุข. เป้าหมายของการรับสุขนี้ก็เพื่อก่อกำเนิดคริสตจักร ซึ่งเป็นคู่ครองของพระเจ้ามาเป็นการเพิ่มพูนของพระเจ้า เป็นการขยายใหญ่ขึ้นของพระเจ้าจนกลายเป็นความบริบูรณ์ของพระเจ้าเพื่อการสำแดงของพระองค์ (ยฮ.3:29-30; อฟ.3:16-19, 21). นี่คือพระทัยปรารถนา เป็นความชอบพระทัยอันดีงามของพระเจ้าในแผนการบริหารของพระองค์ (อฟ.1:5, 9; 3:9-11). แนวคิดซึ่งได้ถูกหว่านเป็นเมล็ดพันธุ์ในข้อนี้มีการพัฒนาที่ครบบริบูรณ์อยู่ในพันธสัญญาใหม่ (ยฮ.4:10, 14; 7:37-39; 1กธ.10:4; 12:13; วว.22:1, 17). ชาวอิสราเอลควรได้ดื่มจากพระเจ้าผู้เป็นต้นน้ำของน้ำที่มีชีวิต เพื่อพวกเขาจะกลายเป็นการเพิ่มพูนของพระองค์มาสำแดงพระองค์ แต่พวกเขากลับกระทำความชั่วสองประการ: พวกเขาละทิ้งพระเจ้าผู้เป็นต้นน้ำ เป็นแหล่งกำเนิดของเขา และพวกเขาหันไปยังแหล่งกำเนิดอื่นนอกเหนือจากพระเจ้า. ความชั่วสองประการนี้ได้กำกับหนังสือยิระมะยาทั้งเล่ม. การสกัดอ่างเป็นภาพบรรยายถึงการเหน็ดเหนื่อยตรากตรำของชาวอิสราเอลที่ใช้การตรากตรำของมนุษย์มาสร้างบางสิ่ง (รูปเคารพ) ขึ้นแทนที่พระเจ้า. การที่อ่างน้ำนั้นแตกและเก็บกักน้ำไว้ไม่ได้บ่งชี้ว่า นอกเหนือจากตัวของพระเจ้าเองผู้เป็นน้ำที่มีชีวิตที่ได้แจกจ่ายเข้าสู่ภายในเราแล้ว ก็ไม่มีสิ่งใดสามารถดับความกระหายของเราและทำให้เรากลายเป็นการเพิ่มพูนของพระเจ้าเพื่อการสำแดงของพระองค์ (ยฮ.4:13–14).

ยรม. 2:13 ก บพส.36:9; ยรม.17:13; ยฮ.4:14; 19:34; วว.7:17

ยรม. 2:18 1 ชาวอิสราเอลแสวงหาและเชื่อพึ่งในความช่วยเหลือของชาวอียิปต์และชาวอัสซีเรีย (ความช่วยเหลือของมนุษย์) แทนที่จะแสวงหาและเชื่อพึ่งในพระพรของพระเจ้า (ข้อ 17-18, 36; ยซย.31:3).

ยรม. 2:18 ก ยซย.30:1-2

ยรม. 2:18 2 ชี้ถึงแม่น้ำไนล์.

ยรม. 2:18 3 หรือ แม่น้ำยูเฟรติส.

ยรม. 2:19 1 การทรยศเป็นเรื่องของการละทิ้งทางของพระเจ้าและเลือกเดินอีกทางหนึ่งเพื่อติดตามสิ่งอื่นนอกเหนือจากพระเจ้า. นี่คือการละทิ้งพระเจ้าและหันไปหารูปเคารพ (ข้อ 13).

ยรม. 2:20 1 ในฐานะภรรยาของพระยะโฮวา อิสราเอลได้ละทิ้งความบริสุทธิ์ของตนไปทำการล่วงประเวณีโดยการกราบไหว้รูปเคารพ. ในการทำเช่นนี้ เธอจึงมีหน้าผากของหญิงแพศยาและปฏิเสธที่จะรู้สึกละอาย (ข้อ 20, 23-25; 3:1-3).

ยรม. 2:21 ก อซด.15:17; บพส.44:2; ยซย.5:1-2; มธ.21:33

ยรม. 2:21 ข ยฮ.15:1

ยรม. 2:28 ก พบญ.32:37; วนฉ.10:14

ยรม. 2:28 ข ยรม.11:13

ยรม. 2:30 ก นฮย.9:26; 1ธซ.2:15

ยรม. 2:32 1 ถ้อยคำเกี่ยวกับเครื่องประดับและอาภรณ์นี้บ่งชี้ว่าพระเจ้าทรงเป็นเครื่องประดับและอาภรณ์ของเรา กล่าวคือพระองค์ทรงเป็นความงดงามของเรา. แม้พระเจ้าจะทรงเป็นความงดงามของอิสราเอล แต่อิสราเอลกลับลืมพระองค์เสีย.

ยรม. 2:32 ก เทียบ วว.21:2

ยรม. 2:32 ข บพส.106:21; ยรม.13:25; ฮซอ.8:14

ยรม. 2:32 2 การที่อิสราเอลละทิ้งพระเจ้าแล้วหันไปหารูปเคารพและการที่พวกเขาละเมิดพระบัญญัติของพระเจ้านั้นเริ่มต้นเมื่อพวกเขากราบไหว้ลูกโคทองคำที่ภูเขาซีนาย (อซด.32:1-6). ต่อมา เมื่อโมเซกล่าวซ้ำกฎบัญญัติอันศักดิ์สิทธิ์ เขาได้กำชับอิสราเอลเป็นพิเศษว่า เมื่อพวกเขาเข้าสู่แผ่นดินงามแล้ว พวกเขาจะต้องรื้อถอนรูปเคารพ ทำลายสถานที่กราบไหว้รูปเคารพ และสังหารผู้ที่กราบไหว้รูปเคารพ (พบญ.7:2, 5). อย่างไรก็ตาม ชาวอิสราเอลไม่ได้เชื่อฟังพระบัญญัติที่ให้ทำลายผู้ที่กราบไหว้รูปเคารพจนหมดสิ้น. ผลลัพธ์ทำให้พวกเขาไม่สามารถถือครองแผ่นดินงามได้อย่างครบบริบูรณ์ และมีสงครามเกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าระหว่างอิสราเอลกับชนชาติในดินแดนนั้น. หลังจากที่ดาวิดได้ทำสงครามกับผู้ที่อาศัยในดินแดนนั้นทั้งหมดและได้รับแผ่นดินมาเกือบทั้งหมดแล้ว อีกทั้งซะโลโมบุตรชายของเขาได้ก่อสร้างพระวิหารขึ้นราว 1000 ปีก่อนคริสต์ศักราช ทว่าในวัยชราของเขา ซะโลโมได้ถูกภรรยาชาวต่างชาติของเขาชักนำไปสู่การกราบไหว้รูปเคารพ (1พกษ.11:1-8). ลูกหลานเกือบทั้งหมดของเขายังคงสานต่อการทรยศของเขา. ในที่สุด การกราบไหว้รูปเคารพของอิสราเอลและการละเมิดกฎบัญญัติของพวกเขาก็ถึงจุดสูงสุดในสมัยของยิระมะยา. ในเวลานั้น อิสราเอลอยู่ในช่วงอาทิตย์อัสดงแห่งการเปิดเผยอันศักดิ์สิทธิ์. เทียบ วนฉ.2:12 คำอธิบาย 1.

ยรม. 2:34 1 แปลตามตรงคือ โลหิตแห่งชีวิต.