ท่านผู้ประกาศ บทที่ 7
III. การสืบค้นและการทดสอบของผู้เขียน
7:1—12:12
7:1—12:12
1. ถ้อยคำแห่งสติปัญญา
7:1—11:8; 12:9–12
7:1—11:8; 12:9–12
ผปก.
7:1 กชื่อเสียงดีก็ดีกว่าน้ำมันหอมล้ำค่า และวันตายก็ดีกว่าวันเกิด.
ผปก.
7:2 ไปยังเรือนที่โศกเศร้าก็ดีกว่าไปยังเรือนที่มีการเลี้ยงกัน เพราะนั่นเป็นวาระสุดท้ายของมนุษย์ทุกคน และผู้ที่ยังมีชีวิตอยู่จะเอาเหตุการณ์นั้นใส่ไว้ในใจ.
ผปก.
7:3 ความทุกข์โศกก็ดีกว่าการหัวเราะ เพราะความเศร้าหมองของใบหน้าเป็นประโยชน์ต่อใจ.
ผปก.
7:4 ใจของคนมีสติปัญญาย่อมอยู่ในเรือนที่มีการคร่ำครวญ แต่ใจของคนเขลาย่อมอยู่ในเรือนที่มีการสนุกสนาน.
ผปก.
7:5 ฟังคำตำหนิของคนที่มีสติปัญญา ยังดีกว่าฟังเพลงของคนเขลา.
ผปก.
7:6 เสียงหัวเราะของคนเขลาเหมือนเสียงแตกของหนาม[ที่ติดไฟ]อยู่ใต้หม้อ นี่ก็1อนิจจังด้วย.
ผปก.
7:7 แท้จริงการกดขี่ข่มเหงทำให้ผู้มีสติปัญญาคลั่งไป และสินบนก็ทำลายใจเสีย.
ผปก.
7:8 เบื้องปลายของสิ่งใดๆ ก็ดีกว่าเบื้องต้นของสิ่งนั้นๆ วิญญาณที่อดทนก็ดีกว่าวิญญาณที่อหังการ.
ผปก.
7:9 อย่าให้วิญญาณของเจ้ากโกรธเร็ว เพราะความโกรธฝังอยู่ในทรวงอกของคนเขลา.
ผปก.
7:10 อย่าว่า “เหตุใดกาลก่อนดีกว่าเดี๋ยวนี้?” เพราะที่เจ้าถามเช่นนั้นไม่ได้มาจากสติปัญญา.
ผปก.
7:11 สติปัญญากับมรดกล้วนเป็นสิ่งดี และเป็นประโยชน์แก่คนที่เห็นดวงตะวัน.
ผปก.
7:12 เพราะว่าเงินเป็นเครื่องป้องกันฉันใด สติปัญญาก็เป็นเครื่องป้องกันฉันนั้น แต่ประโยชน์ของความรู้คือ สติปัญญาย่อมรักษาชีวิตของผู้ที่มีสติปัญญานั้น.
ผปก.
7:13 จงพิจารณาพระราชกิจของพระเจ้า สิ่งที่พระเจ้าทรงทำให้กคด ใครจะเหยียดให้ตรงได้เล่า?
ผปก.
7:14 ในวันแห่งความราบรื่นก็จงยินดี แต่ในวันแห่งความทุกข์ยากก็จงพินิจพิจารณา พระเจ้าทรงทำให้มีทั้งสองอย่าง เพื่อมนุษย์จะค้นไม่พบว่า จะมีอะไรตามเขามาในภายหลัง.
ผปก.
7:15 ข้าพเจ้าเห็นสิ่งเหล่านี้ทั้งสิ้นในวันเวลาแห่งความอนิจจังของข้าพเจ้าคือ มีคนชอบธรรมพินาศในความชอบธรรมของเขา และมีคนชั่วมีชีวิตยืนยาวในการชั่วของเขา.
ผปก.
7:16 อย่าทำตัวชอบธรรมเกินไป และอย่าฉลาดเกินตัว เหตุใดเจ้าจะทำลายตัวเองเสียเล่า?
ผปก.
7:17 อย่าชั่วเกินไป และอย่าทำตัวเป็นคนเขลา เหตุใดเจ้าจะไปตายกก่อนเวลาของเจ้าเล่า?
ผปก.
7:18 เป็นการดีที่เจ้าจะยึดถือสิ่งนี้ไว้ และไม่ปล่อยมือจากอีกสิ่งหนึ่ง เพราะว่าผู้ยำเกรงพระเจ้าจะคำนึงถึงทั้งสองเรื่อง.
ผปก.
