เพลงไพเราะ บทที่ 4

พพร. 4:1 ก พพร.1:15

พพร. 4:1 1 ข้อนี้บรรยายถึงความงดงามของคนรักของพระคริสต์ในความบริสุทธิ์ใจและความเข้าใจลึกซึ้งของเธอโดยพระวิญญาณนั้น (ดวงตาดุจนกพิราบ) ซึ่งไม่เป็นที่ประจักษ์แก่คนภายนอก (ใต้ผ้าคลุมหน้า) และในความนอบน้อมและเชื่อฟังของเธอผ่านการป้อนเลี้ยงของพระเจ้า (ผมดุจฝูงแพะ) ที่สยบความไม่เชื่อฟังของเธอในท่ามกลางผู้คนที่ไม่เชื่อฟัง.

พพร. 4:2 ก ข้อ 2-3: พพร. 6:6-7

พพร. 4:2 1ก นี่ได้บรรยายถึงความงดงามของคนรักในการที่เธอต้อนรับอาหารอันศักดิ์สิทธิ์โดยกำลังของเธอที่ได้ถูกกางเขนจัดการแล้ว (ฟันดังฝูงแกะตัวเมียที่เพิ่งจะตัดขน) ซึ่งได้รับการชำระให้สะอาดโดยการชำระล้างของพระวิญญาณนั้น (เพิ่งขึ้นมาจากการชำระล้าง) และได้รับการเพิ่มกำลังสองเท่าอีกทั้งถูกทำให้สมดุล (ลูกแฝด) โดยไม่สูญเสียกำลัง (ไม่มีตัวใดแท้งลูก).

พพร. 4:3 1 นี่คือความงดงามของคนรักของพระคริสต์ในการที่เธอพูดถึงการไถ่ของพระคริสต์และอำนาจของพระองค์ (ริมฝีปากแดงดุจด้ายสีแดงเข้ม — ยฮซ.2:21; มธ.27:28-29) โดยปากที่งามน่ารักของเธอและในการแสดงออกของเธอ (แก้มทั้งสอง) ที่เต็มไปด้วยชีวิต (ผลทับทิม) และซ่อนเร้น (ใต้ผ้าคลุมหน้า).

พพร. 4:3 ก ยฮซ.2:18

พพร. 4:4 ก พพร.7:4

พพร. 4:4 1ก คนรักของพระคริสต์นั้นงดงามในความตั้งใจที่ยอมจำนนต่อพระคริสต์ (ลำคอดุจป้อมของดาวิด — เทียบ ยซย.3:16) และความตั้งใจที่มีฤทธิ์เดชแห่งการปกป้อง (เกราะและโล่ของเหล่าผู้แกล้วกล้า).

พพร. 4:5 ก พพร.7:3

พพร. 4:5 1ก กรณีนี้กล่าวถึงความงดงามของคนรักของพระคริสต์ในความอ่อนโยนแห่งความเชื่อและความรักของเธอที่ได้รับการเพิ่มกำลังสองเท่า (ถันทั้งสอง — ฆต.5:6, 1ตธ.1:14) และได้รับการบำรุงเลี้ยง (กิน) อยู่ในสภาพแวดล้อมแห่งการดำเนินชีวิตที่บริสุทธิ์หมดจดและเชื่อพึ่ง (ท่ามกลางหมู่ดอกลิลลี่ — มธ.6:28).

