เอ็กโซโด บทที่ 40

อซด. 40:2 ก อซด.12:2

อซด. 40:2 1ก พลับพลาถูกตั้งขึ้นในปีที่สองเดือนต้นวันที่หนึ่ง (ข้อ 17). เดือนต้นในปีแรกเป็นช่วงเวลาของเทศกาลปัศคา (13:4). ดังนั้นตั้งแต่เทศกาลปัศคาจนถึงการตั้งขึ้นของพลับพลาจึงนับเป็นเวลาหนึ่งปี.
พลไพร่ของพระเจ้ามีการเริ่มต้นใหม่สองครั้ง. ครั้งแรกเริ่มขึ้นตอนเทศกาลปัศคา ซึ่งมีไว้สำหรับความรอดของพวกเขา และครั้งที่สองเมื่อพลับพลาถูกตั้งขึ้น ซึ่งเกี่ยวข้องกับการก่อสร้างที่ประทับของพระเจ้า. คริสเตียนแท้ทุกคนจำต้องมีการเริ่มต้นสองครั้งนี้ คือ ประสบการณ์แห่งความรอดและประสบการณ์ที่เป็นจริงแห่งการก่อสร้างคริสตจักร ซึ่งเป็นที่ประทับของพระเจ้า(1ตธ.3:15).

อซด. 40:2 ข อซด.26:30; 40:17

อซด. 40:3 ก อซด.40:20–21; 25:10–22; 35:12; 37:1–9; เทียบ วว.11:19

อซด. 40:3 1ก เครื่องตกแต่งชิ้นแรกที่ถูกนำเข้าไปวางในพลับพลาคือหีบ (ข้อ 20–21) ซึ่งบ่งชี้ว่าหีบคือศูนย์กลางของพลับพลาและเครื่องตกแต่งในพลับพลานั้น. คริสเตียนส่วนใหญ่มุ่งความสนใจไปยังประสบการณ์แห่งความรอดที่แท่นบูชา ทว่าหนังสือเอ็กโซโดเปิดเผยว่าพระเจ้าทรงประสงค์จะได้มาซึ่งหีบแห่งพยานในพลับพลาแห่งพยาน. ในที่สุดหีบในพลับพลานี้ก็จะสำเร็จสุดยอดเป็นพลับพลาที่นิรันดร์ ก็คือกรุงเยรูซาเล็มใหม่ โดยมีหีบซึ่งก็คือพระคริสต์พระผู้ไถ่เป็นศูนย์กลาง (วว.21:2–3; 22:1). เป้าหมายที่นิรันดร์ของพระเจ้าคือการได้มาซึ่งกรุงเยรูซาเล็มใหม่เป็นการสำเร็จเป็นจริงแห่งการสำเร็จสุดยอดของพลับพลาพร้อมด้วยหีบแห่งพยาน.

อซด. 40:3 ข อซด.26:31–33; 36:35–36

อซด. 40:4 ก อซด.36:35; 40:22

อซด. 40:4 ข อซด.40:24–25

อซด. 40:4 1 หรือ จุด ข้อ 25 ก็เช่นเดียวกัน.

อซด. 40:5 ก อซด.39:38; 40:26; 30:3; ฮร.9:4

อซด. 40:6 ก อซด.31:9; 35:16;40 :29

อซด. 40:7 ก อซด.30:18; 40:30

อซด. 40:8 ก อซด.40:33

อซด. 40:9 ก ข้อ 9–15; เทียบ อซด.30:26–30

อซด. 40:13 ก อซด.28:41; 29:5–7

อซด. 40:15 ก อฤธ.25:13

อซด. 40:17 ก อซด.40:2; อฤธ.7:1

อซด. 40:20 ก อซด.25:16

อซด. 40:21 ก อซด.40:3; ฮร.9:3–4; เทียบ มก.15:38

อซด. 40:22 ก อซด.26:35; 40:4

อซด. 40:25 ก อซด.40:4; 25:37

อซด. 40:27 ก อซด.30:7

อซด. 40:28 ก อซด.26:36; 40:5

อซด. 40:29 ก อซด.30:28; 40:6

อซด. 40:30 ก อซด.30:19–21

อซด. 40:33 ก อซด.27:9, 16; 40:8

อซด. 40:34 ก อฤธ.9:15

อซด. 40:34 1 มนุษย์มองว่าพลับพลาคือกระโจมประชุม ส่วนในด้านของพระเจ้านั้น พระองค์มองว่ามันคือพลับพลา. พลับพลามีความเกี่ยวข้องกับพยานของพระเจ้า (38:21) ในขณะที่กระโจมประชุมเป็นเรื่องทางภายนอกมีความเกี่ยวข้องกับผลประโยชน์ของพระเจ้าบนแผ่นดินโลกและการเคลื่อนไหวของพระองค์.

