ยิระมะยา บทที่ 14
7. การลงโทษของพระยะโฮวาที่มีต่ออิสราเอล (ในความเป็นจริงคือยูดา) ด้วยความแห้งแล้ง
14:1—15:9
14:1—15:9
(1) ข่าวสารของพระยะโฮวาเกี่ยวกับความแห้งแล้งของพวกเขา
14:1-6
14:1-6
ยรม.
14:1 พระคำของพระยะโฮวามาถึงยิระมะยาเกี่ยวกับ1ความแห้งแล้งว่า
ยรม.
14:2 ยูดาไว้ทุกข์ และประตูเมืองทั้งหลายของเธอก็อ่อนกำลังลง คนทั้งหลายสวมชุดดำไว้ทุกข์เศร้าโศกอยู่บนแผ่นดิน และเสียงร้องของเยรูซาเล็มก็ดังขึ้น.
ยรม.
14:3 พวกเจ้านายของพวกเขาสั่งคนใช้ให้ไปตักน้ำ พวกเขาไปยังที่บ่อน้ำ เห็นว่ากไม่มีน้ำ เขาก็กลับไปด้วยภาชนะเปล่า เขาอับอายและสับสนจึงคลุมศีรษะเสีย
ยรม.
14:4 เพราะเรื่องแผ่นดินที่แตกระแหง เนื่องจากไม่มีฝนตกบนแผ่นดิน พวกชาวนาก็อับอายจึงคลุมศีรษะเสีย.
ยรม.
14:5 แม้กวางตัวเมียที่อยู่ในท้องทุ่งก็ละทิ้ง[ลูก]ที่ตกใหม่เสีย เพราะว่าไม่มีหญ้า.
ยรม.
14:6 ลาป่ายืนอยู่บนที่สูงโล่ง มันหอบเหมือนกับหมาใน ตาของมันก็มืดมัว เพราะว่าไม่มีหญ้า.
(2) คำทูลขอแทนของยิระมะยาผู้เผยพระวจนะ
14:7—15:9
14:7—15:9
ก. คำทูลขอแทนของเขา
14:7-9
14:7-9
ยรม.
14:7 แม้ว่าความบาปชั่วของข้าพเจ้าทั้งหลายก็เป็นพยานปรักปรำพวกข้าพเจ้า โอ พระยะโฮวา ขอพระองค์ทรงโปรดกระทำเถิดเพื่อเห็นแก่กพระนามของพระองค์ บรรดาการทรยศของข้าพเจ้าทั้งหลายก็มากมาย ข้าพเจ้าทั้งหลายกระทำบาปต่อพระองค์.
ยรม.
14:8 โอ พระองค์ผู้ทรงเป็นกความหวังแห่งอิสราเอล เป็นพระผู้ช่วยให้รอดของเขาในยามลำบาก เหตุใดพระองค์จึงทรงเป็นเหมือนผู้ค้างแรมในดินแดน หรือเหมือนคนเดินทางแวะค้างเพียงคืนเดียว?
ยรม.
14:9 เหตุใดพระองค์จึงทรงเป็นเหมือนคนที่ตกตะลึง หรือเหมือนผู้แกล้วกล้าแต่ช่วยใครไม่ได้? โอ พระยะโฮวา แม้กระนั้นก็ดีพระองค์สถิตกท่ามกลางข้าพเจ้าทั้งหลาย คนเขาเรียกพวกข้าพเจ้าตามขพระนามของพระองค์ ขออย่าทรงจากข้าพเจ้าทั้งหลายไปเสีย.
ข. การปฏิเสธของพระยะโฮวา
14:10-12
14:10-12
ยรม.
14:10 พระยะโฮวาตรัสเกี่ยวกับพลไพร่นี้ว่า พวกเขารักที่จะพเนจรไป ไม่ยับยั้งเท้าของตนไว้ ฉะนั้นพระยะโฮวาจึงไม่ทรงชอบใจเขา บัดนี้พระองค์จะทรงกระลึกถึงความบาปชั่วของเขา และลงโทษบาปของเขา.
ยรม.
