เอ็กโซโด บทที่ 32

อซด. 32:1 ก กจ. 7:40; อซด.32:23

อซด. 32:1 1ก กระทั่งก่อนที่กฎบัญญัติจะถูกประกาศใช้อย่างสมบูรณ์ พลไพร่ก็ได้ละเมิดพระบัญญัติแห่งกฎบัญญัติสามข้อแรกไปแล้วเป็นอย่างน้อย (20:2–7) โดยการตกเข้าไปในบาปแห่งการกราบไหว้รูปเคารพ. การที่มนุษย์แทนที่พระเจ้าด้วยรูปเคารพนั้นกระทำให้พวกเขาไม่สามารถถือรักษาพระบัญญัติของพระเจ้าได้ (เทียบ รม.1:18–32 และคำอธิบาย; 1ยฮ.5:21 และคำอธิบาย 3 ย่อหน้า 1).

อซด. 32:2 1 พลไพร่ได้สวมใส่ตุ้มหูเพื่อตกแต่งตัวเอง. สิ่งนี้บ่งชี้ว่าการตกแต่งตัวเองนั้น นำไปสู่การกราบไหว้รูปเคารพ (เทียบ ยนซ.35:4 และคำอธิบาย). ยิ่งไปกว่านั้น ทองคำที่ใช้ทำตุ้มหูเป็นสิ่งที่พระเจ้าทรงประทานให้กับบุตรหลานชาวอิสราเอลก่อนที่พวกเขาจะอพยพออกจากอียิปต์ (12:35–36) เพื่อใช้ในการก่อสร้างพลับพลา (25:3; 35:5). อย่างไรก็ตามก่อนที่ทองคำจะถูกใช้เพื่อพระประสงค์ของพระเจ้ากลับถูกซาตานช่วงชิงไปให้พลไพร่ของพระเจ้าสร้างรูปเคารพขึ้นมา. ดังนั้นการกราบไหว้รูปเคารพก็คือการช่วงชิงของซาตาน และการที่มนุษย์ใช้สิ่งที่พระเจ้าประทานมาเพื่อพระประสงค์ของพระองค์ในทางที่ผิด ทำให้กลายเป็นสิ่งที่เสียเปล่า.

อซด. 32:4 1 รูปลูกโคทองคำไม่ใช่รูปเคารพของพวกนอกศาสนา เพราะมันถูกสร้างขึ้นมาโดยอาโรนซึ่งเป็นมหาปุโรหิตที่แท้จริงซึ่งพระเจ้าทรงแต่งตั้งขึ้น. ยิ่งไปกว่านั้น อาโรนยังได้สร้างรูปลูกโคนี้ในพระนามของพระยะโฮวา และเขาได้นำหน้าในการนมัสการรูปเคารพนี้ในรูปแบบของการถวายเครื่องบูชาแด่พระเจ้าและการนมัสการพระเจ้า (ข้อ 4–6, 8). ดังนั้นพลไพร่ที่พระเจ้าทรงไถ่จึงได้นมัสการรูปเคารพในพระนามของพระยะโฮวาพระเจ้าของพวกเขาและในรูปแบบที่พระเจ้าทรงกำหนด (เทียบ บพส.106:19–20; รม.1:23). นี่ก็คือการปะปนที่จอมปลอมและมีเล่ห์เหลี่ยมในการนมัสการพระเจ้า.
ตามหลักการในพันธสัญญาใหม่ การกราบไหว้รูปเคารพเป็นต้นกำเนิดหลักในการแตกแยกและการผิดประเวณี. รูปลูกโคทองคำนั้นได้สร้างความแตกแยกท่ามกลางบุตรหลานชาวอิสราเอล (เทียบ 1กธ.1:10–13; 11:18–19). อันที่จริงการแตกแยกก็คือการผิดประเวณีฝ่ายวิญญาณนั่นเอง (เทียบ วว.17:1–5). การกราบไหว้รูปเคารพและการผิดประเวณีนั้นมักจะควบคู่กันไปเสมอ (อฤธ.25:1–2; วว.2:20).

