เอ็กโซโด บทที่ 31

อซด. 31:2 ก ข้อ 2–6; อซด.35:30–35

อซด. 31:2 ข อซด.35:30; 36:1, 8; 37:1; 38:22; 39:2; 1คนก.2:20; 2คนก.1:5

อซด. 31:2 1ข บะซาเล็ลเป็นหัวหน้างาน (1กธ.3:10) คือผู้นำในการก่อสร้างของพระเจ้า. ชื่อของเขาหมายถึงในร่มเงาของพระเจ้า ซึ่งบ่งชี้ว่าในฐานะหัวหน้างาน บะซาเล็ลเป็นมนุษย์ที่อยู่ภายใต้ร่มเงาแห่งพระคุณของพระเจ้า (เทียบ 1กธ.3:10ก; 2กธ.12:9). อูรี ซึ่งเป็นชื่อบิดาของบะซาเล็ลนั้นหมายถึง ความสว่างของพระยะโฮวา และฮูระซึ่งเป็นชื่อปู่ของบะซาเล็ลหมายถึง อิสระ สูงศักดิ์ ขาวสะอาด (เป็นเครื่องหมายเล็งถึงสะอาดและบริสุทธิ์). ทั้งสามชื่อนี้บ่งชี้ถึงลักษณะของบุคคลที่จะมาก่อสร้างที่ประทับของพระเจ้าว่าควรเป็นคนอย่างไร.

อซด. 31:2 ค อซด.17:10

อซด. 31:3 ก อซด.35:31

อซด. 31:3 1ก การก่อสร้างที่ประทับของพระเจ้า ซึ่งก็คือคริสตจักรนั้นเป็นงานที่สูงศักดิ์ซึ่งจะต้องกระทำสำเร็จโดยพลไพร่ทั้งหมดของพระเจ้า (1กธ.3:10; อฟ.4:12, 16). อย่างไรก็ตาม สติปัญญา ความเข้าใจ ความรู้ และทักษะที่ใช้สำหรับงานนี้จำต้องเป็นตัวของพระเจ้าเองในฐานะเป็นพระวิญญาณนั้นที่มีต่อเรา (เทียบ กซ.1:28–29). มีเพียงพระวิญญาณของพระเจ้าจึงจะสามารถก่อสร้างที่ประทับของพระองค์เองผ่านตัวเรา.

อซด. 31:3 ข เทียบ 1พกษ.7:14

อซด. 31:4 1 ในการก่อสร้างคริสตจักร ผู้เชื่อทุกคนจะต้องรู้จักการใช้พระนิสัยอันศักดิ์สิทธิ์เป็นทองคำ การไถ่ของพระคริสต์เป็นเงิน การพิพากษาอันชอบธรรมของพระเจ้าเป็นทองเหลือง (เทียบ 1กธ.3:12) มาเป็น “วัสดุ” ในการงานของพวกเขา.

อซด. 31:5 1 การเจียระไนเพชรต่างๆ สำหรับฝังในกระเปาะคือการช่วยวิสุทธิชนให้เปลี่ยนแปลงกลายเป็นเพชร และได้รับการปรับแต่งให้เหมาะสมกับการก่อสร้างของพระเจ้า การแกะสลักไม้คือการกระทำการงานบนสภาพมนุษย์ของวิสุทธิชนเพื่อเห็นแก่การก่อสร้างของพระเจ้า และการกระทำงานช่างทุกอย่างคือการก่อกำเนิดคุณธรรมที่งามเลิศในอุปนิสัยของมนุษย์ด้วยสภาพมนุษย์ที่ได้รับการยกชูของพระคริสต์ ซึ่งเป็นสิ่งจำเป็นต่อการก่อสร้างคริสตจักรในฐานะเป็นที่ประทับของพระเจ้า (เทียบ อฟ.4:2 และคำอธิบาย).

