เพลงไพเราะ บทที่ 2

พพร. 2:1 1 ดอกกุหลาบป่าที่ถูกดูหมิ่นในดินแดนของยูดาย. ในที่นี้คนรักตระหนักอย่างถ่อมตนว่าเธอเป็นเพียงแต่ผู้เล็กน้อยที่ด้านหนึ่งดำเนินชีวิตที่น่ารักแต่ก็ถูกดูหมิ่น (ดอกกุหลาบ) อยู่ในโลกที่ธรรมดาทั่วไป (ทุ่งซาโรน — ดูข้อ 1 คำอธิบาย 2) และอีกด้านหนึ่งก็ดำเนินชีวิตที่บริสุทธิ์หมดจดและเชื่อพึ่ง (ดอกลิลลี่ — มธ.6:28) อยู่ในสถานที่ที่ต่ำต้อย (หุบเขา).

พพร. 2:1 ก 1คนก.5:16; 27:29; ยซย.33:9; กจ.9:35

พพร. 2:1 2ก หมายถึง ที่ราบ.

พพร. 2:1 ข มธ.6:28

พพร. 2:2 1 ในที่นี้ พระคริสต์ชื่นชมเธอในฐานะแม่ยอดรักของพระองค์ที่อยู่ท่ามกลางคนคบชู้ที่รักโลก (หญิงทั้งปวง — ยก.4:4) เธอเป็นผู้ที่ดำเนินชีวิตที่บริสุทธิ์หมดจดและเชื่อพึ่ง (ดอกลิลลี่ — มธ.6:28) ท่ามกลางผู้คนที่เป็นมลทินและไม่เชื่อ (ต้นหนาม).

พพร. 2:2 ก ยนซ.3:18; อซด.3:2; 2ซมอ.23:6

พพร. 2:3 1 คนรักชื่นชมพระคริสต์ในฐานะต้นกำเนิดแห่งการจัดเตรียมที่อุดมสมบูรณ์ (ต้นแอปเปิล) ผู้ที่มาหล่อเลี้ยงเธอในเวลาที่เหมาะสม. เธออิ่มหนำด้วยความยินดีที่ได้พักสงบ (นั่ง) อยู่ภายใต้พระคริสต์ผู้เป็นร่มไม้ที่ให้ร่มเงาในเวลากลางวัน (ร่มเงา — ยซย.4:5-6; 2กธ.12:9) และที่ได้ลิ้มรสพระองค์เป็นการหล่อเลี้ยงที่หวานชื่นในเวลาที่เหมาะสม (ผลรสหวาน).

พพร. 2:4 1 แปลตามตรงคือ เรือนของเหล้าองุ่น. ในที่นี้คนรักได้รับความอิ่มหนำด้วยความรักที่มีชัย (ธงประจำแห่งความรัก — รม.8:31-39) ที่แผ่ไปเหนือเธอในการดำเนินชีวิตคริสตจักรที่น่ารับสุข (เรือนสำหรับงานเลี้ยง) ที่ซึ่งเธอได้รับการชูกำลังด้วยพระคริสต์ผู้เป็นอาหารแห่งชีวิต (ขนมลูกเกด — ยฮ.6:35) และทำให้ชื่นใจด้วยพระองค์ผู้เป็นผลแห่งชีวิต (แอปเปิล — วว.2:7; 22:2) เพื่อเยียวยาความเจ็บป่วยที่เกิดจากการเฝ้าปรารถนาผู้เป็นที่รักของเธอ. พระคริสต์ที่อยู่ในการตายของพระองค์ในที่นี้มีเครื่องหมายเล็งถึงโดยลูกเกด ซึ่งเป็นองุ่นแห้ง (น้ำองุ่นเป็นเครื่องหมายเล็งถึงโลหิตที่หลั่งออก — มธ.26:27-29) และพระคริสต์ที่อยู่ในการเป็นขึ้นของพระองค์มีเครื่องหมายเล็งโดยผลแอปเปิลสด.
ผลลัพธ์ในช่วงต้นของการได้รับและรับสุขซึ่งกันและกันระหว่างพระคริสต์กับคนรักของพระองค์ก็คือโต๊ะงานเลี้ยง (1:12) และผลลัพธ์ที่สำเร็จสุดยอดก็คืองานเลี้ยงที่อยู่ในเรือนสำหรับงานเลี้ยง ซึ่งก็คือการดำเนินชีวิตคริสตจักร.

