ท่านผู้ประกาศ บทที่ 6

ผปก. 6:1 ข้าพเจ้าเห็นความชั่วร้ายอย่างหนึ่งภายใต้ดวงตะวันและสิ่งนั้นหนักสำหรับมนุษย์

ผปก. 6:2 คือคนหนึ่งที่พระเจ้าประทานทรัพย์สมบัติ, ความมั่งคั่ง, และเกียรติให้ จิตของเขาไม่ขาดสิ่งใดเลยที่เขาปรารถนา แต่พระเจ้ากมิได้โปรดให้เขามีอำนาจรับประทานสิ่งนั้นได้ แต่คนแปลกหน้ากลับได้รับประทานสิ่งนั้น. นี่ก็อนิจจังและเป็นความวิบัติอย่างเลวร้าย.

ผปก. 6:3 แม้ว่าคนหนึ่งมีลูกสักร้อยคน และมีอายุยืนยาว จนเดือนปีของเขามากมาย แต่จิตของเขาไม่ได้อิ่มด้วยสิ่งดีเลย และไม่ได้รับการฝังศพอย่างเหมาะสมด้วย ข้าพเจ้าว่ากลูกที่เกิดมาแท้งเสียยังดีกว่าคนนั้น.

ผปก. 6:4 เพราะเด็กนั้นก่อตัวมาในความอนิจจังและจากไปในความมืด และชื่อเขาถูกปิดไว้ในความมืด

ผปก. 6:5 ยิ่งกว่านั้นอีก เขายังไม่ทันเห็นดวงตะวัน หรือยังไม่ทันรู้จัก[สิ่งใด] เด็กคนนี้มีการพักสงบยิ่งกว่าผู้ใหญ่นั้นเสียอีก.

ผปก. 6:6 เออ แม้ว่าเขามีชีวิตอยู่พันปีทวีอีกเท่าตัว แต่ไม่ได้รับสุขสิ่งดีอะไร ทุกคนต่างกลับสู่ที่เดียวกันไม่ใช่หรือ?

ผปก. 6:7 การตรากตรำทั้งหมดของมนุษย์ก็เพื่อปากท้องของเขา แต่ถึงกระนั้นความอยากของเขาก็ไม่รู้จักอิ่ม.

ผปก. 6:8 เพราะว่าคนมีสติปัญญาได้เปรียบอะไรกว่าคนเขลาเล่า? หรือคนยากจนที่รู้จักดำเนินชีวิตของตนอยู่ต่อหน้าคนทั้งปวงก็[ได้เปรียบ]อะไร?

ผปก. 6:9 การเห็นด้วยตาก็ดีกว่าจิตที่คิดเลื่อนลอย. นี่ก็อนิจจังด้วย วิ่งไล่คว้าลม.

ผปก. 6:10 กสิ่งใดซึ่งมีอยู่เดี๋ยวนี้ได้ถูก1กำหนดมานานแล้ว และก็ทราบกันแล้วว่า มนุษย์คืออะไร และเขาไม่อาจโต้เถียงกับผู้แข็งแรงกว่าตนได้.

ผปก. 6:11 เพราะยิ่งมีเรื่องมากก็ยิ่งอนิจจังมาก. แล้วมนุษย์ได้ประโยชน์อะไรเล่า?

ผปก. 6:12 เพราะใครจะรู้ได้ว่าสิ่งอันใดดีสำหรับมนุษย์ในชีวิตนี้ระหว่างวันเวลาอันจำกัดของชีวิตอันอนิจจังของตนที่ได้ผ่านพ้นไปดุจดังเงาเล่า? กหรือใครจะบอกกับมนุษย์ได้ว่า อะไรจะเกิดขึ้นภายหลังเขาที่ภายใต้ดวงตะวัน?