สุภาษิต บทที่ 13

สภษ. 13:1 บุตรชายที่มีสติปัญญา1[ฟัง]คำชี้แนะของบิดาตน แต่คนที่ชอบเหยียดหยามไม่ฟังคำติเตียน.

สภษ. 13:2 คนจะกินของดีจากผลแห่งปากของตน แต่ความปรารถนาของคนไร้สัตย์ก็คือความโหดร้าย.

สภษ. 13:3 คนที่ระวังปกป้องกปากย่อมรักษาจิตของตน [แต่]คนที่เปิดริมฝีปากกว้างก็จะตกเข้าสู่การล้างผลาญ.

สภษ. 13:4 จิตของคนเกียจคร้านปรารถนาอยู่ แต่จะไม่ได้อะไรเลย แต่จิตของคนขยันจะได้รับความบริบูรณ์.

สภษ. 13:5 คนชอบธรรมเกลียดความเท็จ แต่คนชั่วประพฤติน่ารังเกียจและน่าอดสู.

สภษ. 13:6 ความชอบธรรมคุ้มครองผู้ที่ทางของเขาปราศจากด่างพร้อย แต่ความชั่วจะคว่ำคนบาป.

สภษ. 13:7 มีคนที่ทำทีว่ามั่งคั่ง แต่ไม่มีอะไรเลย และมีคนที่ทำทีว่ายากจน แต่มีกทรัพย์สมบัติมากมาย.

สภษ. 13:8 ค่าไถ่ชีวิตของคนคือความมั่งคั่งของเขา แต่คนยากจนจะไม่ได้ยินคำข่มขู่.

สภษ. 13:9 แสงสว่างของคนชอบธรรมก็ชื่นชมยินดี แต่ประทีปของคนชั่วจะดับไป.

สภษ. 13:10 ความเย่อหยิ่งมีแต่ก่อให้เกิดการวิวาท แต่สติปัญญาอยู่กับผู้ที่รับคำปรึกษา.

สภษ. 13:11 ทรัพย์สมบัติที่ได้มาเปล่าๆ จะร่อยหรอหมดไป แต่คนที่สะสมไว้ด้วยการตรากตรำจะมีมากขึ้น.

สภษ. 13:12 ความหวังที่ถูกเลื่อนออกไปทำให้อ่อนระอาใจ แต่เมื่อสิ่งที่ปรารถนานั้นมาถึงก็เป็นต้นไม้แห่งชีวิต.

สภษ. 13:13 คนที่ดูหมิ่นพระคำก็นำการทำลายมาสู่ตนเอง แต่คนที่ยำเกรงพระบัญญัติจะได้รับบำเหน็จ.

สภษ. 13:14 คำสอนของคนมีสติปัญญาเป็นกน้ำพุแห่งชีวิต เพื่อหัน[เขา]ให้พ้นจากบ่วงมรณาได้.

สภษ. 13:15 ความเข้าใจที่ดีทำให้ได้รับความโปรดปราน แต่หนทางของคนทรยศนั้น1ยากลำบาก.

สภษ. 13:16 คนสุขุมรอบคอบทุกคนทำงานด้วยความรู้ แต่คนโง่ย่อมเผยความโง่[ของตน].

สภษ. 13:17 ผู้สื่อสารชั่วย่อมตกเข้าไปในความชั่วร้าย แต่ทูตที่สัตย์ซื่อนำการเยียวยารักษามาให้.

สภษ. 13:18 ความยากจนและความอัปยศ[จะมาถึง]คนที่ปฏิเสธคำตักเตือนแก้ไข แต่คนที่สนใจคำตำหนิจะได้รับเกียรติ.

สภษ. 13:19 ความปรารถนาที่สำเร็จสมบูรณ์นั้นหวานชื่นแก่1ใจ แต่การหันจากความชั่วร้ายเป็นสิ่งที่น่าสะอิดสะเอียนสำหรับคนโง่.

สภษ. 13:20 คนที่เดินกับคนมีสติปัญญาจะกลายเป็นคนมีสติปัญญา แต่กเพื่อนของคนโง่จะได้รับความเดือดร้อน.

สภษ. 13:21 สิ่งเลวร้ายตามติดคนบาป แต่สิ่งดีเป็นผลตอบแทนของคนชอบธรรม.

สภษ. 13:22 คนดีย่อมยกมรดกไว้ให้ลูกหลาน แต่ทรัพย์สมบัติของคนบาปนั้นส่ำสมไว้ให้คนชอบธรรม.

สภษ. 13:23 ที่ดินที่ไถคราดไว้ของคนยากจนก็เกิดอาหารบริบูรณ์ แต่มันถูกทำลายไปโดยความอยุติธรรม.

สภษ. 13:24 คนที่สงวนไม้เรียวก็เกลียดชังบุตรชายของตน แต่คนที่รักเขาย่อมกตีสอนเขาแต่เนิ่นๆ.

สภษ. 13:25 คนชอบธรรมรับประทานจนอิ่ม1ใจ แต่ท้องของคนชั่วขาด[อาหาร].