ยิระมะยา บทที่ 12

ยรม. 12:1 โอ พระยะโฮวา พระองค์ทรงชอบธรรม เมื่อข้าพเจ้าสู้คดีกับพระองค์ แต่ข้าพเจ้ายังขอทูลต่อพระองค์ถึงการตัดสิน[ของพระองค์]: 1เหตุใดทางของกคนชั่วจึงจำเริญขึ้น [เหตุใด]ทุกคนที่ไร้สัตย์ก็อยู่เย็นเป็นสุข?

ยรม. 12:2 พระองค์ทรงปลูกเขาทั้งหลายและเขาก็หยั่งรากลง พวกเขางอกงามขึ้นและเกิดผล. พระองค์ทรงอยู่ใกล้ในปากของเขา แต่ไกลจากส่วนต่างๆ ทางภายในของเขา.

ยรม. 12:3 โอ พระยะโฮวา แต่พระองค์ทรงกรู้จักข้าพเจ้า พระองค์ทรงเห็นข้าพเจ้า และทรงขทดลองใจของข้าพเจ้าที่มีต่อพระองค์. ขอทรงฉุดพวกเขาออกมาเหมือนแกะเพื่อจะฆ่าเสีย และแยกเขาไว้ต่างหากเพื่อวันแห่งการประหาร.

ยรม. 12:4 ดินแดนนี้จะไว้ทุกข์นานเท่าใด และผักหญ้าตามท้องนาทุกแห่งจะเหี่ยวแห้งไปนานเท่าใด? เพราะความชั่วของผู้ที่อาศัยอยู่ในนั้น สัตว์และนกก็ถูกกวาดไปสิ้น เพราะพวกเขาว่า พระองค์จะไม่ทอดพระเนตรบั้นปลายของเราทั้งหลาย.

ยรม. 12:5 ถ้าเจ้าวิ่งแข่งกับมนุษย์ และเขาทำให้เจ้าเหน็ดเหนื่อย เจ้าจะแข่งกับม้าได้อย่างไร? [ถ้า]เจ้าปลอดภัยในดินแดนที่สันติสุข เจ้าจะทำอย่างไรใน1กดงลุ่มแม่น้ำจอร์แดน?

ยรม. 12:6 เพราะว่าแม้แต่พี่น้องของเจ้าและวงศ์วานบิดาเจ้าก็ได้ทำการไร้สัตย์ต่อเจ้า เขายังร้องเสียงลั่นไล่ตามเจ้าไป. แม้ว่าเขาพูดถ้อยคำอันดีกับเจ้า ก็อย่าเชื่อเขาเลย.

ยรม. 12:7 เราได้ละทิ้งนิเวศน์ของเรา เราได้ทอดทิ้งมรดกของเรา เราได้มอบผู้เป็นที่รักแห่งจิตเราไว้ในมือศัตรูของนาง.

ยรม. 12:8 มรดกของเราได้กลายเป็นเหมือนสิงโตในป่าต่อเรา นางตะเบ็งเสียงใส่เรา เพราะฉะนั้นเราจึงเกลียดชังนาง.

ยรม. 12:9 มรดกของเราเป็นเหมือนนกล่าเหยื่อลายด่างต่อเราหรือ? ฝูงนกล่าเหยื่อรุมล้อมนางอยู่หรือ? ไปเถอะ ไปชุมนุมสัตว์ป่าในท้องทุ่งทั้งสิ้น พาพวกมันมากลืนกินเสีย.

ยรม. 12:10 ผู้เลี้ยงแกะเป็นอันมากได้ทำลายกสวนองุ่นของเรา เขาทั้งหลายได้เหยียบย่ำส่วนของเรา เขาได้ทำให้ส่วนที่เราชื่นใจกลายเป็นป่ากันดารที่ร้างเปล่า.

ยรม. 12:11 เขาได้ทำให้ส่วนของเราร้างเปล่า ที่ร้างเปล่านั้นก็ร้องทุกข์ต่อเรา ดินแดนทั้งสิ้นก็ถูกทิ้งให้ร้างเปล่า เพราะไม่มีผู้ใดเอาใจใส่เรื่องนั้น.

ยรม. 12:12 ผู้ทำลายได้มาบนบรรดาที่สูงโล่งในป่ากันดาร เพราะว่าพระแสงดาบของพระยะโฮวาทำลายล้างจากปลายดินแดนข้างนี้ไปถึงปลายดินแดนอีกข้างหนึ่ง ไม่มีสันติสุขแก่[สิ่งที่มีเลือด]เนื้อใดๆ เลย.

ยรม. 12:13 เขาทั้งหลายหว่านข้าวสาลีแต่ได้เกี่ยวหนาม เขาทำให้ตัวเหน็ดเหนื่อยแต่ไม่ได้ประโยชน์อะไร เจ้าทั้งหลายจงอับอายด้วยผลผลิตของเจ้า ด้วยเหตุพระพิโรธร้อนแรงของพระยะโฮวา.

ยรม. 12:14 พระยะโฮวาตรัสดังนี้ว่า เกี่ยวกับเพื่อนบ้านชั่วร้ายของเราผู้ได้แตะต้องมรดกซึ่งเราได้ให้แก่อิสราเอลพลไพร่ของเรานั้น เราจะถอนเขาทั้งหลายขึ้นออกจากดินแดนของเขา และเราจะถอนวงศ์วานยูดาขึ้นออกจากท่ามกลางพวกเขา

ยรม. 12:15 และหลังจากเราได้ถอนเขาขึ้นแล้ว เราจะกกลับมีความกรุณาต่อเขาอีก และเราจะนำเขาแต่ละคนมายังมรดกของตนและยังดินแดนของตน

ยรม. 12:16 และถ้าเขาทั้งหลายจะอุตส่าห์เรียนรู้วิถีแห่งพลไพร่ของเรา คือปฏิญาณในนามของเรา[ว่า] พระยะโฮวาทรงพระชนม์อยู่แน่ฉันใด อย่างที่เขาได้สอนพลไพร่ของเราให้ปฏิญาณโดยพระบาละแล้ว เขาจะได้รับการก่อสร้างขึ้นไว้ท่ามกลางพลไพร่ของเรา

ยรม. 12:17 แต่ถ้าพวกเขาไม่ฟัง เราก็จะถอนชนชาตินั้นขึ้นมา ถอนขึ้นมาและทำลายเสีย พระยะโฮวาตรัสดังนี้แหละ.