เอ็กโซโด บทที่ 22

อซด. 22:1 1 ในข้อ 1–6 มีรายละเอียดมากมายเกี่ยวกับพระบัญญัติข้อที่ 8 คือห้ามลักทรัพย์ (20:15). การลักทรัพย์แสดงว่า มนุษย์ที่ตกต่ำนั้นเหมือนกับซาตาน คือไม่พอใจต่อการจัดแจงแห่งอำนาจสิทธิ์ขาดของพระเจ้า แต่พยายามที่จะได้รับผลประโยชน์อันต่ำช้า โดยการฝ่าฝืนข้อกำหนดของพระเจ้า (ยซย.14:12–14; เทียบ 1กธ.7:17, 20–24; 1ตธ.6:6–10).

อซด. 22:1 ก 2ซมอ.12:6; ลก.19:8; เทียบ สภษ.6:31

อซด. 22:6 1 แปลตามตรงคือ ถ้าไฟลุกติดขึ้นเผาไหม้หญ้าหนาม.

อซด. 22:8 ก อซด.21:6

อซด. 22:8 1ก แปลตามตรงคือพระเจ้า ภาษาเฮ็บราย “อีโลฮิม” (elohim) ข้อ 9 ก็เช่นเดียวกัน.

อซด. 22:8 2 รายละเอียดเกี่ยวกับพระบัญญัติข้อที่ 10 คือห้ามโลภ (20:17). ในข้อ 7–25 นั้นบ่งชี้ว่า การโลภของๆ ผู้อื่นนั้นเป็นการมักมาก. ซึ่งแสดงให้เห็นว่านิสัยที่ละโมบของซาตานได้กลายเป็นความบาปที่อาศัยอยู่ภายในมนุษย์ที่ตกต่ำ เพื่อทำให้ร่างกายของเขาตายเสีย (รม.7:8, 17, 20, 24).

อซด. 22:11 ก เทียบ ฮร.6:16

อซด. 22:15 1 แปลตามตรงคือ. มันมาเพื่อค่าจ้างนั้น

อซด. 22:16 1 กฎเกณฑ์ในข้อ 16–17, 19 เกี่ยวกับพระบัญญัติข้อที่ 7 คือห้ามล่วงประเวณี (20:4). กฎเกณฑ์เหล่านี้ชี้ให้เห็นว่า นิสัยอันบาปชั่วของซาตานกระทำงานในมนุษย์เพื่อทำให้มนุษย์เสื่อมเสียโดยการทำให้เขาสับสนวุ่นวายในการทำลายข้อกำหนดของพระเจ้า เกี่ยวกับความสัมพันธ์ที่มนุษย์ควรมีกับพระเจ้าและกับผู้อื่นและกับสิ่งอื่น (เทียบ ยก.4:4; วว.17:1–5).

อซด. 22:16 ก พบญ.22:28–29

อซด. 22:18 1 กฎเกณฑ์ในข้อ 18–20 และ 23:13 นำเสนอรายละเอียดเกี่ยวกับพระบัญญัติข้อที่ 1 และข้อที่ 2 (20:2–6).

อซด. 22:18 ก ลวต.20:27; พบญ.18:10–11; เทียบ 1ซมอ.28:3, 9

อซด. 22:18 2ก พวกที่ใช้เวทมนตร์เกี่ยวข้องกับการติดต่อผีมาร.

อซด. 22:19 ก ลวต.18:23; 20:15; พบญ.27:21

อซด. 22:20 ก เทียบ อฤธ.25:2; พบญ.13:6–15; 17:2–5; ยฮซ.23:16

อซด. 22:21 ก อซด.23:9; พบญ.10:19; ยรม.7:6; ซคย.7:10; มลค.3:5

อซด. 22:21 1ก กฎเกณฑ์เกี่ยวกับคนต่างแดน หญิงม่าย ลูกกำพร้า และคนยากจน (ข้อ 21–27; 23:9) แสดงว่าพระเจ้าทรงเป็นพระเจ้าที่คำนึงถึงมนุษย์ที่ตกต่ำ ซึ่งได้กลายเป็นคนนอกที่ไม่มีส่วนในพระพรของพระเจ้า กลายเป็นหญิงม่ายที่สูญเสียไปซึ่งพระคริสต์ผู้เป็นสามี ลูกกำพร้าที่ปราศจากพระเจ้าผู้เป็นบิดา และคนยากจนที่ถูกริดรอนความอุดมสมบูรณ์ของพระเจ้า (เทียบ อฟ.2:12, 19; มธ.11:5 และคำอธิบาย 6).