พพร. 4:6 ก พพร.2:17

พพร. 4:6 1 แปลตามตรงคือ วันเริ่มหายใจ. หลังจากที่คนรักของพระคริสต์ได้มีประสบการณ์ต่อพระคริสต์ในความตายอันหวานชื่นของพระองค์และการเป็นขึ้นที่หอมหวนของพระองค์แล้ว (2:14—3:5) ในการแสวงหาที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้นของเธอนั้น เธอได้ตัดสินใจที่จะคงอยู่ในการตายที่หวานชื่นของพระองค์ (ภูเขามดยอบ) และในการเป็นขึ้นที่หอมหวนของพระองค์ (เนินเขากำยาน) จนกว่าที่รักของเธอจะเสด็จกลับมา (ฟ้าสางและเงามืดหนีไป — เทียบ 2ปต.1:19). ในที่นี้คล้ายกับว่าคนรักไม่ได้คำนึงว่าที่รักของเธอจะอยู่กับเธอหรือไม่ขอเพียงแค่เธอได้คงอยู่บนภูเขามดยอบและเนินเขากำยาน. อย่างไรก็ตาม การประสบการณ์การตายและการเป็นขึ้นของพระคริสต์โดยแบ่งแยกและแยกจากพระคริสต์นั้นเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้. แท้จริงแล้วการตาย, การเป็นขึ้น, การเสด็จสู่สวรรค์, และพระวิญญาณของพระคริสต์ก็คือตัวของพระคริสต์เอง (รม.6:3; ยฮ.11:25; อฟ.2:6; รม.8:9-10). ถ้าเราคงอยู่ในพระคริสต์ผู้ทรงเป็นพระวิญญาณที่อยู่ในวิญญาณของเรา (รม.8:16) และมีพระคริสต์สถิตอยู่กับเรา เราก็จะอยู่ในการตาย,การเป็นขึ้น, และการเสด็จสู่สวรรค์ของพระองค์. นี่คือการมีประสบการณ์ต่อพระคริสต์ คือการรับสุขพระคริสต์.
ในแผนการบริหารของพระเจ้านั้น พระองค์ไม่ประสงค์ให้เรามีประสบการณ์ต่อบางสิ่งที่เป็นของพระคริสต์ แต่พระองค์ทรงตัดสินพระทัยให้เรารับสุขตัวของพระคริสต์เองในหลายๆ ด้าน. การตาย, การเป็นขึ้น, การเสด็จสู่สวรรค์, และพระวิญญาณนั้นคือสี่สภาพการณ์ที่เราได้รับสุขพระคริสต์. การร่วมตายกับพระคริสต์คือการรับสุขพระคริสต์ในการตายของพระองค์. พระองค์ทรงอยู่ในการตายอันหวานชื่นของพระองค์เสมอเพื่อให้เราได้รับสุข (ฆต.2:20ก). การเป็นขึ้นร่วมกันกับพระคริสต์คือการรับสุขพระคริสต์ผู้เป็นขึ้นที่ประทานชีวิต (ยฮ.12:24). การดำเนินชีวิตในการเสด็จสู่สวรรค์คือการรับสุขพระคริสต์ในสภาพการณ์แห่งการเสด็จสู่สวรรค์ (กซ.3:1-3). ถ้าเรารับสุขพระคริสต์ในการเสด็จสู่สวรรค์ เราก็ได้รับสุขพระองค์ในการเป็นขึ้นในฐานะสิ่งทรงสร้างใหม่ของพระเจ้า. การเสด็จสู่สวรรค์, สิ่งทรงสร้างใหม่ของพระเจ้า, และการเป็นขึ้นนั้นเป็นหนึ่งเดียวกัน. พระคริสต์ไม่เพียงอยู่ในสภาพการณ์แห่งการตาย, การเป็นขึ้น, และการเสด็จสู่สวรรค์ของพระองค์เท่านั้น แต่ยังอยู่ในสภาพการณ์ของพระวิญญาณผู้ประทานชีวิตด้วย. พระองค์ทรงเป็นพระวิญญาณของพระเยซูคริสต์ผู้ประทานชีวิตและครอบคลุมสรรพสิ่งสำหรับเรา (1กธ.15:45; ฟป.1:19). พระวิญญาณนั้นอยู่ที่ไหน พระคริสต์ก็อยู่ที่นั่น และเราก็รับสุขพระคริสต์ในพระวิญญาณนี้.