14:11 พระยะโฮวาตรัสกับข้าพเจ้าว่า อย่ากอธิษฐานเพื่อความผาสุกของพลไพร่นี้เลย.
ยรม.
14:12 เมื่อเขาอดอาหาร เราก็จะไม่ฟังเสียงร้องของเขา เมื่อเขาถวายเครื่องบูชาเผาและเครื่องบูชาธัญญาหาร เราก็จะไม่ยินดี แต่เราจะผลาญเขาเสียด้วยดาบ ด้วยการกันดารอาหาร และด้วยโรคระบาด.
ค. คำอธิษฐานของผู้เผยพระวจนะเกี่ยวกับผู้เผยพระวจนะเทียมเท็จและคำตอบของพระยะโฮวา
14:13-16
14:13-16
ยรม.
14:13 แล้วข้าพเจ้าพูดว่า โอ องค์พระยะโฮวาเจ้า! แน่ทีเดียว พวกผู้เผยพระวจนะกล่าวแก่เขาว่า พวกเจ้าจะไม่เห็นดาบหรือการกันดารอาหาร แต่เราจะให้สันติสุขที่แน่นอนแก่เจ้าในสถานที่นี้.
ยรม.
14:14 และพระยะโฮวาตรัสกับข้าพเจ้าว่า พวกผู้เผยพระวจนะเหล่านั้นเผยพระวจนะกเท็จในนามของเรา เราไม่ได้ใช้พวกเขา และเราไม่ได้บัญชาเขาหรือพูดกับเขา. เขาเผยนิมิตจอมปลอมแก่พวกเจ้า เป็นการทำนายที่ไร้ค่า เป็นการหลอกลวงของใจเขาเอง.
ยรม.
14:15 ฉะนั้นพระยะโฮวาจึงตรัสดังนี้เกี่ยวกับพวกผู้เผยพระวจนะที่เผยพระวจนะในนามของเราแม้ว่าเราไม่ได้ใช้พวกเขา แต่พวกเขากล่าวว่า ดาบและการกันดารอาหารจะไม่มาถึงดินแดนนี้: พวกผู้เผยพระวจนะเหล่านั้นจะถูกผลาญเสียด้วยดาบและการกันดารอาหาร
ยรม.
14:16 และพลไพร่ผู้ซึ่งเขาเผยพระวจนะให้ฟังนั้นจะถูกเหวี่ยงทิ้งไว้ตามถนนหนทางของกรุงเยรูซาเล็มเพราะเหตุการกันดารอาหารและดาบ ซึ่งจะไม่มีใครฝังเขา คือทั้งตัวเขา, ภรรยาของเขา, บุตรชายและบุตรหญิงของเขา เพราะเราจะเทความชั่วของเขา[เอง]ลงบนเขา.
ง. ปฏิกิริยาของผู้เผยพระวจนะที่เป็นหนึ่งกับพระยะโฮวาผู้ทรงลงโทษ
14:17-18
14:17-18
ยรม.
14:17 เจ้าจงกล่าวถ้อยคำนี้แก่เขาว่า ขอให้1ตาของเรามีกน้ำตาไหลทั้งกลางคืนและกลางวัน อย่าให้หยุด เพราะบุตรสาวพรหมจารีแห่งชนชาติของเราถูกทำร้ายอย่างใหญ่หลวง ได้รับบาดเจ็บแสนสาหัส.
ยรม.
14:18 ถ้าเราออกไปตามท้องทุ่ง ก็เห็นคนที่ถูกฆ่าด้วยดาบ ถ้าเราเข้าไปในเมือง ก็เห็นคนเจ็บป่วยเนื่องจากการกันดารอาหาร. เพราะว่าทั้งพวกผู้เผยพระวจนะและปุโรหิต ต่างก็ไปยังดินแดนที่ตนไม่รู้จัก.
จ. คำทูลขอแทนอีกขั้นหนึ่งของผู้เผยพระวจนะ
14:19-22
14:19-22
ยรม.
