ท่านผู้ประกาศ บทที่ 4

ผปก. 4:1 แล้วข้าพเจ้าได้เห็นอีกถึงการกดขี่ข่มเหงทั้งปวงที่เกิดขึ้นภายใต้ดวงตะวัน และดูเถิด น้ำตาของผู้ถูกกดขี่ข่มเหงไม่มีคนปลอบโยนเขา ฝ่ายผู้กดขี่ข่มเหงเขานั้นมีอำนาจ และหามีผู้ใดปลอบโยนเขาไม่.

ผปก. 4:2 เพราะฉะนั้นข้าพเจ้าจึงยกย่องคนตายที่ตายไปแล้วมากกว่าคนที่ยังมีชีวิตอยู่.

ผปก. 4:3 และที่ดียิ่งกว่าคนทั้งสองจำพวกนั้นคือ คนที่ยังไม่เกิดมาและไม่เห็นการชั่วร้ายที่อุบัติขึ้นภายใต้ดวงตะวัน.

ผปก. 4:4 และข้าพเจ้าเห็นว่าการตรากตรำทุกอย่าง และความชำนาญในการงานทุกอย่างล้วนเป็นที่ริษยาของคนที่เป็นเพื่อนบ้านของตน. นี่ก็อนิจจังด้วย กวิ่งไล่คว้าลม.

ผปก. 4:5 คนโง่งอมือ และกินเนื้อของตนเอง.

ผปก. 4:6 กหนึ่งกำมือที่ได้มาด้วยความสงบสุข ก็ดีกว่าสองกำมือที่ได้มาด้วยการตรากตรำ และวิ่งไล่คว้าลม.

ผปก. 4:7 แล้วข้าพเจ้าได้เห็นถึงความอนิจจังอีกเรื่องหนึ่งภายใต้ดวงตะวัน.

ผปก. 4:8 มีคนหนึ่งอยู่ตัวคนเดียว ไม่มีบุตรหรือพี่น้อง แต่เขาตรากตรำไม่หยุด กตาของเขาไม่เคยอิ่มความมั่งคั่ง. [เขากล่าวว่า] ข้าตรากตรำและไม่ยอมรับสุขสิ่งดีเพื่อใครกัน? นี่ก็อนิจจังด้วยและตรากตรำอย่างแสนสาหัส.

ผปก. 4:9 กสองคนดีกว่าคนเดียว เพราะว่าเขาทั้งสองได้รับผลตอบแทนอันดีสำหรับการตรากตรำของพวกเขา

ผปก. 4:10 เพราะว่าถ้าพวกเขาล้มลง คนหนึ่งจะได้พยุงเพื่อนของตนให้ลุกขึ้น. แต่วิบัติแก่คนนั้นที่อยู่คนเดียวเมื่อเขาล้มลง และไม่มีใครพยุงเขาให้ลุกขึ้น!

ผปก. 4:11 อนึ่ง ถ้าสองคนนอนอยู่ด้วยกัน พวกเขาก็อบอุ่น. แต่ถ้านอนคนเดียวจะอบอุ่นได้อย่างไร?

ผปก. 4:12 และถ้าคนหนึ่งเอาชนะคนคนเดียวได้ คนสองคนย่อมต่อต้านเขาได้แน่ เชือกสามเกลียวจะขาดง่ายก็หามิได้.

ผปก. 4:13 คนหนุ่มยากจน แต่มีสติปัญญาก็ดีกว่ากษัตริย์ชราและโฉดเขลาผู้ไม่รับคำเตือนสติอีกแล้ว.

ผปก. 4:14 เพราะ[เขา]จะออกมาจากเรือนจำแล้วขึ้นเป็นกษัตริย์ แม้เกิดเป็นคนจนในอาณาจักรของเขาเอง.

ผปก. 4:15 ข้าพเจ้าเห็นทุกชีวิตที่เคลื่อนไหวอยู่ภายใต้ดวงตะวันกับคนหนุ่มนั้น ซึ่งเป็นผู้สืบทอดที่จะขึ้นมาแทนที่กษัตริย์.

ผปก. 4:16 คนที่เขาปกครองนั้นก็คือพลไพร่มากมายจนนับไม่ถ้วน และบรรดาคนที่มาภายหลังก็ไม่ชื่นชมยินดีในเขา. นี่ก็อนิจจังด้วย กวิ่งไล่คว้าลม.