พพร. 4:6 ข พพร.1:13; มธ.2:11

พพร. 4:7 1 ในที่นี้ พระคริสต์ได้แสดงความชื่นชมของพระองค์ที่มีต่อคนรักของพระองค์ เพื่อตระเตรียมเธอให้มาต้อนรับการทรงเรียกของพระองค์เพื่อจะดำเนินชีวิตร่วมกับพระองค์ในการเสด็จสู่สวรรค์ของพระองค์ในฐานะสิ่งทรงสร้างใหม่ที่อยู่ในการเป็นขึ้นของพระองค์ แทนที่จะคงอยู่บนภูเขามดยอบและเนินเขากำยาน (ข้อ 6). สิ่งทรงสร้างใหม่คือสิ่งที่อยู่ในการเสด็จสู่สวรรค์, ในการเป็นขึ้นเท่านั้น. ทุกคนที่อยู่ในพระคริสต์และอยู่ในการเป็นขึ้นของพระองค์ก็คือสิ่งทรงสร้างใหม่ (2กธ.5:17). เรื่องของการเป็นขึ้นและสิ่งทรงสร้างใหม่นั้นมีความสัมพันธ์อย่างใกล้ชิดกับการเสด็จสู่สวรรค์ของพระคริสต์. แท้จริงแล้ว การเป็นขึ้นและการเสด็จสู่สวรรค์ของพระคริสต์นั้นเป็นหนึ่งเดียวกัน (เทียบ อฟ.2:5-6). ถ้าเราอยู่ในการเป็นขึ้นของพระองค์ เราก็อยู่ในการเสด็จสู่สวรรค์ของพระองค์ด้วย.

พพร. 4:7 ก อฟ.5:27

พพร. 4:8 1 ในที่นี้พระคริสต์ทรงขอให้คนรักซึ่งจะเป็นเจ้าสาวของพระองค์ ร่วมมองดูกับพระองค์จากการเสด็จสู่สวรรค์ของพระองค์ (ภูเขาเลบานอน) ซึ่งก็คือจากจุดสูงสุดแห่งหลักความจริง (ยอดเขาอามานา) และจุดสูงสุดแห่งชัยชนะในการสู้รบของพระคริสต์ (ยอดเขาซีนิระและยอดเขาเฮระโมน) และจากสถานที่บนฟ้าสวรรค์ซึ่งมีศัตรูอยู่ที่นั่น (ถ้ำราชสีห์และเขาเสือดาว). พระคริสต์ทรงเรียกคนรักของพระองค์ให้ร่วมมีชีวิตเป็นอยู่กับพระองค์ในการเสด็จสู่สวรรค์ของพระองค์ เหมือนกับที่พระองค์เคยเรียกเธอให้คงอยู่ในกางเขนของพระองค์ (2:14). เมื่อคนรักได้มีชีวิตเป็นอยู่ในการเสด็จสู่สวรรค์แล้ว เธอกับพระคริสต์ก็กลายเป็นคู่สมรสที่มีชีวิตเป็นอยู่ด้วยกันในสภาพการณ์แห่งการเสด็จสู่สวรรค์. พระคริสต์ทรงศักดิ์สิทธิ์และอยู่ฝ่ายมนุษย์ ขณะที่คนรักที่ผ่านการเปลี่ยนแปลงของพระองค์นั้นอยู่ฝ่ายมนุษย์และศักดิ์สิทธิ์. ทั้งสองฝ่ายมีชีวิตและนิสัยที่เหมือนกัน จึงเป็นคู่ที่เหมาะสมกันอย่างครบสมบูรณ์.

พพร. 4:8 ก พพร.5:1

พพร. 4:8 2 เลบานอนเป็นภูเขาสูง ซึ่งเป็นเครื่องหมายเล็งว่าการเสด็จสู่สวรรค์นั้นเป็นจุดสุดยอดของการเป็นขึ้น (2พกษ.19:23; ดู ยฮ.6:3 คำอธิบาย 1). ดูข้อ 7 คำอธิบาย 1.