พพร. 2:5 ก พพร.5:8

พพร. 2:6 ก ข้อ 6-7: พพร.8:3-4

พพร. 2:7 ก พพร.3:5

พพร. 2:7 ข พพร.1:5

พพร. 2:7 1 พระคริสต์ทรงเห็นว่าคนรักของพระองค์เป็นผู้ที่ถูกกระตุ้นได้ง่าย (ละมั่งหรือกวางตัวเมียในทุ่ง) พระองค์ทรงกำชับอย่างเคร่งขรึม (สาบาน) ไม่ให้ผู้เชื่อที่ชอบยุ่งเรื่องคนอื่น (เหล่าบุตรีแห่งเยรูซาเล็ม) ปลุกคนรักของพระองค์ให้ตื่นจากการพักสงบในพระคริสต์ ซึ่งเป็นประสบการณ์ที่เธอมีต่อพระองค์ในปัจจุบัน. ในชีวิตคริสเตียนของเธอนั้น เธอได้บรรลุถึงเป้าหมายในการพักสงบอยู่ในพระคริสต์และมีประสบการณ์ต่อพระองค์ อีกทั้งอิ่มหนำอยู่ในการดำเนินชีวิตคริสตจักร. พระองค์ทรงยอมให้เธอคงอยู่ในการพักสงบจนกว่าเธอจะพอใจเพื่อจะเข้าสู่ระยะที่สองในการแสวงหาพระองค์ (จนกว่าเธอจะพอใจ).

พพร. 2:8 1 การโลดเต้นและกระโดดนี้เป็นเครื่องหมายเล็งถึงฤทธิ์เดชของพระคริสต์ที่มีชัยชนะเหนือความยากลำบากและสิ่งกีดขวาง ซึ่งมีเครื่องหมายเล็งถึงโดยภูเขาและเนินเขา. การที่พระคริสต์เปรียบเหมือนละมั่งและกวางหนุ่มนั้น (ข้อ 9) เป็นเครื่องหมายเล็งว่าฤทธิ์เดชของพระองค์เป็นฤทธิ์เดชแห่งการเป็นขึ้น (ดูหัวข้อบพส.22 คำอธิบาย *).

พพร. 2:9 ก พพร.2:17; 8:14

พพร. 2:9 1 ในระยะแรกของประสบการณ์ที่ก้าวหน้าไปเรื่อยๆ ซึ่งคนรักของพระคริสต์มีต่อพระองค์นั้น เธอได้แสวงหาพระองค์ (1:2-4ก), ต้อนรับการช่วยเหลือในการสามัคคีธรรมในห้องชั้นใน (1:4ข-6ก), และเข้าสู่การดำเนินชีวิตคริสตจักร (1:6ข-8) ที่ซึ่งเธอมีประสบการณ์ต่อการเปลี่ยนแปลง (1:9-16ก; 2:1-3ก) และเข้าสู่การพักสงบและการรับสุขพระคริสต์เพื่อความอิ่มหนำที่ครบบริบูรณ์ของเธอ (1:16ข-17; 2:3ข-7). การบรรลุถึงเหล่านี้ส่งผลให้เธอตกอยู่ในสถานการณ์ที่ทำให้เธอคำนึงถึงสภาพการณ์ฝ่ายวิญญาณของเธอที่มีต่อพระคริสต์มากเกินไป, กังวลมากเกินไปว่าเธอยังคงอยู่ในความครบสมบูรณ์ที่เธอได้บรรลุถึงหรือไม่. เรื่องนี้ทำให้เธอตกอยู่ในการคำนึงแต่ภายในตัวเอง ซึ่งได้กลายเป็นกำแพงที่ได้แยกเธอออกไปจากการสถิตอยู่ของพระคริสต์. ในที่สุดผู้ที่อยู่ฝ่ายวิญญาณทุกคนที่ได้บรรลุถึงสถานการณ์ที่รู้สึกอิ่มหนำในพระคริสต์ล้วนตกอยู่ในการคำนึงแต่ภายในตัวเอง ซึ่งไม่เพียงตรวจสอบตัวเองเท่านั้น แต่ยังวิเคราะห์ตัวเองด้วย (เทียบ ฮร.12:2). ถ้าสภาพการณ์ยังเป็นเช่นนี้ต่อไป ตัวเองก็จะเข้มแข็งขึ้นและท้ายที่สุดก็จะกลายเป็นศูนย์กลางของทุกสิ่งในชีวิตของคนรัก.

พพร. 2:9 2 หน้าต่างและกรงหน้าต่างเป็นเครื่องหมายเล็งถึงช่องเปิดที่พระเจ้าทรงตั้งขึ้นเพื่อให้พระองค์ได้สามัคคีธรรมไปมาหาสู่กับคนรักของพระองค์. มโนธรรมของมนุษย์คือหน้าต่างที่มีกรงหน้าต่าง ซึ่งเปิดออกเพื่อพระเจ้าจะเสด็จเข้ามาติดต่อกับมนุษย์ที่ตกต่ำ (เทียบ ยฮ.16:8).

