สุภาษิต บทที่ 21

สภษ. 21:1 กใจของกษัตริย์เหมือนธารน้ำในพระหัตถ์ของพระยะโฮวา พระองค์จะทรงหันไปทางไหนก็ตามแต่จะทรงโปรด.

สภษ. 21:2 กทางทั้งสิ้นของมนุษย์ก็ถูกต้องในสายตาของเขาเอง แต่พระยะโฮวาทรงตรวจชั่งดูขใจ.

สภษ. 21:3 การประพฤติชอบธรรมและยุติธรรมเป็นที่รับไว้แด่พระยะโฮวามากกว่ากเครื่องสัตวบูชา.

สภษ. 21:4 ดวงตาหยิ่งยโส และใจเย่อหยิ่ง — ประทีปของคนชั่ว — เป็นความบาป.

สภษ. 21:5 แผนงานของคนขยัน[นำไปสู่]ความอุดมแน่แท้ แต่ทุกคนที่ผลีผลามก็[มาสู่]ความขัดสนเท่านั้น.

สภษ. 21:6 การได้ทรัพย์มาด้วยลิ้นมุสา ก็คือหมอกที่จางหาย, 1กับดักแห่งความตาย.

สภษ. 21:7 ความโหดร้ายของคนชั่วจะกวาดพวกเขาไป เพราะพวกเขาปฏิเสธไม่ยอมทำสิ่งที่ยุติธรรม.

สภษ. 21:8 ทางของคนทำผิดบาปนั้นคดโกง แต่ความประพฤติของคนบริสุทธิ์หมดจดนั้นถูกต้อง.

สภษ. 21:9 กการอาศัยอยู่ที่มุมบนหลังคาก็ดีกว่าอยู่ร่วมบ้านกับหญิงชอบทะเลาะ.

สภษ. 21:10 ใจของคนชั่วย่อมปรารถนาความชั่วร้าย เพื่อนบ้านของเขาไม่ได้รับความโปรดปรานในสายตาของเขา.

สภษ. 21:11 เมื่อคนชอบเหยียดหยามถูกลงโทษ คนเขลาจึงมีสติปัญญา เมื่อคนมีสติปัญญาได้รับการชี้แนะ เขาก็ได้ความรู้.

สภษ. 21:12 องค์ผู้ชอบธรรมทรงพิเคราะห์ดูบ้านของคนชั่ว พระองค์ทรงคว่ำคนชั่วลงสู่ความหายนะ.

สภษ. 21:13 คนที่กปิดหูไม่ฟังเสียงร้องของคนจน ตัวเขาเองจะร้อง แต่ไม่มีใครได้ยิน.

สภษ. 21:14 ของกำนัลซึ่งให้ในที่ลับตาย่อมทำให้โทสะสงบลง และการให้สินบนในอกก็บรรเทาความโกรธเกรี้ยวได้.

สภษ. 21:15 เมื่อมีการปฏิบัติอย่างยุติธรรม คนชอบธรรมก็ยินดี แต่คนกระทำความบาปชั่วจะถูกทำลายล้าง.

สภษ. 21:16 มนุษย์ที่หลงไปจากทางแห่งความเข้าใจจะพักอยู่ในที่ชุมนุมของคนตาย.

สภษ. 21:17 คนที่กรักความสนุกสนานจะเป็นคนจน คนที่รักเหล้าองุ่นและน้ำมันจะไม่มั่งคั่ง.

สภษ. 21:18 คนชั่วเป็นค่าไถ่สำหรับคนชอบธรรม และคนไร้สัตย์แทนที่คนเที่ยงตรง.

สภษ. 21:19 กการอาศัยอยู่ในแดนกันดาร ดีกว่าอยู่กับหญิงชอบทะเลาะและอารมณ์ร้าย.

สภษ. 21:20 คลังทรัพย์ล้ำค่าและน้ำมันมีอยู่ในที่อาศัยของคนมีสติปัญญา แต่คนโง่ผลาญมันจนเกลี้ยง.

สภษ. 21:21 คนที่แสวงหาความชอบธรรมและความเอ็นดูจะพบชีวิต, ความชอบธรรม, และเกียรติยศ.

สภษ. 21:22 คนมีสติปัญญาปีนเข้าเมืองของคนมีกำลัง และพังทลาย1ที่มั่นซึ่งเขาเชื่อพึ่ง.

สภษ. 21:23 คนที่กระแวดระวังปากและลิ้นของตน ก็รักษา1ตัวเองจากความเดือดร้อน.

สภษ. 21:24 คนเย่อหยิ่ง, คนจองหอง, คนเหยียดหยามเป็นชื่อของคนที่ประพฤติตัวในความโอ้อวดทะนงตัว.

สภษ. 21:25 ความปรารถนาของคนเกียจคร้านฆ่าตัวเขาเอง เพราะมือของเขาปฏิเสธไม่ทำงาน.

สภษ. 21:26 มีคนที่โลภอย่างตะกละอยู่วันยังค่ำ แต่คนชอบธรรมให้และไม่หน่วงเหนี่ยวไว้.

สภษ. 21:27 กเครื่องสัตวบูชาของคนชั่วเป็นที่น่าสะอิดสะเอียน เมื่อเขานำมาด้วยเจตนาที่ชั่วร้ายก็จะยิ่งกว่านั้นสักเท่าใด!

สภษ. 21:28 พยานเท็จจะพินาศ แต่คนที่รับฟังจะพูด[ความจริง]และดำรงอยู่ได้.

สภษ. 21:29 คนชั่วทำให้หน้าของตนด้านไป แต่คนเที่ยงตรงสถาปนาทางของตนไว้.

สภษ. 21:30 ไม่มีสติปัญญา หรือความเข้าใจ หรือกคำปรึกษา[จะต้านทาน]พระยะโฮวาได้.

สภษ. 21:31 ม้าก็เตรียมไว้แล้วสำหรับวันทำศึก แต่กชัยชนะเป็นของพระยะโฮวา.