ท่านผู้ประกาศ บทที่ 3

ผปก. 3:1 ก ผปก.8:6

ผปก. 3:2 ก ฆต.1:15; 4:4

ผปก. 3:2 ข ฮร.9:27

ผปก. 3:5 ก 1กธ.7:5

ผปก. 3:7 ก อมศ.5:13; 1กธ.14:30

ผปก. 3:7 ข ลก.19:40; กจ.4:20; 18:9

ผปก. 3:8 ก มธ.26:7

ผปก. 3:8 ข ลก.14:26; ยฮ.12:25

ผปก. 3:10 ก ผปก.1:13

ผปก. 3:11 1 “ความรู้สึกว่ามีจุดประสงค์ซึ่งพระเจ้าทรงปลูกถ่ายไว้และได้ดำเนินการมาตลอดทุกยุคทุกสมัย โดยที่ไม่มีสิ่งอื่นใดภายใต้ตะวันสามารถทำให้อิ่มหนำได้นอกจากพระเจ้าเท่านั้น” (พระคัมภีร์ฉบับขยายความ). พระเจ้าทรงเนรมิตสร้างมนุษย์ตามพระฉายาของพระองค์และใส่วิญญาณไว้ภายในเขา เพื่อมนุษย์จะได้ต้อนรับและบรรจุพระองค์ (ยนซ.1:26 และคำอธิบาย 3; 2:7 และคำอธิบาย 5). นอกจากนี้ พระเจ้ายังใส่นิรันดร์, ความปรารถนาถึงบางสิ่งที่เป็นนิรันดร์ไว้ในใจของมนุษย์ เพื่อมนุษย์จะได้แสวงหาพระเจ้าผู้เป็นนิรันดร์. ดังนั้นสิ่งของชั่วคราวจึงไม่อาจทำให้มนุษย์อิ่มใจได้; มีเพียงพระเจ้าองค์นิรันดร์ ซึ่งก็คือพระคริสต์จึงจะสามารถทำให้วัตถุประสงค์ส่วนลึกที่อยู่ในใจของมนุษย์อิ่มใจได้ (เทียบ 2กธ.4:18). ดู พพร.1:4 คำอธิบาย 1.