พพร. 2:10 1 บ่งชี้ว่าคนรักของพระคริสต์ไม่ได้ตอบรับพระองค์ในการสามัคคีธรรมกับพระองค์ จนทำให้พระคริสต์จำเป็นต้องพูดกับเธออีกครั้งหนึ่ง (เทียบ ข้อ 8ก).

พพร. 2:10 ก พพร.2:13; เทียบ พพร.3:2

พพร. 2:10 2ก เนื่องจากตัวเองและการคำนึงแต่ภายในตัวเองของคนรัก เธอจึงตกอยู่ในสถานการณ์ที่ทรุดต่ำลง. ดังนั้นพระคริสต์จึงทรงหนุนใจเธอโดยชื่นชมเธอให้ลุกขึ้นและออกมาจากสถานการณ์ที่ทรุดต่ำลงของเธอเพื่อมาอยู่กับพระองค์.

พพร. 2:11 1 กรณีนี้บ่งชี้ว่าช่วงเวลาแห่งการหลับใหล (ฤดูหนาว) และการทดลอง (ฝน) ได้ผ่านไปแล้วและช่วงเวลาแห่งการเป็นขึ้น (ฤดูใบไม้ผลิ) กำลังจะมาถึง.

พพร. 2:12 1 ดอกไม้นานาพันธุ์, การร้องเพลง, เสียงนกเขา, ผลมะเดื่อเทศสุก, เถาองุ่นมีดอกบาน, และกลิ่นหอม (ข้อ 12-13ก) บ่งชี้ถึงความอุดมสมบูรณ์ที่บานสะพรั่งแห่งการเป็นขึ้นของพระคริสต์. การดำเนินชีวิตแห่งกางเขน (ดูข้อ 14 คำอธิบาย 1) คือการมีชีวิตเป็นอยู่โดยฤทธิ์เดชแห่งการเป็นขึ้น (ฟป.3:10) และได้รับการหนุนใจโดยความอุดมสมบูรณ์แห่งการเป็นขึ้น.

พพร. 2:13 ก พพร.6:11; 7:12

พพร. 2:13 ข พพร.2:10

พพร. 2:13 1ข ถ้อยคำกล่าวซ้ำนี้ (เทียบ ข้อ 10) บ่งชี้ถึงความกระตือรือร้นของพระคริสต์ที่ได้ขอให้คนรักของพระองค์ออกมาจากการคำนึงแต่ภายในตัวเองของเธอเพื่อมาอยู่กับพระองค์. ดูข้อ 10 คำอธิบาย 2.

พพร. 2:14 ก พพร.5:2; 6:9; มธ.10:16; เทียบ พพร.1:15; มธ.3:16

พพร. 2:14 1ก ในที่นี้พระคริสต์ทรงเห็นว่าเธอเป็นคนรักที่เรียบง่ายของพระองค์ (แม่นกพิราบของฉัน) พระองค์ประสงค์ที่จะยลโฉมหน้าอันงามน่ารักของคนรักของพระองค์และได้ยินเสียงหวานชื่นของเธออยู่ในการที่เธอเป็นหนึ่งและเข้าสนิทกับกางเขน ซึ่งในที่นี้มีเครื่องหมายเล็งโดยรอยแยกของหินผาและซอกลับแห่งเขาชัน. นี่เป็นการทรงเรียกของพระคริสต์ที่มีต่อคนรักของพระองค์ให้เป็นหนึ่งกับกางเขน (เทียบ ลก.9:23). มีเพียงกางเขนของพระคริสต์เท่านั้นจึงจะสามารถช่วยเธอให้หลุดพ้นจากสถานการณ์ที่เกิดขึ้นจากการคำนึงแต่ภายในตัวเอง.
พระคริสต์ประสงค์ให้ผู้แสวงหาของพระองค์คงอยู่ในกางเขนในสภาพการณ์แห่งการตรึงตายอย่างต่อเนื่อง (ฆต.2:20ก; 1กธ.15:31; 2กธ.4:10-11). อย่างไรก็ตามการคงอยู่ในกางเขนนั้นเป็นเรื่องยาก เหมือนกับการเดินทางขรุขระเข้าไปในรอยแยกของหินผาและซอกลับแห่งเขาชันบนภูเขาสูง. ในการที่จะเพิ่มกำลังและหนุนใจคนรักของพระองค์ให้ลุกขึ้นและออกมาจากสภาพการณ์ที่ทรุดต่ำลงของเธอจากการที่เธอได้คำนึงแต่ภายในตัวเองนั้น พระคริสต์ทรงเพิ่มกำลังเธอโดยการแสดงให้เธอเห็นถึงฤทธิ์เดชแห่งการเป็นขึ้นของพระองค์ (ข้อ 8-9ก) และพระองค์ทรงหนุนใจเธอโดยความอุดมสมบูรณ์ที่เจริญงอกงามแห่งการเป็นขึ้นของพระองค์ (ข้อ 11-13). เราผู้เป็นคนรักของพระคริสต์ตัดสินใจที่จะแบกกางเขนโดยการปฏิเสธตัวเราเองได้นั้น (มธ.16:24) ไม่ใช่ด้วยชีวิตธรรมชาติของเรา แต่โดยฤทธิ์เดชแห่งการเป็นขึ้นของพระคริสต์. นอกจากนั้นเรายังสามารถถอดแบบการตายของพระองค์โดยการเป็นหนึ่งกับกางเขนของพระองค์ได้ (ฟป.3:10) ก็โดยฤทธิ์เดชแห่งการเป็นขึ้นของพระคริสต์. ความเที่ยงแท้ของการเป็นขึ้นก็คือพระคริสต์ผู้เป็นพระวิญญาณ (ยฮ.11:25) ผู้ทรงเป็นพระวิญญาณที่สำเร็จสุดยอดที่ได้อาศัยและผสมกลมกลืนกับวิญญาณที่บังเกิดใหม่ของเรา (1กธ.6:17 และคำอธิบาย). เรามีส่วนและมีประสบการณ์ต่อการเป็นขึ้นของพระคริสต์ได้ในวิญญาณที่ผสมกลมกลืนนี้เอง ซึ่งจะทำให้เราเป็นหนึ่งกับกางเขนเพื่อจะถูกช่วยให้หลุดพ้นจากตัวเองและได้รับการเปลี่ยนแปลงเป็นคนใหม่ที่อยู่ในสิ่งทรงสร้างใหม่ของพระเจ้ามาทำให้แผนการบริหารของพระเจ้าในการก่อสร้างพระกายอินทรีย์ของพระคริสต์สำเร็จเป็นจริง.