พพร. 4:8 3 แปลว่า หลักความจริง. หลักความจริงชี้ถึงความเที่ยงแท้ของพระเจ้าตรีเอกภาพที่สำเร็จสุดยอด ซึ่งก็คือพระคริสต์ผู้ครอบคลุมสรรพสิ่งพร้อมด้วยการไถ่ที่ครบถ้วนของพระองค์ และพระวิญญาณที่ครอบคลุมสรรพสิ่ง, ผสมผสานรวมกัน, ประทานชีวิต, เพิ่มกำลังเจ็ดเท่า. ความเที่ยงแท้เหล่านี้คือสามพระภาคของพระเจ้าตรีเอกภาพ. เทียบ 1ยฮ.1:6 คำอธิบาย 6.

พพร. 4:8 4 แปลว่า เกราะอ่อน. เกราะนั้นเป็นเกราะอ่อน ไม่ใช่เกราะแข็ง ซึ่งเป็นเครื่องหมายเล็งว่าซาตานซึ่งเป็นศัตรูได้พ่ายแพ้, การสู้รบได้สิ้นสุด, และชัยชนะก็เป็นสิ่งที่ได้มาแล้ว (ฮร.2:14; กซ.2:15). ในการเสด็จสู่สวรรค์ของพระคริสต์ เราไม่จำเป็นต้องสู้รบ เพราะศัตรูได้พ่ายแพ้ไปแล้ว. เราสวมเกราะอ่อนเพื่อจะรับสุขชัยชนะของเราอยู่ในพระคริสต์.

พพร. 4:8 ข พบญ.3:9

พพร. 4:8 5ข แปลว่า การทำลายล้าง. ในการเสด็จสู่สวรรค์ของพระคริสต์นั้น มีจุดสุดยอดทางด้านบวกของหลักความจริง (อามานา), ชัยชนะ (ซีนิระ), และการทำลายล้างศัตรู.

พพร. 4:8 6 ถ้ำราชสีห์และเขาเสือดาวเป็นเครื่องหมายเล็งถึงขอบเขตแห่งสวรรค์ทั้งหลาย ซึ่งมีซาตานและผู้ติดตามของมันอยู่ (ราชสีห์และเสือดาว). ชัยชนะเป็นสิ่งที่ได้รับมาเรียบร้อยแล้ว แต่ซาตานและอิทธิพลที่ชั่วร้ายของมันยังคงอยู่ในขอบเขตแห่งสวรรค์ทั้งหลาย (อฟ.3:10 คำอธิบาย 1). ในเมื่อพระคริสต์ทรงเรียกคนรักของพระองค์ให้มองจากที่นี่ก็บ่งชี้ว่าเราต้องดำเนินชีวิตอยู่ในการเสด็จสู่สวรรค์ซึ่งอยู่สูงยิ่ง เหนืออิทธิพลที่ชั่วร้าย (ดู อฟ.6:12 คำอธิบาย 4). ในที่นี้เราต่อสู้กับซาตานและอำนาจแห่งความมืดของมันโดยการได้รับกำลังเพิ่มขึ้นในองค์พระผู้เป็นเจ้าและในฤทธานุภาพแห่งพระกำลังของพระองค์, โดยการสวมยุทธภัณฑ์ทั้งชุดของพระเจ้า, โดยการยืนหยัดและต่อต้านยุทธอุบายของมาร, โดยการรับหมวกเหล็กแห่งความรอดและพระแสงดาบแห่งพระวิญญาณนั้น ซึ่งก็คือพระคำของพระเจ้า, และโดยการอธิษฐานในวิญญาณทุกเวลา เพื่อการก่อสร้างพระกายของพระคริสต์และการเผยแพร่กิตติคุณ (อฟ.6:12–20). นี่ก็คือความเที่ยงแท้ของการดำเนินชีวิตอยู่ในการเสด็จสู่สวรรค์ของพระคริสต์.