ผปก. 3:11 ก ผปก.8:17; รม.11:33

ผปก. 3:12 ก ผปก.3:22

ผปก. 3:12 1ก ในประสบการณ์ทั้งหมดในชีวิตของซะโลโม เขาหนุนใจมนุษย์ที่ตกต่ำซึ่งอยู่ภายใต้ดวงตะวันให้มีความชื่นชมยินดีและกระทำความดีตลอดทั้งชีวิตของเขา อีกทั้งรับสุขสิ่งที่พระเจ้าประทานแก่เขา กิน, ดื่ม, และรับสุขผลทั้งหมดจากการตรากตรำของเขาตามแผนการบริหารของพระเจ้า (2:24; 3:12-13; 5:18-20; 8:15; 9:7-10). พระเจ้าทรงเนรมิตสร้างมนุษย์เพื่อพระองค์เอง แต่มนุษย์ถูกซาตานล่อลวงให้ละทิ้งพระเจ้า จึงทำให้มนุษย์ตกต่ำไป. อย่างไรก็ตามพระเจ้ายังคงอวยพรมนุษย์ เพื่อเขาจะได้มีการดำเนินชีวิตที่ดีและรับสุขสิ่งของฝ่ายวัตถุมากมาย (เทียบ มธ.5:45ข; 1ตธ.6:17). เนื่องด้วยการอวยพรนี้ พระเจ้าจึงได้คงไว้ซึ่งการดำรงอยู่ของมนุษยชาติมาตลอดทุกชั่วอายุ เพื่อให้พระองค์มีโอกาสที่จะสำเร็จการไถ่เพื่อมนุษย์ที่ตกต่ำ มาทำให้พระประสงค์ที่นิรันดร์ของพระองค์สำเร็จสมบูรณ์ คือการที่พระองค์ทรงเลือกสรรและกำหนดมนุษย์ไว้ล่วงหน้าเพื่อพระกายของพระคริสต์ อีกทั้งทรงคงไว้ซึ่งมนุษย์ที่ตกต่ำในสิ่งทรงสร้างเก่าของพระองค์ เพื่อตระเตรียมให้พระองค์ทรงนำสิ่งทรงสร้างใหม่เข้ามาในพระคริสต์จากสิ่งทรงสร้างเก่า (2กธ.5:17; ฆต.6:15). เรื่องนี้พิสูจน์ได้โดยสิ่งที่เปาโลได้ประกาศไว้ใน กจ.14:15-17 และ 17:24-31.
ถ้าจะดำเนินชีวิตที่เป็นพยานถึงพระคริสต์และนำพระคริสต์ไปหล่อเลี้ยงแก่ผู้อื่นเพื่อให้พระเจ้าได้รับสง่าราศี เราก็จำเป็นต้องมีสิ่งของฝ่ายวัตถุและเรื่องราวทางกายภาพ. แต่เราไม่ควรถูกสิ่งเหล่านั้นดึงดูด, ยึดฉวย, หรือช่วงชิงไป. ถ้าเราถูกสิ่งเหล่านั้นช่วงชิงไป เราก็จะต้องทนทุกข์กับความอนิจจังของสิ่งเหล่านั้น. เราดำเนินชีวิตอยู่ในโลกและข้ามผ่าน “โลกแห่งความอนิจจัง” แต่เราไม่ควรรั้งรออยู่ในนั้นเพื่อสง่าราศีที่ว่างเปล่าของสิ่งเหล่านั้น (1ยฮ.2:15-17). วันนี้ทุกสิ่งที่อยู่ในสิ่งทรงสร้างเก่าล้วนอยู่ภายใต้ทาสแห่งความเสื่อมเสีย (รม.8:20-21). ถ้าเราไม่หนีพ้นจาก “ความเสื่อมเสียที่มีอยู่ในโลกซึ่งมาจากราคะตัณหาแล้ว” (2ปต.1:4) เราก็จะร่วมมีส่วนในความอนิจจังของสิ่งเหล่านั้น.

ผปก. 3:13 ก ผปก.2:24

ผปก. 3:15 ก ผปก.1:9

ผปก. 3:15 1ก พระเจ้าทรงมีอำนาจสิทธิ์ขาดเหนือสิ่งสารพัด พระองค์ทรงกำหนดทุกสิ่งที่อยู่ในปัจจุบันและสิ่งที่จะเกิดขึ้นในอนาคตและแสวงหาที่จะนำเอาสิ่งที่เกิดขึ้นในอดีตกลับมาใช้ใหม่. ทุกสิ่งที่พระเจ้าทรงกระทำจะดำรงอยู่นิรันดร์ จะเพิ่มเติมอะไรเข้าไปอีกก็ไม่ได้ หรือจะชักอะไรออกเสียก็ไม่ได้ เพื่อทุกคนจะได้ยำเกรงพระองค์ ให้ทุกคนมีสติปัญญาของพระองค์มาตระหนักถึงความหมายที่แท้จริงของชีวิตมนุษย์ (ข้อ 14-15).

ผปก. 3:17 ก มธ.25:32, 46; ยฮ.5:29; รม.2:5-6, 16; 1กธ.4:5; 2กธ.5:10

ผปก. 3:19 1 ภาษาเฮ็บรายคือ รูอัค (ruach) ซึ่งแตกต่างจาก เนชามาห์ (neshamah) ที่แปลว่า ลมปราณ ใน ยนซ.2:7 (ดูคำอธิบาย 5).

ผปก. 3:20 ก ยนซ.3:19

ผปก. 3:21 1 ภาษาเฮ็บรายคือ รูอัค (ruach). ดู ยอค.37:5 คำอธิบาย 1.

ผปก. 3:22 ก ผปก.3:12