เอ็กโซโด บทที่ 2

อซด. 2:1 ก เทียบ อซด.6:20; อฤธ.26:59

อซด. 2:2 1 ในบทที่ 1 พระเจ้าทรงใช้ชีวิตของผู้หญิงมารักษาพลไพร่ของพระองค์ (ดู ข้อ 17 คำอธิบาย 1) และในบทนี้พระเจ้าทรงใช้ชีวิตของผู้หญิงมาตระเตรียมผู้ช่วยให้รอดสำหรับพลไพร่ของพระองค์ที่พระองค์ได้ทรงรักษาไว้เพื่อพระประสงค์ของพระองค์. ในการตระเตรียมโมเซเพื่อมาเป็นผู้ช่วยให้รอดสำหรับชาวอิสราเอลนั้นพระเจ้าทรงใช้ผู้หญิงสามคน ซึ่งก็คือ มารดาของโมเซ, พี่สาวของโมเซ, และพระราชธิดาฟาโรห์ เพื่อที่จะมาให้กำเนิดเขา เลี้ยงดูเขา, ช่วยเขา, อุปถัมภ์เลี้ยงดูเขา, และฝึกฝนเขาเพื่อพระประสงค์ของพระองค์ (ข้อ 2–10; กจ.7:20–22). การที่พระเจ้าทรงใช้พวกผู้หญิงเหล่านี้เปิดเผยว่าในช่วงเวลาวิกฤต มีเพียงชีวิตเดียวเท่านั้นที่พระเจ้าสามารถใช้การได้ นั่นก็คือชีวิตของผู้หญิง ซึ่งเป็นเครื่องหมายเล็งถึงชีวิตที่ยืนหยัดอยู่ด้วยกันกับพระเจ้าและชีวิตที่พึ่งพิงพระองค์. (ดู ข้อ 21 คำอธิบาย 1 ย่อหน้า 2).

อซด. 2:2 ก

อซด. 2:4 ก อซด.15:20; อฤธ.26:59; 1คนก.6:3

อซด. 2:9 ก กจ.7:20

อซด. 2:10 ก กจ.7:21; เทียบ ฮร.11:24

อซด. 2:10 1 หมายถึง ฉุดขึ้นมา.

อซด. 2:11 ก ข้อ 11–14: กจ.7:23–28

อซด. 2:11 ข อซด.1:11

อซด. 2:14 1 ดูอย่างผิวเผินแล้วราวกับว่าคำพูดในที่นี้ขัดแย้งกับเฮ็บราย 11:27. ด้านภายนอกนั้นโมเซกลัวและหาทางที่จะหนี แต่ด้านภายในนั้น เขาพิจารณาถึงเรื่องการจ่ายราคาแล้วและยังเลือกที่จะเป็นเหมือนกับพลไพร่ของพระเจ้าอย่างเต็มใจ (ฮร.11:24–26).

อซด. 2:15 ก กจ.7:29; ฮร.11:27

อซด. 2:21 1 โมเซอาศัยอยู่ในมิดยาน 40 ปี (กจ.7:30). พระเจ้าทรงใช้ช่วง 40 ปีแรกในชีวิตของโมเซมาสร้างคนที่มีชีวิตธรรมชาติที่เข้มแข็ง (กจ.7:22; อซด.2:11–13). จากนั้นเพื่อที่จะลิดรอนความสามารถทางธรรมชาติของโมเซ พระเจ้าจึงทรงจัดแจงให้เขาทำงานเป็นคนเลี้ยงแกะในดินแดนมิดยานอีก 40 ปี (3:1). พระเจ้าทรงกระทำการสำเร็จโมเซเช่นนี้ ทำให้เขากลายเป็นภาชนะที่ใช้การได้เพื่อพระประสงค์ของพระองค์.
ถ้าว่าตามเอ็กโซโดแล้ว การใช้การได้สำหรับพระเจ้ามีความเกี่ยวข้องกับการก่อสร้างที่ประทับของพระเจ้าและสู้รบเพื่อผลประโยชน์ของพระองค์บนแผ่นดินโลก. บทที่ 1 และ 2 แสดงให้เห็นว่า ชีวิตที่พระเจ้าใช้การได้ในเรื่องราวเหล่านี้ก็คือชีวิตที่มีเครื่องหมายเล็งถึงชีวิตของผู้หญิง. ในพระคัมภีร์ ชีวิตของผู้ชายเป็นเครื่องหมายเล็งถึงชีวิตที่เป็นเอกเทศ ในขณะที่ผู้หญิงเป็นเครื่องหมายเล็งถึงชีวิตที่พึ่งพิงพระเจ้า (เทียบ ลก.1:26–38). ผู้ชายเพียงคนเดียวคือพระเจ้าที่อยู่ในพระคริสต์ พระองค์เท่านั้นที่มีชีวิตที่เป็นเอกเทศ. ในความสัมพันธ์ระหว่างพระเจ้ากับพลไพร่ทั้งหมดของพระองค์ทั้งผู้ชายและผู้หญิงล้วนมีฐานะเป็น “เพศหญิง” ซึ่งประกอบกันเป็นภรรยาของพระองค์ (ยซย.54:5; ยฮ.3:29). เช่นนี้พวกเขาจึงต้องดำเนินชีวิตที่พึ่งพิงพระองค์ในทุกสิ่งและอยู่ภายใต้ฐานะประมุขของพระองค์ (ยฮ.15:5; 1กธ.11:3). ในขณะที่โมเซมีอายุ 40 ปี เขาดำเนินชีวิตที่เป็นเอกเทศที่ยึดเอาฐานะของ “เพศชาย” ต่อเบื้องพระพักตร์พระเจ้าโดยการใช้กำลังทางธรรมชาติของเขามาฆ่าชนชาติอียิปต์ (ข้อ 11–12). ในช่วง 40 ปีที่ 2 ของชีวิตโมเซได้รับการฝึกฝนโดยพระเจ้าไม่ให้วางใจในชีวิตธรรมชาติของเขา และในช่วง 40 ปีที่ 3 ของชีวิตโมเซได้ดำเนินชีวิตโดยชีวิตของ “เพศหญิง” ซึ่งก็คือชีวิตที่พึ่งพิงพระเจ้า. นี่ก็คือชีวิตที่พระเจ้าสามารถใช้เพื่อสำเร็จพระประสงค์ของพระองค์.

อซด. 2:21 ก อซด.4:25; 18:2

อซด. 2:22 ก อซด.18:3

อซด. 2:22 1ก หมายถึง คนต่างแดน ณ ที่นั่น.

อซด. 2:22 ข กจ.7:29, 6; ฮร.11:13–14

อซด. 2:23 ก อซด.1:14; พบญ.26:6

อซด. 2:23 ข อซด.3:9; เทียบ ยนซ.18:20–21; ยก.5:4

อซด. 2:24 ก อซด.6:5; พบญ.26:7; กจ.7:34

อซด. 2:24 ข บพส.105:8; 106:45; ยนซ.9:15

อซด. 2:24 ค ยนซ.15:18; อซด.6:4–5

อซด. 2:25 ก ยนซ.50:24–25; อซด.4:31