พพร. 4:9 1 พระคริสต์ทรงเห็นว่าคนรักของพระองค์เป็นหนึ่งกับพระองค์ในด้านนิสัย (น้องสาว — เทียบ ฮร.2:11) และเป็นเจ้าสาวของพระองค์ (ข้อ 9-10, 12; 5:1). เทียบ 1:1 คำอธิบาย 1 ย่อหน้า 2.

พพร. 4:9 2 คำตอบที่นิ่งเงียบของคนรักของพระคริสต์โดยการชายตามอง (ชายตาเพียงแวบเดียว) และโดยการนอบน้อมต่อคำชี้แนะของพระเจ้า (สร้อยคอเส้นเดียว — สภษ.1:8-9) ก็ได้ชิงเอาหัวใจของพระองค์ไป.

พพร. 4:9 ก พพร.1:10

พพร. 4:10 1 พระคริสต์ทรงเห็นว่าคนรักของพระองค์เป็นหนึ่งกับพระองค์ในด้านนิสัยและเป็นเจ้าสาวของพระองค์ พระองค์จึงรับสุขความรักที่งดงามของเธอ ซึ่งดีเลิศกว่าเหล้าองุ่น และน้ำมันหอมของเธอ ซึ่งเป็นของกษัตริย์นั้น (1:3) ก็หอมกว่าเครื่องเทศทั้งหลาย.

พพร. 4:10 ก พพร.1:2

พพร. 4:10 ข เทียบ ยฮ.12:3; 2กธ.2:15

พพร. 4:11 1 พระคริสต์รับสุขถ้อยคำของเธอดุจน้ำผึ้งใหม่ (เพื่อฟื้นสภาพผู้อ่อนแอ — 1ซมอ.14:24-29) ซึ่งออกมาจากริมฝีปากของเธอ และถ้อยคำของเธอดุจน้ำผึ้งและน้ำนม (เพื่อฟื้นสภาพผู้อ่อนแอและป้อนเลี้ยงผู้ที่ยังไม่สุกงอม — 1กธ.3:1-2; 1ปต.2:2) ซึ่งอยู่ใต้ลิ้นของเธอ. พระองค์ยังรับสุขกลิ่นหอมแห่งการประพฤติของเธอ (เสื้อผ้า — วว.19:8) ดุจกลิ่นหอมแห่งการเสด็จสู่สวรรค์ (เลบานอน — ดูข้อ 8 คำอธิบาย 2).

พพร. 4:11 ก ฮซอ.14:6-7; เทียบ 2กธ.2:15

พพร. 4:12 1 ดูข้อ 9 คำอธิบาย 1.

พพร. 4:12 2 โดยการดำเนินชีวิตอยู่ในการเสด็จสู่สวรรค์ของพระคริสต์ในฐานะสิ่งทรงสร้างใหม่ที่อยู่ในการเป็นขึ้นเพื่อเธอจะได้เติบโตในชีวิตและเปลี่ยนแปลงโดยชีวิต เจ้าสาวที่ผ่านการเปลี่ยนแปลงของพระคริสต์ก็จะสุกงอมในด้านความอุดมสมบูรณ์แห่งชีวิตของพระคริสต์ ซึ่งจะทำให้เธอกลายเป็นของสี่สิ่งคือ สวนที่ทำให้พระคริสต์อิ่มหนำ (4:12—5:1; 6:2–3), ที่ประทับของพระเจ้าพร้อมด้วยที่ปกป้อง (6:4ก), ดวงสว่างบนฟ้าสวรรค์ซึ่งเป็นความสว่างแห่งจักรวาล (6:10ก) และกองทัพที่น่าเกรงขาม ซึ่งก็คือผู้มีชัยชนะแห่งกลุ่มชน — นางชูลามิท (6:4ข, 10ข, 13 และคำอธิบาย). ในที่นี้ สวนนั้นถูกสงวนไว้ และยังมีน้ำพุที่ถูกหวงห้ามและต้นน้ำที่ถูกปิดผนึกไว้สำหรับการรับสุขส่วนตัวของพระคริสต์. กรณีนี้บ่งชี้ว่า ในการมีประสบการณ์ต่อพระคริสต์นั้น ผู้เชื่อที่เสาะหาอย่างเราจะต้องมีสิ่งที่เป็นส่วนตัว, ซ่อนเร้น, หวงห้าม, และปิดผนึกไว้สำหรับพระคริสต์เพียงผู้เดียว. น้ำพุคือพระวิญญาณแห่งชีวิต ซึ่งก็คือแม่น้ำของน้ำที่มีชีวิตดังที่เห็นได้ใน วว.22:1. ต้นน้ำคือต้นกำเนิดของน้ำพุ ซึ่งก็คือพระที่นั่งของพระเจ้า.