อซด. 22:22 ก พบญ.24:17; 27:19; บพส.94:6; ยซย.1:17, 23; 10:2; ยอค.22:7; ซคย.7:10; ยก.1:27

อซด. 22:23 ก บพส.18:6; 145:19; โยบ 34:28

อซด. 22:25 ก ลวต.25:35–37; พบญ.23:19–20; นฮย.5:7

อซด. 22:26 ก พบญ.24:13, 17

อซด. 22:27 ก บพส.106:4; 111:4

อซด. 22:28 1 การนอบน้อมต่อพระเจ้าและอำนาจของพระองค์ แสดงถึงการสยบนิสัยแห่งการกบฏของซาตานที่อยู่ในมนุษย์.

อซด. 22:28 ก กจ.23:5; ยด.8

อซด. 22:28 2ก หรือ แช่งด่า.

อซด. 22:29 1 พืชผลอันอุดมสมบูรณ์เป็นเครื่องหมายเล็งว่า ผลผลิตที่ถูกเก็บเกี่ยวแห่งการประสบการณ์อันอุดมสมบูรณ์ที่มีต่อพระคริสต์ ซึ่งได้มาโดยการตรากตรำบนตัวของพระคริสต์ผู้เป็นแผ่นดินงามแล้วจำเริญออกซึ่งพระคริสต์ (ดู พบญ.8:7 คำอธิบาย 1). ส่วนน้ำผลไม้ต่างๆ ที่ไหลออกจากเครื่องคั้นน้ำมันและเครื่องคั้นเหล้า (ดู มธ.26:36 คำอธิบาย 1) เป็นเครื่องหมายเล็งว่า การเปี่ยมล้นที่มีมาโดยการประสบการณ์พระคริสต์โดยการทนทุกข์แห่งกางเขนได้ก่อกำเนิดเหล้า เพื่อความชื่นชมยินดีร่วมกันของพระเจ้ากับมนุษย์และได้ก่อกำเนิดน้ำมันเพื่อความพอพระทัยของพระเจ้า (เทียบ 2กธ.4:7–12; ฟป.2:17; 2ตธ.4:6). สิ่งเหล่านี้ควรต้องถวายแด่พระเจ้าเพื่อเป็นการรับสุขของพระองค์อย่างไม่เนิ่นช้า.

อซด. 22:29 ก อซด.13:2

อซด. 22:29 2ก ล้วนต้องถวายแด่พระเจ้า ถูกแบ่งแยกเพื่อคืนสู่พระเจ้าและแปรสภาพให้บริสุทธิ์เพื่อคืนสู่พระองค์ เพราะว่าบุตรหัวปีได้รับการไถ่และถูกซื้อไว้โดยพระเมษโปดกแห่งเทศกาลปัศคา ดังนั้นจึงเป็นของพระเจ้า (12:12–13:2 และคำอธิบาย; เทียบ 1กธ.6:19).

อซด. 22:30 ก ลวต.22:27; ลก.2:21

อซด. 22:30 1ก วันที่ 8 เป็นวันแรกของสัปดาห์ใหม่. ด้วยเหตุนี้ในวันที่ 8 จึงเป็นเครื่องหมายเล็งถึงในการเป็นขึ้น (มธ.28:1).

อซด. 22:31 ก อซด.19:6; ลวต.11:44–45

อซด. 22:31 1ก ถ้าพิจารณาดูจากพระคัมภีร์ทั้งเล่ม โดยเฉพาะพันธสัญญาใหม่ การที่จะเป็นชนที่แยกบริสุทธิ์สำหรับพระเจ้า ชี้ว่าผู้คนที่พระเจ้าทรงเลือกสรรควรจะถูกซึมซาบไปด้วยพระคริสต์และยึดพระคริสต์เป็นความบริสุทธิ์ของเขาต่อเบื้องพระพักตร์ของพระเจ้า (1กธ.1:30; รม.6:19 คำอธิบาย 2).

อซด. 22:31 ข ลวต.7:24; 22:8; ยอค.4:14; 44:31

อซด. 22:31 2 เนื้อของสัตว์ที่ถูกกัดตายเป็นเครื่องหมายเล็งถึง สิ่งของที่นำมาซึ่งสภาพของความตาย ส่วนสุนัขเป็นเครื่องหมายเล็งถึง คนที่ไม่สะอาด (มธ.7:6 และคำอธิบาย 2; ฟป.3:2 และคำอธิบาย 2). กฎเกณฑ์ข้อนี้เป็นเครื่องหมายเล็งว่า เราควรจะกินเพียงพระคริสต์เป็นการหล่อเลี้ยงแห่งชีวิตของเราเท่านั้น แต่ไม่ควรกินสิ่งของแห่งความตายใดๆ ทั้งสิ้น. (เทียบ ยนซ.8:7 คำอธิบาย1 และ ลวต.11:31 คำอธิบาย 1).