14:19 พระองค์ทรงกปฏิเสธละทิ้งยูดาอย่างสิ้นเชิงแล้วหรือ? หรือจิตของพระองค์เกลียดชังซีโอนเสียแล้วหรือ? เหตุใดพระองค์ทรงเฆี่ยนตีข้าพเจ้าทั้งหลาย จนเกินกว่าที่ข้าพเจ้าจะได้รับการเยียวยารักษา? ข[ข้าพเจ้าทั้งหลาย]มองหาสันติสุข แต่ไม่มีสิ่งดี[มา]เลย ข้าพเจ้ามองหาเวลาเยียวยารักษา กลับได้รับความหวาดหวั่น.
ยรม.
14:20 โอ พระยะโฮวา ข้าพเจ้าทั้งหลายขอสารภาพความชั่วของพวกข้าพเจ้า และความบาปชั่วของบรรพบุรุษของข้าพเจ้า เพราะข้าพเจ้าทั้งหลายได้กกระทำบาปต่อพระองค์.
ยรม.
14:21 ขออย่าทรงเหยียดหยาม[พวกข้าพเจ้า]เพราะเห็นแก่พระนามของพระองค์ ขออย่าให้พระที่นั่งแห่งสง่าราศีของพระองค์ต้องเสียเกียรติ ขอทรงระลึกถึง[และ]อย่าทรงหักพันธสัญญาของพระองค์ซึ่งมีไว้กับข้าพเจ้าทั้งหลาย.
ยรม.
14:22 ในบรรดากสิ่งอนิจจังของประชาชาติมีองค์ใดเล่าที่บันดาลให้เกิดฝนได้? หรือท้องฟ้าเทห่าฝนลงมาเองได้หรือ? โอ พระยะโฮวา พระเจ้าของพวกข้าพเจ้า พระองค์คือพระเจ้าที่ทรงทำอย่างนั้นได้ไม่ใช่หรือ? พวกข้าพเจ้าค่อยท่าพระองค์ เพราะพระองค์ทรงสร้างสิ่งเหล่านี้ทั้งสิ้น.
คำอธิบาย ยิระมะยา บทที่ 14
ยรม.
14:1 1 พระยะโฮวาทรงลงโทษอิสราเอลด้วยความแห้งแล้ง (3:3ก) ซึ่งเป็นคำแช่งสาปเพราะอิสราเอลได้ละเมิดพันธสัญญาของพระยะโฮวา (พบญ.11:17; 28:23). นี่คือการระงับการหล่อเลี้ยงฝ่ายสวรรค์ของพระเจ้ามาสู่แผ่นดินโลก. เหตุการณ์เช่นนี้ได้เกิดขึ้นในสมัยของเอลียา (1พกษ.17:1) และจะเกิดขึ้นอีกในอนาคต (วว.11:6ก; ซคย.14:17-18).
ยรม.
14:3 ก 1พกษ.17:7; อมศ.4:8; เทียบ ยรม.2:13
ยรม.
14:7 ก บพส.25:11
ยรม.
14:8 ก ยรม.17:13
ยรม.
14:9 ก อซด.29:45-46; ลวต.26:11-12
ยรม.
14:9 ข ยซย.43:7; ดนอ.9:19; กจ.15:17
ยรม.
14:10 ก ฮซอ.8:13; 9:9
ยรม.
14:11 ก อซด.32:10; ยรม.7:16; 11:14; 1ยฮ.5:16
ยรม.
14:14 ก ยรม.23:25; 27:10, 15; 29:9, 21; มธ.7:15
ยรม.
14:17 1 ผู้เผยพระวจนะได้เป็นหนึ่งกับพระเจ้าผู้ทรงลงโทษในความรู้สึกที่เห็นอกเห็นใจเหล่าพลไพร่. ดู 9:1 คำอธิบาย 1 และ 9:18 คำอธิบาย 1.
ยรม.
14:17 ก ยรม.9:1; 13:17; พรท.1:16; 2:18
ยรม.
14:19 ก พรท.5:22
ยรม.
14:19 ข ยรม.8:15
ยรม.
14:20 ก นฮย.1:6; บพส.106:6; ดนอ.9:8
ยรม.
14:22 ก พบญ.32:21; 1ซมอ.12:21; กจ.14:15