พพร. 2:15 ก ยอค.13:4; ลก.13:32

พพร. 2:15 1ก พระคริสต์ทรงกำชับคนรักของพระองค์ให้ระวังความแปลกประหลาด, ความเคยชิน, และการคำนึงแต่ภายในตัวเอง (สุนัขจิ้งจอกตัวเล็ก) ที่คอยทำลายการเป็นขึ้นของพระคริสต์ที่กำลังเจริญงอกงามขึ้นในคริสตจักรทั้งหลาย (สวนองุ่นของเราที่กำลังมีดอก).

พพร. 2:16 ก พพร.6:3

พพร. 2:16 1 ในที่นี้คนรักของพระคริสต์ตระหนักว่าพระคริสต์เป็นของเธอและเธอเป็นของพระคริสต์ตามความรู้สึกภายในของเธอ แต่พระองค์ไม่ได้ทรงอยู่กับเธอ แต่ทรงออกไปป้อนเลี้ยงผู้ติดตามที่บริสุทธิ์หมดจดและเชื่อพึ่งของพระองค์ (เลี้ยงฝูงแกะของพระองค์ท่ามกลางหมู่ดอกลิลลี่). ณ จุดนี้คนรักและพระคริสต์ไม่ได้เป็นหนึ่งเดียวกัน แต่แยกจากกันอยู่. เธอมีความขัดแย้งเกิดขึ้นกับพระคริสต์. คนรักคำนึงถึงแต่เพียงความอิ่มหนำของเธอ แต่ไม่คำนึงถึงน้ำพระทัย, ความมุ่งหมาย, หรือเป้าหมายของพระองค์.

พพร. 2:17 ก พพร.4:6

พพร. 2:17 1ก ในที่นี้คนรักของพระคริสต์ได้ปฏิเสธพระองค์. เธอไม่ได้ตอบรับคำทรงเรียกของพระองค์ที่ให้ลุกขึ้นและออกจากการคำนึงแต่ภายในตัวเองผ่านกางเขนและเป็นหนึ่งกับพระองค์ (ข้อ 13ข-14) แต่เธอกลับขอให้พระองค์รอจนกว่าสถานการณ์ที่ทรุดต่ำลงของเธอผ่านพ้นไป (จนกว่ารุ่งสางมาถึงและเงาลับหายไป) และหันกลับมาหาเธอในการเป็นขึ้นของพระองค์ดังละมั่งหรือกวางหนุ่ม (ดูข้อ 8 คำอธิบาย 1) ในระหว่างช่วงเวลาที่พวกเขาแยกจากกัน (ภูเขาบิเธอ — ดูข้อ 17 คำอธิบาย 2). ในมุมมองของเธอแล้ว ภูเขานี้ ซึ่งก็คือการแยกจากกันระหว่างเธอกับพระคริสต์นี้ มีเพียงพระคริสต์เท่านั้นที่จะเคลื่อนย้ายออกไปได้.

พพร. 2:17 ข พพร.2:9; 8:14

พพร. 2:17 2 หมายถึง การแยกจากกัน.