ยะซายา บทที่ 12

ยซย. 12:1 ก ยซย.2:11

ยซย. 12:1 1 หรือ ขอบพระคุณ.

ยซย. 12:2 1 ข้อนี้เปิดเผยอย่างชัดเจนว่าความรอดนั้นก็คือตัวของพระเจ้าเอง. ในพันธสัญญาใหม่ องค์พระยะโฮวาเจ้าผู้ทรงเป็นความรอดนั้นก็คือพระเยซู ซึ่งก็คือพระเจ้าที่ได้กลายเป็นเนื้อหนัง (มธ.1:21 กับคำอธิบาย; ลก.2:30 กับอธิบาย).

ยซย. 12:2 ก บพส.27:1; ยซย.45:22; ยรม.3:23; Jonกh 2:9

ยซย. 12:2 2 ในภาษาเฮ็บรายคือ ยาห์ (Jah) เป็นคำย่อของ ยะโฮวา.

ยซย. 12:2 ข อซด.15:2; บพส.118:14

ยซย. 12:2 3ข ทั้งกำลังและบทเพลงบ่งชี้ถึงประสบการณ์. เมื่อเรามีประสบการณ์ต่อความรอดของพระยะโฮวา ความรอดนี้ก็กลายเป็นกำลังของเรา และในที่สุดก็กลายเป็นบทเพลงของเรา เป็นคำสรรเสริญของเรา.

ยซย. 12:3 ก ยฮ.4:10, 14; 7:37-38

ยซย. 12:3 1ก หนทางที่จะต้อนรับพระเจ้าเป็นความรอดของเราคือการตักน้ำออกจากน้ำพุแห่งความรอด ซึ่งก็คือการดื่มพระองค์ (บพส.36:8; ยฮ.4:14; 7:37; 1กธ.12:13; วว.22:17). การที่พระเจ้าตรีเอกภาพทรงมาเป็นความรอดของเรานั้น พระองค์ได้ทรงผ่านขั้นตอนเพื่อจะกลายเป็นพระวิญญาณผู้ประทานชีวิตในฐานะน้ำที่มีชีวิตหรือน้ำแห่งชีวิต (1กธ.15:45; ยฮ.7:37–39; วว.21:6; 22:1, 17). เมื่อน้ำที่มีชีวิตได้เข้าสู่เรา น้ำนี้ก็จะแผ่ซ่านทั่วทั้งตัวเรา ทำให้เราได้รับการบำรุงเลี้ยง, การเปลี่ยนแปลง, การถอดแบบ, และสง่าราศี (รม.12:2; 8:29–30). ทั้งพันธสัญญาเดิมและพันธสัญญาใหม่ล้วนแสดงให้เห็นว่าความรอดในทางปฏิบัติจริงของพระเจ้าคือตัวของพระเจ้าตรีเอกภาพที่ผ่านขั้นตอนในฐานะน้ำที่มีชีวิต.

ยซย. 12:3 2 ต้นน้ำคือแหล่งกำเนิด, น้ำพุคือการพลุ่งขึ้นหรือสิ่งที่ออกมาจากแหล่งกำเนิด, ส่วนแม่น้ำคือการหลั่งไหล. วลี “น้ำพุแห่งความรอด” บ่งชี้เป็นนัยว่าความรอดเป็นแหล่งกำเนิด ซึ่งก็คือต้นน้ำ. พระเจ้าในฐานะความรอดของเราทรงเป็นต้นน้ำ (ข้อ 2); พระคริสต์ทรงเป็นน้ำพุแห่งความรอดสำหรับการรับสุขและประสบการณ์ของเรา (ยฮ.4:14); และพระวิญญาณนั้นคือการหลั่งไหลของความรอดนี้ซึ่งอยู่ภายในเรา (ยฮ.7:38–39).
พระคริสต์ในฐานะพระวิญญาณผู้ประทานชีวิต (1กธ.15:45) คือน้ำพุมากมายแห่งความรอดซึ่งพลุ่งขึ้นจากต้นน้ำแห่งความรอดของพระเจ้าตรีเอกภาพ และผู้เชื่อทั้งหลายก็สามารถตักน้ำแห่งชีวิตเพื่อการรับสุขของเขาได้จากพระองค์ (ยซย.12:3ก; ยฮ.4:14; วว.21:6). ในฐานะพระเจ้าผู้กลายเป็นเนื้อหนัง พระคริสต์ก็คือการแปรสภาพเป็นรูปธรรมของพระเจ้าตรีเอกภาพ (ยฮ.1:14ก; กซ.2:9). พระเยซู ก็คือพระยะโฮวาซึ่งเป็นพระผู้ช่วยให้รอดของเราและความรอดของเรา (มธ.1:21) ได้ทรงกลายเป็นแหล่งกำเนิดแห่งความรอดที่นิรันดร์ของเราผ่านขั้นตอนแห่งการตายแทนของพระองค์เพื่อทำให้การไถ่ที่นิรันดร์ของพระเจ้าได้สำเร็จสมบูรณ์ (ฮร.5:9; 9:12). เมื่อมีการไถ่ของพระองค์เป็นพื้นฐาน พระผู้ไถ่ของเราจึงทรงกลายเป็นพระผู้ช่วยให้รอดของเราและความรอดของเรา.

ยซย. 12:4 ก 1คนก.16:8; บพส.105:1

ยซย. 12:4 ข รม.10:12

ยซย. 12:4 1ข เราได้ตักน้ำจากน้ำพุแห่งความรอดโดยการร้องเรียกพระนามขององค์พระผู้เป็นเจ้าด้วยความชื่นชมยินดีและการสรรเสริญ. ดู กจ.2:21 และคำอธิบาย.

ยซย. 12:4 ค บพส.145:4-6

ยซย. 12:4 2ค นี่คือเรื่องของการประกาศกิตติคุณ คือการบอกเล่าให้ผู้อื่นฟังถึงพระราชกิจของพระคริสต์และให้รำลึกว่าพระนามของพระองค์เป็นที่เทิดทูน (ฟป.2:9) คือพระองค์ได้เสด็จสู่สวรรค์แล้วและบัดนี้ทรงอยู่ในสวรรค์ทั้งหลาย. เทียบ 1ปต.2:9ข.

ยซย. 12:5 ก อซด.15:1, 21; บพส.68:32; 98:1; 105:2

ยซย. 12:6 ก ยซย.54:1; ซฟย.3:14

ยซย. 12:6 1ก การตะโกนโห่ร้องคือการตะโกนด้วยเสียงอย่างต่อเนื่อง. ความยินดีนั้นอยู่ทางภายใน แต่ความชื่นชมยินดี (ข้อ 3) มีความเกี่ยวข้องกับการกระทำบางอย่างที่สำแดงความยินดีจากภายในนั้นออกมา. ความชื่นชมยินดีนี้มีความเกี่ยวข้องกับการโห่ร้องตะโกน ซึ่งก็คือการชื่นชมยินดีอย่างต่อเนื่อง.

ยซย. 12:6 ข บพส.71:22; ยซย.41:14, 16