สุภาษิต บทที่ 12

สภษ. 12:1 บุคคลที่รักคำตักเตือนแก้ไขก็รักความรู้ แต่คนที่เกลียดคำตำหนิก็โง่เขลา.

สภษ. 12:2 คนดีได้รับความโปรดปรานจากพระยะโฮวา แต่คนคิดการ[ชั่ว]นั้นพระองค์จะทรงปรับโทษ.

สภษ. 12:3 มนุษย์ไม่อาจตั้งมั่นอยู่ได้ด้วยความชั่ว แต่รากของคนชอบธรรมจะไม่ถูกสั่นคลอน.

สภษ. 12:4 กสตรีที่น่าชมเชยนั้นเป็นขมงกุฎของสามีตน แต่นางผู้นำความอับอายมาก็เหมือนความเน่าเปื่อยในกระดูกสามี.

สภษ. 12:5 ความคิดของคนชอบธรรมนั้นยุติธรรม [แต่]คำปรึกษาของคนชั่วนั้นหลอกลวง.

สภษ. 12:6 ถ้อยคำของคนชั่วหมอบคอยเอาโลหิต แต่ปากของคนเที่ยงตรงจะช่วยพวกเขาให้รอดพ้น.

สภษ. 12:7 คนชั่วถูกคว่ำลงและสาบสูญไป แต่บ้านของคนชอบธรรมยังยืนหยัดอยู่.

สภษ. 12:8 คนจะได้รับการชมเชยตามความเฉลียวฉลาดของเขา แต่คนที่ใจบิดเบือนก็เป็นที่ดูหมิ่น.

สภษ. 12:9 ผู้ที่ถูกสบประมาท แต่มีคนรับใช้ ก็ดีกว่าคนที่ยกย่องตัวเอง แต่ขาดอาหาร.

สภษ. 12:10 คนชอบธรรมย่อมห่วงใยชีวิตสัตว์ของเขา แต่ส่วนต่างๆ ทางภายในของคนชั่วคือความดุร้าย.

สภษ. 12:11 กคนที่ไถพรวนที่ดินของตนจะมีอาหารบริบูรณ์ แต่คนที่แสวงหาสิ่งไร้ค่าย่อมขาดซึ่งสามัญสำนึก.

สภษ. 12:12 คนชั่วปรารถนาตาข่ายของคนชั่วร้าย แต่รากของคนชอบธรรมจะเกิด[ผล].

สภษ. 12:13 คนชั่วร้ายย่อมติดบ่วงโดยการล่วงละเมิดแห่งริมฝีปากของตน แต่คนชอบธรรมจะออกมาจากความลำบาก.

สภษ. 12:14 คนเราอิ่มใจด้วยสิ่งดีจากผลแห่งปากของตน และผลงานแห่งมือของเขาก็กลับมาหาเขา.

สภษ. 12:15 ทางของคนโง่นั้นถูกต้องในสายตาของกเขาเอง แต่คนมีสติปัญญาย่อมฟังคำปรึกษา.

สภษ. 12:16 ความโกรธของคนโง่จะรู้ได้ใน1ทันที แต่คนสุขุมรอบคอบย่อมซ่อนความอับอายเอาไว้.

สภษ. 12:17 คนที่พูดความจริงก็ให้การอย่างชอบธรรม แต่พยานเท็จกล่าวคำหลอกลวง.

สภษ. 12:18 มีบางคนที่พูดพล่อยๆ เหมือนดาบแทง แต่ลิ้นของคนมีสติปัญญานำการเยียวยารักษามาให้.

สภษ. 12:19 ริมฝีปากที่พูดจริงจะทนอยู่ได้เป็นนิตย์ แต่ลิ้นที่พูดมุสาอยู่ได้เพียงประเดี๋ยวเดียว.

สภษ. 12:20 ความหลอกลวงอยู่ในใจของคนที่คิดแผนการชั่วร้าย แต่ที่ปรึกษาให้เกิดสันติสุขก็มีความยินดี.

สภษ. 12:21 ไม่มีภัยอันตรายเกิดขึ้นกับคนชอบธรรม แต่คนชั่วเต็มไปด้วยความเดือดร้อน.

สภษ. 12:22 ริมฝีปากที่พูดมุสาเป็นที่น่าสะอิดสะเอียนต่อพระยะโฮวา แต่คนที่ประพฤติอย่างสัตย์ซื่อนั้นเป็นที่ชอบพระทัยของพระองค์.

สภษ. 12:23 คนสุขุมรอบคอบย่อมเก็บซ่อนความรู้ไว้ แต่ใจของคนโง่ป่าวร้องความโง่เขลา.

สภษ. 12:24 มือของคนขยันจะถือการปกครอง แต่คนเกียจคร้านจะถูกบังคับให้ทำงานหนัก.

สภษ. 12:25 กความกระวนกระวายในใจของคนถ่วงเขาลง แต่ขถ้อยคำที่ดีทำให้ใจยินดี.

สภษ. 12:26 คนชอบธรรมชี้นำเพื่อนบ้านของเขา แต่ทางของคนชั่วนำพวกเขาให้หลงไป.

สภษ. 12:27 คนเกียจคร้านจะไม่ได้ย่างเหยื่อที่เขาล่ามา แต่คนขยันจะได้ทรัพย์สมบัติล้ำค่า.

สภษ. 12:28 ในวิถีของความชอบธรรมมีชีวิต และในหนทางนั้นไม่มีความตาย.