สุภาษิต บทที่ 17

สภษ. 17:1 กมีเศษอาหารแห้งชิ้นหนึ่งพร้อมกับความสงบสุข ดีกว่าบ้านที่เต็มด้วยงานเลี้ยงพร้อมกับการวิวาท.

สภษ. 17:2 ทาสที่กระทำการอย่างมีสติปัญญาจะปกครองเหนือบุตรชายผู้ก่อเรื่องน่าอับอาย และจะได้ส่วนแบ่งมรดกในท่ามกลางพี่น้อง.

สภษ. 17:3 เบ้าหลอมมีไว้สำหรับเงิน และเตาถลุงสำหรับทองคำ แต่พระยะโฮวาทรงกทดลองใจ.

สภษ. 17:4 ผู้ทำชั่วใส่ใจฟังริมฝีปากที่ชั่ว [และ]คนมุสาเงี่ยหูฟังลิ้นที่เป็นภัย.

สภษ. 17:5 กผู้ที่เยาะเย้ยคนยากจนก็ด่าประณามพระผู้สร้างของเขา ผู้ที่ชื่นชมยินดีเมื่อเกิดภัยพิบัติจะพ้นโทษก็หามิได้.

สภษ. 17:6 หลานเป็นกมงกุฎของคนแก่ และสง่าราศีของบุตรชายคือบิดาของเขา.

สภษ. 17:7 วาจาดีเลิศไม่เหมาะกับคนโง่เขลาฉันใด ริมฝีปากที่มุสายิ่งไม่เหมาะกับเจ้านายฉันนั้น.

สภษ. 17:8 สินบน[เหมือน]เพชรพลอยในสายตาของผู้ถือครอง ไม่ว่าเขาจะหันไปทางไหน เขาก็เจริญรุ่งเรือง.

สภษ. 17:9 ผู้ให้กปกคลุมการล่วงละเมิดก็เสาะหาความรัก แต่คนที่กล่าวเรื่องซ้ำซากก็ทำให้เพื่อนสนิทแยกจากกัน.

สภษ. 17:10 คำติเตียนเข้าไปในคนที่มีความเข้าใจ ลึกกว่าการเฆี่ยนคนโง่สักร้อยที.

สภษ. 17:11 คนชั่วร้ายก็แสวงหาแต่การกบฏ ดังนั้นผู้สื่อสารดุร้ายจะถูกส่งไปสู้เขา.

สภษ. 17:12 ให้คนไปพบแม่หมีที่ลูกถูกขโมยไป ยังดีกว่าไปพบคนโง่ในความโง่ของเขา.

สภษ. 17:13 คนที่ทำความชั่วตอบแทนความดี ความชั่วจะไม่พรากจากบ้านของคนนั้น.

สภษ. 17:14 การเริ่มต้นวิวาทก็[เหมือน]ปล่อยน้ำให้ไหล ฉะนั้นจงหยุดเสียก่อนเกิดการพิพาท.

สภษ. 17:15 บุคคลที่ตัดสินว่าคนชั่วชอบธรรมและบุคคลที่ปรับโทษคนชอบธรรม ทั้งสองก็เป็นที่น่าสะอิดสะเอียนต่อพระยะโฮวา.

สภษ. 17:16 ทำไมคนโง่จึงมีเงินในมือเพื่อซื้อสติปัญญา ในเมื่อเขาไม่มีสามัญสำนึก?

สภษ. 17:17 มิตรสหายย่อมรักกันทุกเวลา และพี่น้องเกิดมาเพื่อ[ช่วยกัน]ยามทุกข์ยาก.

สภษ. 17:18 คนที่ขาดซึ่งสามัญสำนึกย่อมยื่นมือให้หลักประกัน และเป็นผู้ค้ำประกันต่อหน้าเพื่อนบ้านของตน.

สภษ. 17:19 ผู้รักการล่วงละเมิดก็รักการวิวาท ผู้ทำทางเข้าบ้านของตนให้สูงก็แสวงหาการทำลายล้าง.

สภษ. 17:20 คนใจคดโกงจะไม่พบสิ่งดี และผู้ที่มีลิ้นบิดเบือนย่อมตกเข้าไปในความชั่วร้าย.

สภษ. 17:21 ผู้ให้กำเนิดคนโง่ย่อมทุกข์โศก และบิดาของคนโง่เขลาไม่มีความยินดี.

สภษ. 17:22 กใจยินดีเป็นยาอย่างดี แต่วิญญาณที่แตกหักทำให้กระดูกแห้งไป.

สภษ. 17:23 คนชั่วรับสินบนจากอกของผู้คน เพื่อบิดเบือนวิถีแห่งความยุติธรรม.

สภษ. 17:24 สติปัญญาอยู่เบื้องหน้าคนที่มีความเข้าใจ แต่ตาของคนโง่อยู่ที่สุดปลายแผ่นดินโลก.

สภษ. 17:25 บุตรชายโง่เป็นความโศกสลดแก่บิดาของเขา และเป็นความขมขื่นแก่นางผู้ให้กำเนิดเขา.

สภษ. 17:26 การลงโทษคนชอบธรรมก็ไม่ดี หรือการโบยตีผู้สูงศักดิ์เพราะความเที่ยงตรงก็ไม่ดี.

สภษ. 17:27 บุคคลที่ยับยั้งถ้อยคำของเขาเป็นคนมีความรู้ และบุคคลผู้มีวิญญาณที่เยือกเย็นก็เป็นคนมีความเข้าใจ.

สภษ. 17:28 แม้คนโง่หากนิ่งเสียก็นับว่ามีสติปัญญา เมื่อเขาปิดริมฝีปากของตนก็[นับว่า]มีความสุขุมรอบคอบ.