อซด. 31:6 ก อซด.35:34; 36:1, 2; 38:23

อซด. 31:6 1ก อาโฮลีอาบเป็นหัวหน้างานร่วมกันกับบะซาเล็ล. ชื่อของเขาหมายถึง กระโจมหรือพลับพลาแห่งบิดาของข้าพเจ้า. อะฮีซามาค ซึ่งเป็นชื่อบิดาของอาโฮลีอาบหมายถึง พี่น้องชายผู้มีกำลังและการเสริมสร้าง. ทั้งสองชื่อนี้เป็นเครื่องหมายเล็งว่าอาโฮลีอาบเป็นบุคคลที่มีกำลังและค้ำจุนพลับพลาของพระเจ้า.

อซด. 31:6 2 บะซาเล็ลเป็นคนเผ่ายูดา (ข้อ 2) ซึ่งเป็นเผ่าแห่งกษัตริย์ (ยนซ.49:10) เป็นเผ่าขององค์พระเยซูเจ้า (ฮร.7:14) ส่วนอาโฮลีอาบเป็นคนเผ่าดาน (ข้อ 6) ซึ่งเป็นเผ่าที่ต่ำต้อย (ยนซ.49:17). หลักการเดียวกันนี้ถูกพบในการก่อสร้างพระวิหารภายใต้ซะโลโมแห่งเผ่ายูดา และฮูรามซึ่งมีมารดาเป็นหญิงเผ่าดาน (2คนก.2:11–14). สิ่งนี้บ่งชี้ว่าการงานแห่งการก่อสร้างที่ประทับของพระเจ้าจะต้องกระทำสำเร็จโดยพลไพร่ทั้งหมดของพระเจ้า ครอบคลุมทั้งผู้ที่สูงส่งและผู้ที่ต่ำต้อย (อฟ.4:11–16).

อซด. 31:6 ข ข้อ 6–11; เทียบ อซด.35:10–19; 39:33–42

อซด. 31:6 ค อซด.28:3

อซด. 31:7 ก อซด.36:8–38

อซด. 31:7 ข อซด.25:10–16; 37:1–5

อซด. 31:7 ค อซด. 25:17–22; 37:6–9

อซด. 31:8 ก อซด.25:23–30; 37:10–16

อซด. 31:8 ข อซด.25:31–40; 37:17–24

อซด. 31:8 ค อซด.30:1–10; 37:25–28

อซด. 31:9 ก อซด.27:1–8; 30:28; 38:1–7

อซด. 31:9 ข อซด.30:17–21; 38:8

อซด. 31:10 ก อซด.28:1–43; 39:1–31; ลวต.8:7–8, 13

อซด. 31:11 ก อซด.30:23–33; 37:29

อซด. 31:11 ข อซด.30:7, 34–38

อซด. 31:13 ก ข้อ 13–17; เทียบ อซด.20:8–11; พบญ.5:12–15; ลวต.23:3; ยรม.17:22

อซด. 31:13 1 วันซะบาโตได้ถูกกล่าวอีกครั้งหนึ่งในที่นี้ (เทียบ 20:8–11) โดยมีความสัมพันธ์กับการงานแห่งการก่อสร้างที่ประทับของพระเจ้า ซึ่งเป็นเครื่องหมายเล็งว่าในฐานะพลไพร่ของพระเจ้าผู้กระทำการงานร่วมกับพระเจ้าและเพื่อพระเจ้านั้น พวกเขาจำต้องเรียนรู้ที่จะพักสงบร่วมกับพระองค์โดยการรับสุขพระองค์และถูกเติมเต็มด้วยพระองค์. การถือวันซะบาโตเป็นเครื่องหมายอย่างหนึ่ง (ข้อ 17) แสดงว่าพลไพร่ของพระเจ้าไม่ได้กระทำการงานเพื่อพระเจ้าโดยกำลังของพวกเขาเอง แต่โดยการรับสุขพระองค์และเป็นหนึ่งกับพระองค์. การถือวันซะบาโตยังเป็นพันธสัญญานิรันดร์ (ข้อ16) ที่รับประกันต่อพระเจ้าว่าเราจะเป็นหนึ่งกับพระองค์โดยการรับสุขพระองค์ก่อน และจากนั้นก็กระทำการงานร่วมกับพระองค์ เพื่อพระองค์ และอยู่ในความเป็นหนึ่งร่วมกันกับพระองค์. พระเจ้าทรงทำงานแล้วจึงพักสงบ ส่วนมนุษย์พักสงบก่อนแล้วจึงค่อยทำงาน (ยนซ.2:2 และคำอธิบาย). การกล่าวถึงวันซะบาโตในที่นี้ยังบ่งชี้ว่าทุกสิ่งที่เกี่ยวข้องกับพลับพลาและสิ่งของเครื่องใช้ของพลับพลาล้วนนำเราไปยังวันซะบาโตของพระเจ้าพร้อมด้วยการพักสงบและความสุขสบายในการรับสุขสิ่งที่พระเจ้าทรงประสงค์และได้กระทำสำเร็จนั้น.