7:19 สติปัญญาให้กำลังแก่คนมีสติปัญญา มากกว่าผู้ปกครองสิบคนที่อยู่ในเมือง.
ผปก.
7:20 แน่ทีเดียวไม่มีคนชอบธรรมสักคนเดียวบนแผ่นดินโลก ที่ทำแต่ความดี และไม่เคยกกระทำบาปเลย.
ผปก.
7:21 อย่าใส่ใจฟังทุกถ้อยคำที่คนกล่าว เพื่อเจ้าจะไม่ได้ยินทาสของเจ้าแช่งด่าเจ้า.
ผปก.
7:22 เพราะเจ้าก็รู้อยู่แก่ใจของเจ้าว่า ตัวเจ้าเองได้แช่งด่าคนอื่นหลายครั้งเหมือนกัน.
ผปก.
7:23 ข้าพเจ้าทดสอบทั้งหมดนี้ด้วยสติปัญญา ข้าพเจ้ากล่าวว่า ข้าพเจ้าจะมีสติปัญญา แต่สติปัญญานั้นกลับอยู่ห่างไกลจากข้าพเจ้า.
ผปก.
7:24 สิ่งที่มีอยู่ก็อยู่ไกล และลึกล้ำเหลือเกิน ใครจะค้นพบได้?
ผปก.
7:25 ข้าพเจ้าหวนกลับตั้งใจมาเรียนรู้ สำรวจและแสวงหาสติปัญญา และมูลเหตุของสิ่งต่างๆ และเรียนรู้ความชั่ว ความโง่ ความเขลา และความบ้าคลั่ง.
ผปก.
7:26 ข้าพเจ้าได้พบสิ่งหนึ่งซึ่งขมขื่นยิ่งกว่าความตายคือ ผู้หญิงซึ่งมีใจเป็นบ่วงแร้วและตาข่าย มือของนางเป็นโซ่ตรวน. คนที่พระเจ้าพอพระทัยจะหนีพ้นนาง แต่คนบาปจะถูกผู้หญิงคนนั้นจับเอาไป.
ผปก.
7:27 ท่านผู้ประกาศกล่าวว่า ดูเถิด ข้าพเจ้าพบดังต่อไปนี้ เมื่อเอาสิ่งหนึ่งมา[เพิ่ม]เข้าไปในอีกสิ่งหนึ่งก็จะหาพบมูลเหตุ
ผปก.
7:28 สิ่งซึ่งจิตของข้าพเจ้ายังคงแสวงหา แต่กลับหาไม่พบ. ในพันคนจะมีผู้ชาย[เที่ยงตรง]คนหนึ่ง แต่ในท่ามกลางนั้นไม่พบสักคนที่เป็นผู้หญิงเลย.
ผปก.
7:29 ดูเถิด สิ่งเดียวที่ข้าพเจ้าพบคือ พระเจ้าทรงสร้างกมนุษย์ให้เป็นคนเที่ยงตรง แต่เขาทั้งหลายได้ค้นหากลอุบายต่างๆ ออกมา.
คำอธิบาย ท่านผู้ประกาศ บทที่ 7
ผปก.
7:1 ก สภษ.22:1
ผปก.
7:6 1 ในการที่ซะโลโมสืบค้นและทดสอบสิ่งสารพัดในชีวิตของมนุษย์ภายใต้ดวงตะวัน เขาสังเกตเห็นว่า ไม่ว่าจะเกี่ยวข้องกับบุคคลประเภทไหน — ทั้งคนที่มีสติปัญญาหรือคนเขลา, คนขยันหรือคนเกียจคร้าน, คนรวยหรือคนจน, คนชราหรือคนหนุ่ม, คนสูงศักดิ์หรือคนต่ำต้อย, คนชอบธรรมหรือคนชั่ว, คนดีหรือคนบาป, คนสะอาดหรือคนไม่สะอาด — และไม่ว่าพวกเขาจะเกิด, ทำงาน, ตาย, และมีจุดจบอย่างไรก็ตาม ทุกสิ่งล้วนแต่เป็นอนิจจังในอนิจจัง (7:6, 15; 8:10, 14; 9:9; 11:8, 10; 12:8).
ผปก.
7:9 ก สภษ.14:17; 16:32; ยก.1:19
ผปก.
7:13 ก โยบ 12:14; ผปก.1:15; ยซย.14:27
ผปก.
7:17 ก โยบ 15:32; บพส.55:23; สภษ.10:27
ผปก.
7:20 ก 1พกษ.8:46; 2คนก.6:36; สภษ.20:9; รม.3:23
ผปก.
7:29 ก ยนซ.1:27
