ยะซายา บทที่ 17
5. การพิพากษาของพระยะโฮวา — ดาเมเซ็กถูกทำลายและทอดทิ้งเพราะเหตุที่พวกเขารุกรานเข้าไปในอิสราเอล
17:1—18:7
17:1—18:7
ยซย.
17:1 ภาระเกี่ยวกับเมืองกดาเมเซ็ก ดูเถิด ดาเมเซ็กจะเปลี่ยนจาก[การเป็น]เมือง กลายเป็นกองซากปรักหักพัง.
ยซย.
17:2 เมืองทั้งหลายของอะโรเอลจะถูกทิ้งร้าง จะกลายเป็นที่สำหรับฝูงแกะ ที่ซึ่งพวกมันจะนอนลงโดยไม่มีใครทำให้มันกลัว.
ยซย.
17:3 เมืองที่มีป้อมจะสิ้นสุดไปจากเอ็ฟรายิม และอาณาจักรจะสิ้นสุดไปจากดาเมเซ็ก และคนที่เหลืออยู่ของซีเรียจะเป็นเหมือนสง่าราศีของชนชาติอิสราเอล พระยะโฮวาจอมพลโยธาตรัสดังนี้แหละ.
ยซย.
17:4 ในวันนั้น สง่าราศีของยาโคบจะจางหายไป และร่างกายที่อ้วนของเขาจะซูบผอมลง.
ยซย.
17:5 และจะเป็นเหมือนคนเกี่ยวข้าวที่รวบรวมต้นข้าวซึ่งตั้งอยู่ แขนของเขาจะเกี่ยวรวงข้าว และจะเป็นเหมือนเมื่อคนเก็บรวงข้าวที่หุบเขาระฟายิม.
ยซย.
17:6 แต่กการเก็บเกี่ยวที่เหลืออยู่ในนั้นจะเป็นเหมือนการตีต้นมะกอกเทศ[ให้ลูกหล่น] ซึ่งเหลืออยู่บนยอดสูงสุดเพียงสองหรือสามลูก หรือที่เหลืออยู่ตามกิ่งไม้ผลสี่ถึงห้าลูก พระยะโฮวาพระเจ้าของอิสราเอลตรัสดังนี้แหละ.
ยซย.
17:7 ในวันนั้น คนจะกเฝ้าหวังในขพระผู้สร้างของตน และดวงตาของเขาจะแลดูองค์บริสุทธิ์ของอิสราเอล.
ยซย.
17:8 เขาจะไม่เฝ้าหวังในแท่นบูชา ซึ่งทำด้วยมือของเขา และเขาจะไม่ใส่ใจสิ่งที่นิ้วมือของเขาทำขึ้น คือบรรดาเสาแม่อาเซราห์และรูปพระอาทิตย์.
ยซย.
17:9 ในวันนั้นเมืองทั้งหลายที่คุ้มกันของเขา ซึ่งพวกเขาทิ้งให้ร้างเพราะคนอิสราเอล จะเป็นเหมือนที่ทิ้งร้างในป่าหรือบนยอดเขา และจะกลายเป็นที่ร้างเปล่า
ยซย.
17:10 เพราะเจ้าได้หลงลืม1กพระเจ้าแห่งความรอดของเจ้า และไม่ได้จดจำ1ศิลาซึ่งเป็นป้อมปราการของเจ้า. ดังนั้นเจ้าปลูกต้นไม้แห่งความชื่นบาน และปักกิ่ง[ถวาย]แก่[พระ]ต่างชาติ.
ยซย.
17:11 ในวันที่เจ้าปลูกมัน เจ้าได้ล้อมรั้วมันไว้อย่างระมัดระวัง และทำให้สิ่งที่เจ้าหว่านได้ออกดอกในตอนเช้า [ถึงกระนั้น]ผลการเก็บเกี่ยวก็มีแค่กองหนึ่งในวันแห่งความเจ็บป่วยและความเจ็บปวดที่รักษาไม่ได้
ยซย.
17:12 วิบัติแก่เสียงอึกทึกของชนชาติมากมาย ดังสนั่นเหมือนกเสียงดังสนั่นของทะเล! เสียงดังกึกก้องของประชาชาติทั้งหลาย ดังกึกก้องเหมือนเสียงกึกก้องของขน้ำที่มีกำลังมาก!
ยซย.
17:13 บรรดาประชาชาติส่งเสียงกึกก้องเหมือนเสียงของน้ำเป็นอันมาก. แต่พระองค์จะทรงกำราบเขา และเขาจะหนีไปไกลๆ ถูกไล่ไปเหมือนแกลบที่ต้องลมบนภูเขา เหมือนฝุ่นลมหมุนที่ปลิวไปต่อหน้าพายุ.
ยซย.
17:14 ดูเถิด พอเวลาเย็น ก็มีภัยพิบัติ ก่อนรุ่งเช้า เขาทั้งหลายก็ไม่มีแล้ว. นี่เป็นส่วนของพวกที่ปล้นของเรา และเป็นส่วนแบ่งของพวกที่แย่งชิงเราไป.
คำอธิบาย ยะซายา บทที่ 17
ยซย.
17:1 ก ยรม.49:23; อมศ.1:3; ซคย.9:1
ยซย.
17:6 ก ยซย.24:13; เทียบ ยซย.1:9
ยซย.
17:7 ก มคา.7:7; เทียบ ยซย.22:11
ยซย.
17:7 ข ยซย.54:5
ยซย.
17:10 1 ในฐานะที่เป็นศิลาที่นิรันดร์ผู้เป็นป้อมปราการของเรา พระคริสต์ทรงเป็นพระเจ้าแห่งความรอดของเรา (ดู 12:2 คำอธิบาย 1) เราควรเชื่อพึ่งในพระองค์. พระองค์ยังทรงเป็นศิลาแห่งอิสราเอลสำหรับให้พลไพร่ของพระองค์ได้ติดต่อกับพระองค์มาเป็นการรับสุขของพวกเขา (30:29).
ยซย.
17:10 ก บพส.68:19
ยซย.
17:12 ก ยรม.6:23
ยซย.
17:12 ข ยซย.8:7-8; ยรม.46:7-9; 47:2-3; วว.12:15
