เอ็กโซโด บทที่ 21

อซด. 21:1 1 ในด้านลบนั้น กฎบัญญัติพร้อมด้วยกฎเกณฑ์ชี้ให้เห็นว่ามนุษย์นั้นตกต่ำ และเป็นอยู่ในความตกต่ำ ทั้งพัวพันกับซาตาน เกี่ยวข้องกับผีมารและเป็นทาสอยู่ภายใต้อิทธิพลของความบาปที่อาศัยอยู่ภายใน. ในด้านบวกนั้นกฎเกณฑ์ของกฎบัญญัติเปิดเผยว่า พระเจ้าทรงพระกรุณา เปี่ยมด้วยพระคุณและความรักเมตตา พระองค์ทรงใส่พระทัยมนุษยชาติ ซึ่งครอบคลุมถึงทาสชายหญิง หญิงม่าย ลูกกำพร้าและคนต่างแดน. ยิ่งกว่านั้น กฎเกณฑ์ก็ได้ชี้แจง เปิดเผยเป็นนัยและเป็นเครื่องหมายเล็งถึงพระคริสต์ กางเขน การไถ่และแผนการบริหารของพระเจ้า.กฎเกณฑ์ของกฎบัญญัติเรียกร้องให้มนุษย์ปกป้องรักษาชีวิตของมนุษย์ กตัญญูต่อบิดามารดา ถือรักษาความบริสุทธิ์ของชีวิตสมรส ต้องเป็นคนที่เที่ยงตรง ยุติธรรม จริงใจ ซื่อสัตย์ เชื่อถือได้และเมตตากรุณา คำนึงถึงคนยากจนไม่โลภในผลประโยชน์อันต่ำช้า แต่เต็มใจให้ทานและเป็นคนที่แยกบริสุทธิ์คืนสู่พระเจ้านอบน้อมต่อพระเจ้าและอำนาจของพระองค์ และปรนนิบัติพระองค์โดยเครื่องบูชา เพื่อเขาจะได้ร่วมเทศกาลเลี้ยงกับพระเจ้าต่อเบื้องพระพักตร์ของพระองค์ตามเวลาที่กำหนด.

อซด. 21:2 ก พบญ.15:12; ยรม.34:14

อซด. 21:2 1 กฎเกณฑ์ข้อแรกเกี่ยวกับความสัมพันธ์ระหว่างมนุษย์คือกฎเกณฑ์เกี่ยวกับนายและทาส. นี่บ่งชี้ว่าถ้าเราจะปฏิบัติตามกฎเกณฑ์ของกฎบัญญัติ เราจำต้องยินยอมสละตนเองเพื่อปรนนิบัติผู้อื่น. การถือรักษากฎบัญญัติเรียกร้องให้มีวิญญาณ ความรัก และการนอบน้อมของทาส (มธ.20:26–27; 22:36–40; ยฮ.14:31; รม.13:8–10; ฆต.5:13–14). ผู้ทาสในข้อพระคัมภีร์เหล่านี้ก็คือแบบเล็งของพระคริสต์ผู้ทรงเทพระองค์เองให้ว่างเปล่า ทรงรับลักษณะสภาพของทาส ทรงถ่อมพระองค์เองลงและทรงสละพระองค์เองเพื่อปรนนิบัติพระเจ้าและพลไพร่ของพระองค์ (ฟป.2:5–8; มธ.20:28; อฟ.5:2, 25).

อซด. 21:2 ข เทียบ 1กธ.7:21

อซด. 21:2 2ข การที่ทาสจะได้รับการปลดปล่อยให้เป็นอิสระในปีแห่งซะบาโตเป็นสัญลักษณ์เล็งถึง มนุษย์ที่ตกต่ำซึ่งอยู่ภายใต้การกดขี่ของความบาป (รม.7:14) จะได้รับการปลดปล่อยให้เป็นอิสระโดยพระคริสต์ผู้เป็นการพักสงบของพระเจ้า (ยฮ.8:36; ดู ฮร.4:9 คำอธิบาย 1).