อซด. 40:34 ข อซด.16:10

อซด. 40:34 2ข สง่าราศี คือการสำแดงออกของพระเจ้า ตัวของพระเจ้าเองทรงสำแดงออกมา. เมฆที่มาปกคลุมกระโจมประชุมนั้นเป็นส่วนที่อยู่ภายนอก เป็นการปกคลุมทางภายนอกของสง่าราศีของพระเจ้า. คนเหล่านั้นที่ชุมนุมกันอยู่รอบๆ กระโจมประชุมสามารถมองเห็นเมฆนั้น ขณะที่มหาปุโรหิตที่เข้าไปในที่บริสุทธิ์สุด (ลวก.16:15; ฮร.9:7) ในพลับพลาสามารถมองเห็นสง่าราศีทางภายในของพลับพลา. กรณีนี้บ่งชี้ว่าในประสบการณ์ชีวิตคริสตจักรของเรานั้น เราต้องมุ่งหน้าไปโดยเข้าสู่พลับพลา—พระคริสต์ผู้เป็นการแปรสภาพอันเป็นรูปธรรมของพระเจ้า—มารับสุขขนมปังที่อยู่บนโต๊ะและทูลขอแทนที่แท่นเผาเครื่องหอม เพื่อเราจะได้ประสบการณ์สง่าราศีในที่ประทับของพระเจ้า (เทียบ ยฮ.1:14 คำอธิบาย 2 ย่อหน้า 3).

อซด. 40:35 ก เทียบ 1พกษ.8:11; 2คนก.5:14; 7:2; วว.15:8

อซด. 40:36 ก อฤธ.9:17; 10:11

อซด. 40:36 1ก เมฆแห่งสง่าราศีของพระยะโฮวากลายมาเป็นสิ่งที่นำพาและนำทางบุตรหลานชาวอิสราเอล. ตามแบบเล็งในที่นี้ นอกเหนือไปจากที่ประทับของพระเจ้าแล้วพลไพร่ของพระเจ้าก็ไม่มีสิ่งอื่นใดอีกที่มานำพาและนำทางพวกเขา. บุตรหลานชาวอิสราเอลติดตามพลับพลาพร้อมกับเมฆนั้น. ทำนองเดียวกัน หนทางแห่งชีวิตคริสเตียนของเราก็ต้องติดตามการเคลื่อนไหวของพระเจ้าพร้อมกับที่ประทับของพระองค์ ซึ่งก็คือคริสตจักรนั่นเอง.

อซด. 40:38 1 ในยุคพันธสัญญาเดิมนั้นครอบครัวของพระเจ้าก็คือครอบครัวอิสราเอล ซึ่งในที่นี้มีพลับพลาเป็นตัวแทน และมีพระวิหารเป็นตัวแทนในเวลาต่อมา (ดู ฮร.13:6 คำอธิบาย 1). ในตอนท้ายของหนังสือเยเนซิศ อิสราเอลที่เป็นปัจเจกชนได้ก่อกำเนิดขึ้นมาเป็นภาพย่อแห่งครอบครัวของพระเจ้าเพื่อสำแดงพระเจ้าและใช้อำนาจของพระองค์. ในตอนท้ายของหนังสือเอ็กโซโด อิสราเอลแห่งกลุ่มชนก็ได้ก่อกำเนิดขึ้นเป็นครอบครัวของพระเจ้าเพื่อสำแดงพระเจ้าและเป็นตัวแทนของพระองค์โดยการใช้อำนาจของพระองค์บนแผ่นดินโลก. เป้าหมายแห่งพระประสงค์ที่นิรันดร์ของพระเจ้าคือการได้มาซึ่งกลุ่มชนสำหรับเป็นที่ประทับของพระองค์เพื่อสำแดงและเป็นตัวแทนของพระองค์ไปตราบชั่วนิรันดร์. หนังสือเยเนซิศและเอ็กโซโดได้สำเร็จสุดยอดรวมกันเป็นพลับพลาของพระเจ้า เป็นที่ประทับของพระองค์ที่เติมเต็มด้วยสง่าราศีของพระองค์ (ข้อ 34). ในทำนองเดียวกันพระคัมภีร์ทั้งเล่มก็ได้สำเร็จสุดยอดในกรุงเยรูซาเล็มใหม่อันเป็นพลับพลาที่นิรันดร์ของพระเจ้าที่เติมเต็มไปด้วยสง่าราศีของพระเจ้า (วว.21:2–3, 10–11) และใช้อำนาจของพระเจ้าเพื่อการบริหารอันศักดิ์สิทธิ์ของพระองค์ไปตราบชั่วนิรันดร์ (วว.22:1, 5).