อซด. 32:4 ก พบญ.9:16; นฮย.9:18; บพส.106:19–21; กจ.7:41

อซด. 32:4 2ก รูปลูกโคนั้นมีไว้เพื่อกินไม่ใช่เพื่อใช้แรงงาน ดังนั้นจึงเป็นเครื่องหมายเล็งถึงการรับสุข (ยนซ.18:7–8; ลก.15:23). หลังจากที่ได้สร้างรูปลูกโคทองคำขึ้นมา พลไพร่ก็ได้กิน ดื่ม และลุกขึ้นละเล่นรื่นเริงหน้ารูปนั้น (ข้อ 6, 18–19ก). รูปภาพนี้บ่งชี้ว่าบุตรหลานชาวอิสราเอลได้นมัสการในสิ่งที่พวกเขารับสุข. การนมัสการรูปลูกโคทองคำของพวกเขาคือความรื่นเริงและความบันเทิงชนิดหนึ่ง ซึ่งบ่งชี้ว่าความรื่นเริงและความบันเทิงนั้นก็คือรูปเคารพของพวกเขานั่นเอง.

อซด. 32:6 ก 1กธ.10:7

อซด. 32:7 ก ข้อ 7–10; บพส.9:12–14

อซด. 32:7 1 สิ่งใดก็ตามที่เรารักมากกว่าพระเจ้าก็คือรูปเคารพที่ทำให้เราเสื่อมเสีย ซึ่งได้นำมาซึ่งสิ่งของที่เป็นความบาปมากมาย (เทียบ รม.1:18–32).

อซด. 32:8 ก 1กธ.10:7

อซด. 32:9 ก อซด.33:3, 5; 34:9; บพส.9:6; 31:27; 2คนก.30:8; กจ.7:51; เทียบ ยซย.48:4

อซด. 32:10 ก อฤธ.14:12

อซด. 32:11 ก บพส.106:23

อซด. 32:11 1ก แปลตามตรงคือ กระทำให้พระพักตร์พระยะโฮวาหวานชื่นหรือพอพระทัย. โมเซวิงวอนเพื่อบุตรหลานชาวอิสราเอล การที่เขาได้ใส่ใจต่อพระนามของพระเจ้าและยืนหยัดบนความสัตย์ซื่อของพระเจ้าในการถือรักษาพันธสัญญาของพระองค์นั้น (ข้อ 11–13) ได้ทำให้การสำแดงออกของพระพักตร์ของพระเจ้าเปลี่ยนจากพระพิโรธมาเป็นพอพระทัย. ดังนั้นพระเจ้าจึงทรงเปลี่ยนพระทัยและไม่ทำร้ายพลไพร่ของพระองค์ (ข้อ 14).

อซด. 32:12 ก อฤธ.14:13–16; พบญ.9:28–29

อซด. 32:13 ก ยนซ.12:7

อซด. 32:15 ก พบญ.9:15–17

อซด. 32:16 ก อซด.31:18

อซด. 32:18 1 แปลตามตรงคือ เขา.

อซด. 32:19 ก 1กธ.10:7

อซด. 32:19 1 การทุ่มแผ่นศิลาแห่งพยานจนแตกละเอียดไป (ข้อ 15) บ่งชี้ว่าก่อนที่บุตรหลานชาวอิสราเอลจะได้ต้อนรับกฎบัญญัติ พวกเขาก็ได้ล่วงละเมิดกฎบัญญัติและพันธสัญญาแห่งกฎบัญญัตินี้แล้ว.

อซด. 32:20 ก พบญ.9:21

อซด. 32:20 1 ในที่สุดผู้ที่นมัสการรูปเคารพก็จะต้อง “ดื่ม” รูปเคารพที่พวกเขาได้นมัสการ (เทียบ รม.1:23–25; ฆต.6:7–8ก). นี่ก็คือการลงโทษจากพระเจ้า.

อซด. 32:23 ก อซด.32:1; กจ.7:40

อซด. 32:24 ก อซด.32:2–4

อซด. 32:26 1 ในที่นี้โมเซได้ร้องเรียกผู้มีชัยชนะ. การร้องเรียกนี้ไม่ได้ทำให้เกิดการแตกแยกท่ามกลางพลไพร่ของพระเจ้า แต่ทำให้เกิดการชำระให้บริสุทธิ์ (เทียบ ข้อ 4 คำอธิบาย 1 ย่อหน้า 2).

