สุภาษิต บทที่ 11

สภษ. 11:1 กตาชั่งทุจริตเป็นที่น่าสะอิดสะเอียนต่อพระยะโฮวา แต่ลูกตุ้มที่ครบบริบูรณ์นั้นเป็นความปีติยินดีของพระองค์.

สภษ. 11:2 เมื่อความเย่อหยิ่งมาถึง ความอัปยศก็มาด้วย แต่สติปัญญานั้นอยู่กับคนถ่อมตัว.

สภษ. 11:3 ความสมบูรณ์หมดจดของคนเที่ยงตรงย่อมนำทางเขา แต่ความบิดเบือนของคนไร้สัตย์ย่อมทำลายเขา.

สภษ. 11:4 กความมั่งคั่งไม่มีประโยชน์ในวันแห่งพระพิโรธ แต่ความชอบธรรมช่วยให้พ้นจากความมรณา.

สภษ. 11:5 ความชอบธรรมของคนที่ครบสมบูรณ์ย่อมทำให้ทางของเขาตรง แต่คนชั่วจะล้มลงด้วยความชั่วของตน

สภษ. 11:6 ความชอบธรรมของคนเที่ยงตรงย่อมช่วยเขาให้รอดพ้น แต่คนไร้สัตย์จะติดกับเพราะความอยากของตนเอง.

สภษ. 11:7 เมื่อคนชั่วตาย ความมุ่งหวัง[ของเขา]ก็มลายไป และความหวังของ1คนบาปก็สลาย.

สภษ. 11:8 คนชอบธรรมได้รับการช่วยเหลือให้รอดพ้นจากความลำบาก และคนชั่วเข้าไปแทนที่.

สภษ. 11:9 คนที่ดูหมิ่นพระเจ้าทำลายเพื่อนบ้านของเขาด้วยปาก แต่คนชอบธรรมจะรอดพ้นด้วยความรู้.

สภษ. 11:10 เมื่อคนชอบธรรมอยู่เย็นเป็นสุข บ้านเมืองก็เปรมปรีดิ์ และเมื่อคนชั่วพินาศ ก็มีเสียงโห่ร้องด้วยความยินดี.

สภษ. 11:11 โดยพรของคนเที่ยงตรง บ้านเมืองก็เป็นที่ยกชู แต่โดยปากของคนชั่ว บ้านเมืองก็ถูกรื้อทำลายลง.

สภษ. 11:12 คนที่ดูถูกเพื่อนบ้านของตนย่อมขาดซึ่งสามัญสำนึก แต่คนที่มีความเข้าใจก็นิ่งเงียบ.

สภษ. 11:13 กคนที่เที่ยวซุบซิบก็เผยความลับ แต่คนที่มีวิญญาณที่สัตย์ซื่อย่อมปิดเรื่องไว้ได้.

สภษ. 11:14 ที่ใดไม่มีการปรึกษา พลไพร่ก็ล้มลง แต่ในที่ซึ่งมีกที่ปรึกษามากก็มีความปลอดภัย.

สภษ. 11:15 ผู้ที่ค้ำประกันให้คนแปลกหน้าจะต้องเดือดร้อน แต่ผู้ที่เกลียดการให้หลักประกันย่อมปลอดภัย.

สภษ. 11:16 หญิงที่มีใจกรุณาย่อมได้รับเกียรติ แต่ชายโหดร้ายย่อมได้ความมั่งคั่ง.

สภษ. 11:17 คนมีกความเมตตาย่อมให้บำเหน็จแก่จิตของตน แต่คนดุร้ายย่อมทำความเดือดร้อนแก่เนื้อหนังของตนเอง.

สภษ. 11:18 คนชั่วได้ค่าจ้างที่หลอกลวง แต่คนที่กหว่านความชอบธรรมจะได้บำเหน็จที่แท้จริง.

สภษ. 11:19 คนที่ตั้งมั่นอยู่ในความชอบธรรม[จะได้รับ]ชีวิต แต่คนที่แสวงหาความชั่วร้ายจะนำตนเองไปถึงความตาย.

สภษ. 11:20 คนที่มีใจบิดเบือนเป็นที่น่าสะอิดสะเอียนต่อพระยะโฮวา แต่คนที่ครบสมบูรณ์ในทาง[ของเขา]เป็นความปีติยินดีของพระองค์.

สภษ. 11:21 1จงมั่นใจเถิดว่า คนชั่วร้ายจะพ้นโทษก็หามิได้ แต่เชื้อสายของคนชอบธรรมจะได้รับการช่วยให้รอดพ้น.

สภษ. 11:22 สตรีงามที่ปราศจากความสุขุมรอบคอบ ก็[เหมือน]ห่วงทองคำที่จมูกหมู.

สภษ. 11:23 ความปรารถนาของคนชอบธรรมมีแต่ความดีเท่านั้น [แต่]ความมุ่งหวังของคนชั่วคือความพิโรธ.

สภษ. 11:24 บางคนยิ่งกแจกจ่ายยิ่งมั่งคั่ง บางคนยิ่งยึดสิ่งที่ควรจ่ายแจกก็ยิ่งขัดสน.

สภษ. 11:25 1กคนใจกว้างย่อมเจริญรุ่งเรือง ผู้ที่รดน้ำแก่ผู้คน เขาเองจะได้รับการรดน้ำ.

สภษ. 11:26 พลไพร่จะแช่งผู้กักตุนข้าว แต่พระพรอยู่บนศีรษะของผู้ขาย[ข้าว].

สภษ. 11:27 คนที่แสวงหาความดีอย่างขยันขันแข็ง ก็เสาะหาความโปรดปราน แต่คนที่หาความชั่วร้าย ความชั่วร้ายนั้นก็จะมาหาเขา.

สภษ. 11:28 คนที่กเชื่อพึ่งในความมั่งคั่งของเขาจะล้มละลาย แต่คนชอบธรรมจะรุ่งเรืองอย่างใบไม้เขียว.

สภษ. 11:29 คนที่สร้างความเดือดร้อนแก่ครัวเรือนของตนจะรับลมเป็นมรดก และคนโง่จะเป็นคนรับใช้ของคนมีสติปัญญาในใจ.

สภษ. 11:30 ผลของคนชอบธรรมคือต้นไม้แห่งชีวิต และคนมีสติปัญญาย่อมได้1กผู้คน.

สภษ. 11:31 ถ้าคนชอบธรรมจะได้รับกผลตอบแทนในแผ่นดินโลก คนชั่วและคนบาปจะได้รับมากยิ่งกว่านั้นสักเท่าไร!