อซด. 21:5 ก ข้อ 5–6; พบญ.15:16–17

อซด. 21:5 1ก ความรักเป็นแรงจูงใจและเงื่อนไขจำเป็นสำหรับการปรนนิบัติอย่างต่อเนื่องของทาส. องค์พระเยซูเจ้าทรงรักพระบิดา (พระผู้เป็นนายของพระองค์—ยฮ.14:31) รักคริสตจักร (ภรรยาของพระองค์ —อฟ.5:25) และรักผู้เชื่อทั้งหลาย (ลูกๆ ของพระองค์—ฆต.2:20ข; อฟ.5:2). เนื่องด้วยแรงบันดาลใจของความรักเช่นนี้ พระองค์จึงยินยอมเป็นทาส. คนทั้งปวงที่เชื่อในพระคริสต์ เป็นของพระองค์และมีชีวิตแห่งการปรนนิบัติของพระองค์ ก็ควรยึดพระองค์เป็นแบบอย่างของเขา (มธ.20:26–28; รม.1:1; ฟป.2:5–8; ฆต.5:13; อฟ.5:2).

อซด. 21:5 ข เทียบ 1กธ.7:21

อซด. 21:6 ก อซด.22:8–9

อซด. 21:6 1ก แปลตามตรงคือ พระเจ้า ภาษาเฮ็บราย คือ “อีโลฮิม” (elohim).

อซด. 21:6 ข วว.2:7

อซด. 21:6 2ข ทาสควรจะยืนอยู่บนฐานะที่ไม่ทำอะไรด้วยตนเอง เพียงแต่กระทำตามถ้อยคำของนายของเขาและควรมีหูที่ถูกเปิดออกเพื่อฟังเสียงของนาย (ยฮ.5:30; บพส.40:6; ยซย.50:4–5).

อซด. 21:7 1 กฎเกณฑ์ในข้อ 7–11, 16, 33–36; 22:21–25 และบทที่ 23:4–5, 9–11 เป็นการเสริมกฎบัญญัติเกี่ยวกับความสัมพันธ์ระหว่างมนุษย์ ด้วยกัน ส่วนกฎเกณฑ์ในบทที่ 22:28–30 และ 23:14–19 เป็นการเสริมเกี่ยวกับความสัมพันธ์ระหว่างมนุษย์กับพระเจ้า.

อซด. 21:7 ก นฮย.5:5

อซด. 21:12 1 กฎเกณฑ์ในข้อ 12–14, 18–32 ครอบคลุมถึงรายละเอียดเกี่ยวกับพระบัญญัติข้อที่ 6 คือห้ามฆ่าคน (20:13).

อซด. 21:12 ก ลวต.24:17; อฤธ.35:30–31; เทียบ ยนซ.9:6; มธ.26:52

อซด. 21:13 ก อฤธ.35:22–25

อซด. 21:13 1ก หรือ ดักซุ่ม.

อซด. 21:13 ข อฤธ.35:10–15; พบญ.4:41–43; 19:2–3; ยฮซ.20:2–9

อซด. 21:13 2ข ตามอาฤธโม 35:6, 9–15 สถานที่เหล่านี้เป็นเมืองลี้ภัย ซึ่งก็คือสถานที่สำหรับผู้ที่ฆ่าคนโดยไม่เจตนาสามารถหนีไปลี้ภัย (ดู อฤธ.35:6 คำอธิบาย 1).

อซด. 21:14 1 การฆาตกรรมและการพูดมุสาที่อยู่ในมนุษย์นั้น แสดงให้เห็นว่ามารซึ่งเป็นต้นกำเนิดของการฆาตกรรมและเป็นบิดาแห่งการพูดมุสา กำลังทำงานในมนุษย์ที่ตกต่ำ (ข้อ 14; 23:1–2; ยฮ.8:44; 1ยฮ.3:12).

อซด. 21:14 ก เทียบ 1พกษ.2:28–34

อซด. 21:15 ก เทียบ 1ตธ.1:9

อซด. 21:15 1 กฎเกณฑ์ในข้อ 15 และ 17 ได้ให้รายละเอียดเกี่ยวกับพระบัญญัติข้อที่ 5 คือกตัญญูต่อบิดามารดา (20:12).

อซด. 21:16 ก เทียบ พบญ.24:7; เทียบ 1ตธ.1:10

อซด. 21:17 ก ลวต.20:9; สภษ.20:20; มธ.15:4; มก.7:10

อซด. 21:18 1 แปลตามตรงคือ ล้มลง.

อซด. 21:21 1 แปลตามตรงคือ เงิน.

อซด. 21:23 ก พบญ.19:21

อซด. 21:23 1ก แปลตามตรงคือ จิตแทนจิต.

อซด. 21:24 ก ลวต.24:20; พบญ.19:21; มธ.5:38

อซด. 21:25 1 แปลตามตรงคือ รอยโบย.

อซด. 21:28 ก เทียบ ยนซ.9:5

อซด. 21:33 1 แปลตามตรงคือหลุม. เช่นเดียวกันในบทความข้างหลัง.