อซด. 32:26 ก พบญ.33:8–11

อซด. 32:27 1 ชาวเลวีได้ปฏิเสธกระทั่งผู้นมัสการรูปลูกโคทองคำที่มีความสัมพันธ์ใกล้ชิดสนิทสนมที่สุดของพวกเขา. การฆ่าผู้ที่นมัสการรูปเคารพนั้นได้แบ่งแยกบุตรหลานเลวีออกจากพวกพี่น้องของพวกเขาและทำให้พวกเขามีคุณสมบัติที่จะได้รับฐานะปุโรหิตพร้อมด้วยอูริมและทูมิม (พบญ.33:8–10). พระเจ้าทรงประสงค์ให้ทั้งชาติอิสราเอลกลายเป็นอาณาจักรแห่งปุโรหิต (19:6) แต่เนื่องจากการนมัสการรูปลูกโคทองคำ ทำให้บุตรหลานชาวอิสราเอลส่วนใหญ่ได้สูญเสียฐานะปุโรหิตไป. ส่วนฐานะปุโรหิตนั้นได้ประทานให้กับเผ่าเดียวเท่านั้น ก็คือเผ่าเลวี.
พระประสงค์ของพระเจ้าคือการให้ผู้เชื่อทุกคนในพระคริสต์ ซึ่งก็คือบุตรทุกคนของพระเจ้ากลายเป็นปุโรหิต (วว.1:6; 5:10). อย่างไรก็ตาม ตลอดหลายศตวรรษที่ผ่านมา การนมัสการที่ไม่บริสุทธิ์ได้ทำให้ผู้เชื่อส่วนใหญ่สูญเสียไปซึ่งฐานะปุโรหิตของพวกเขา. บรรดาญาติพี่น้องของชาวเลวีเป็นเครื่องหมายเล็งถึงตัวเราเองที่ได้ร่วมนมัสการรูปเคารพ. ถ้าเรา “ฆ่า” ผู้นมัสการที่ไม่บริสุทธิ์เหล่านี้ไปเสีย เราก็จะกลายเป็นผู้มีชัยชนะที่ได้ถือรักษาฐานะปุโรหิตเอาไว้ มิเช่นนั้นเราก็จะถูกนับรวมกับคนเหล่านั้นที่ได้สูญเสียฐานะปุโรหิต.

อซด. 32:29 ก พบญ.33:9

อซด. 32:30 1 ในการแก้ปัญหาร้ายแรงที่บุตรหลานชาวอิสราเอลได้ไปนมัสการรูปลูกโคทองคำนั้น พระเจ้าจำเป็นต้องมีคนกลางระหว่างพระองค์กับพลไพร่. โมเซซึ่งเป็นผู้ที่มีความใกล้ชิดกับทั้งสองฝ่ายนั้นเป็นเพียงผู้เดียวที่มีคุณสมบัติในการเป็นคนกลางเช่นนี้. ในฐานะสหายของพระเจ้า (33:11 และคำอธิบาย 1) โมเซมีความสัมพันธ์ที่ใกล้ชิดสนิทสนมกับพระเจ้าและรู้สิ่งที่อยู่ในพระทัยของพระเจ้า. โดยเฉพาะเขารู้ว่าพระเจ้าจะไม่ทรงละทิ้งพระประสงค์ของพระองค์ที่ทรงมีต่อบุตรหลานชาวอิสราเอลอย่างแน่นอน. ดังนั้นเขาจึงสามารถสนทนากับพระเจ้าอย่างใกล้ชิดเกี่ยวกับพลไพร่ของพระองค์และทำให้พระองค์ระงับข้อพิพาทต่อการกระทำของพวกเขา.

อซด. 32:31 ก ข้อ 31–32; พบญ.9:18–20

อซด. 32:32 ก บพส.56:8; 69:28; 139:16; ดนอ.12:1; ฟป.4:3; วว.3:5; เทียบ ลก.10:20

อซด. 32:34 ก อซด.14:19; 33:2; กจ.7:35