พพร. 4:13 1 ภาษาเฮ็บรายคือ pardes (พาร์เดส) แปลว่า สวนสงวน. คำว่า “สวนบรมสุขเกษม” เป็นคำที่มีความหมายคล้ายกันกับคำนี้. ในการรับสุขที่พระคริสต์ทรงมีต่อคนรักของพระองค์นั้น เธอเป็นสวนสงวนที่ปลูกพืชพันธุ์นานาชนิด ซึ่งมีหลากหลายสีสันอันเป็นการสำแดงออกในด้านต่างๆ ของชีวิตทางภายใน และมีกลิ่นหอมที่หลากหลายอันเป็นการสำแดงออกที่อุดมสมบูรณ์ของชีวิตที่สุกงอม (ข้อ 13–14). สิ่งนี้ได้กลายเป็นความงดงามของคนรักที่ปรากฏต่อองค์พระผู้เป็นเจ้า. บัดนี้คนรักของพระคริสต์มีความอุดมสมบูรณ์แห่งชีวิต ได้บังเกิดผลเพื่อบำรุงเลี้ยงและทำให้ผู้คนฟื้นชื่นขึ้น, ให้กลิ่นหอมที่หวานชื่น, และแสดงสีสันที่งดงามเพื่อการรับสุขของพระคริสต์.

พพร. 4:14 ก อซด.30:23

พพร. 4:14 ข บพส.45:8; พพร.1:13; ยฮ.19:39

พพร. 4:15 1 ต้นน้ำที่อยู่ในสวนและบ่อของน้ำที่มีชีวิตแห่งพระวิญญาณผู้ประทานชีวิต (ยฮ.7:38–39) คือสายธารที่ไหลมาจากชีวิตแห่งการเป็นขึ้นและการเสด็จสู่สวรรค์ (ภูเขาเลบานอน). ต้นน้ำและน้ำพุนี้ไหลออกมาจากตัวของผู้มีชัยชนะ ไหลออกมาจากสิ่งที่พวกเขาเป็นและที่ซึ่งพวกเขาอยู่.

พพร. 4:15 ก ยฮ.4:10; 7:38

พพร. 4:16 1 คนรักของพระคริสต์ต้องการให้สภาพแวดล้อมที่ยากลำบาก (ลมเหนือ) และสภาพแวดล้อมที่น่าพึงพอใจ (ลมใต้) ได้ถูกกระทำบนตัวของเธอผู้เป็นสวน เพื่อกลิ่นหอมนั้นจะได้ฟุ้งกระจายออกไป. เธอขอให้ที่รักของเธอเข้าสู่ภายในเธอผู้เป็นสวนและรับสุขผลไม้ที่งามเลิศ.

พพร. 4:16 ก เทียบ 2กธ.2:15

พพร. 4:16 ข พพร.5:1