อซด. 31:13 ข อซด.31:17; ยอค.20:12, 20

อซด. 31:13 2ข ดู 20:10 คำอธิบาย 1.

อซด. 31:13 ค อซด.6:7

อซด. 31:14 ก เทียบ อฤธ.15:32–36

อซด. 31:14 1 ถ้าเรากระทำการงานเพื่อพระเจ้าโดยปราศจากการรับสุขพระองค์ และเป็นหนึ่งกับพระองค์ ผลลัพธ์ก็คือเราก็จะมีความตายฝ่ายวิญญาณและสูญเสียการสามัคคีธรรมในพระกายของพระคริสต์.

อซด. 31:14 2 แปลตามตรงคือ จิต.

อซด. 31:17 ก เทียบ ยนซ.9:13, 17; 17:11

อซด. 31:17 ข ยนซ.2:2; ฮร.4:4

อซด. 31:18 1 พระเจ้าได้ทรงประกาศกฎบัญญัติและในส่วนที่เป็นกฎเกณฑ์ใน 20:1—23:19. จากนั้นใน 24:12 พระเจ้าทรงเรียกโมเซขึ้นไปบนภูเขาเพื่อประทานแผ่นศิลาแห่งพระบัญญัติแก่เขา ซึ่งก็คือแผ่นศิลาแห่งพยาน (ดู 20:1 คำอธิบาย 1). อย่างไรก็ตาม ก่อนที่พระเจ้าจะทรงประทานแผ่นศิลาแก่โมเซ พระองค์ทรงประทานแบบแปลนของพลับพลาและคำชี้แจง เกี่ยวกับระบบกลุ่มปุโรหิตแก่เขาก่อน (25:1—31:17). สิ่งนี้บ่งชี้ว่าแม้ว่าพระเจ้าจะทรงประทานกฎบัญญัติ แต่พระองค์ก็ทรงรู้ว่ามนุษย์ไม่สามารถถือรักษากฎบัญญัติเหล่านั้นได้ ดังนั้นพระองค์จึงทรงเตรียมพลับพลา เครื่องบูชา และทุกด้านของระบบกลุ่มปุโรหิตเอาไว้ ซึ่งก็คือความเที่ยงแท้และการสำเร็จเป็นจริงของสิ่งที่พระคริสต์ทรงเป็นมาเป็นทางแห่งพระคุณสำหรับพลไพร่ที่ตกต่ำและมีบาปของพระองค์เพื่อพวกเขาจะสามารถติดต่อกับพระองค์และรับสุขพระองค์ (เทียบ ฮร.9:1—10:22). แม้ว่าพระเจ้าจะทรงประทานกฎบัญญัติ แต่พระองค์ก็ไม่ทรงเชื่อพึ่งกฎบัญญัติแต่อย่างใด. พระองค์ทรงเชื่อพึ่ง และยังคงเชื่อพึ่งตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบันก็คือพระคริสต์ซึ่งเป็นทางแห่งพระคุณสำหรับพลไพร่ของพระเจ้าอย่างสิ้นเชิง (ดู 25:1 คำอธิบาย 1).

อซด. 31:18 ก อซด.24:12