เอ็กโซโด บทที่ 15

อซด. 15:1 ก บพส.106:12; เทียบ วว.15:3; วนฉ.5:1

อซด. 15:1 1 ดูวิวรณ์ 15:3 คำอธิบาย 1.

อซด. 15:1 ข อซด.15:21

อซด. 15:1 2 หรือ ได้รับการยกชูอย่างสูงส่ง ข้อ 21 ก็เช่นเดียวกัน.

อซด. 15:2 1 ดูวิวรณ์ 15:3 คำอธิบาย 1.

อซด. 15:2 ก ยซย.12:2; บพส.118:14; 18:1–2; 59:17; 140:7

อซด. 15:2 ข อซด.14:13

อซด. 15:2 2ข ในข้อ 1–12 ชนชาติอิสราเอลสรรเสริญพระเจ้าเพื่อความรอดของพระองค์และชัยชนะของพระองค์ (ข้อ 1ข). ความรอดเกี่ยวข้องกับพลไพร่ของพระเจ้า ส่วนชัยชนะเกี่ยวข้องกับศัตรูของพระเจ้า. ขณะที่พระเจ้าได้ทรงตีศัตรูให้พ่ายแพ้ พระเจ้าก็ได้ทรงช่วยพลไพร่ของพระองค์ให้รอด (เทียบ ฮร.2:14–15).

อซด. 15:2 ค พบญ.10:21; บพส.109:1

อซด. 15:2 ง 2ซมอ.22:47; บพส.18:46: 99:5, 9; 145:1; ยซย.25:1

อซด. 15:3 ก เทียบ บพส.24:8; วว.19:11

อซด. 15:3 ข อซด.3:15; 6:3; บพส.83:18; ยซย.42:8

อซด. 15:4 ก อซด.14:6, 9, 23, 26–28

อซด. 15:4 ข นฮย.9:11

อซด. 15:5 ก อซด.14:28; 15:10

อซด. 15:6 ก บพส.118:15–16

อซด. 15:7 ก ยซย.5:24; 47:14; มลค.4:1

อซด. 15:8 ก 2ซมอ.22:16; บพส.18:15

อซด. 15:8 ข บพส.78:13; เทียบ ยฮซ.3:16

อซด. 15:10 ก อซด.14:28; 15:5

อซด. 15:11 ก พบญ.3:24; 1ซมอ.2:2; บพส.71:19; 89:6

อซด. 15:11 ข ยซย.6:3; วว.4:8

อซด. 15:11 ค บพส.77:14

อซด. 15:11 ง บพส.22:3; 78:4; ยซย.60:6; 63:7

อซด. 15:13 ก 2ซมอ. 7:23; 1คนก. 17:21; นฮย.1:10; บพส.77:15

อซด. 15:13 ข บพส.77:20; 78:52–54

อซด. 15:13 1 แม้ว่าพระวิหารที่เป็นที่ประทับของพระเจ้ายังไม่ได้ถูกสร้างขึ้นจนผ่านมาหลายศตวรรษ แต่ข้อนี้กลับกล่าวถึงที่ประทับของพระเจ้า. ที่ประทับของพระเจ้านั้นในระยะแรกคือพลับพลา ในระยะหลังคือพระวิหาร ทั้งสองอย่างล้วนเป็นแบบเล็งถึงคริสตจักร (เทียบ 25:9 คำอธิบาย 1). พลับพลาถูกสร้างขึ้นภายในหนึ่งปีหลังจากการเดินทางออกจากอียิปต์ (13:4; 40:17) และได้คงอยู่ในท่ามกลางพลไพร่จนกว่าพระวิหารจะถูกสร้างขึ้น (1พกษ.5—7). ที่นี่ได้กล่าวถึงที่ประทับของพระเจ้า ซึ่งชี้ให้เห็นว่าการรับบัพติศมานำมาสู่การดำเนินชีวิตคริสตจักร (กจ.2:38–47).

อซด. 15:14 1 ข้อ 14–15 เป็นถ้อยคำเชิงบทกลอน ซึ่งพยากรณ์ว่าชนชาติอิสราเอลจะตีศัตรูของพระเจ้าให้พ่ายแพ้และได้รับแผ่นดินงามเป็นมรดก. ชนชาติต่างๆ เป็นเครื่องหมายเล็งถึงพวกที่ไม่เชื่อ ชนชาติฟะลิศตีมซึ่งอาศัยอยู่ระหว่างอียิปต์และแผ่นดินงามเป็นเครื่องหมายเล็งถึงพวกที่อยู่ในโลกแห่งศาสนา (1ซมอ.6:1–18 และข้อ 4 คำอธิบาย 1); ชนชาติอะโดมซึ่งเป็นเชื้อสายของเอซาว (ยนซ.36:1) เป็นเครื่องหมายเล็งถึงมนุษย์ธรรมชาติที่ไม่ได้ถูกเลือกสรร, ช่วยไถ่, บังเกิดใหม่, และเปลี่ยนแปลง (รม.9:10–13); ชนชาติโมอาบซึ่งเป็นเชื้อสายของโลต เป็นเครื่องหมายเล็งถึงพวกที่อยู่ฝ่ายเนื้อหนัง เพราะว่าต้นกำเนิดของเขาคือการประพฤติผิดประเวณีในวงศ์ญาติ (ยนซ.19:30–38); และคนที่อาศัยอยู่ในคะนาอัน เกี่ยวข้องกับอิทธิพลที่ชั่วร้ายในสวรรค์ทั้งหลาย (อฟ.6:12). ความมุ่งหมายทั้งสิ้นของศัตรูก็คือขัดขวางพลไพร่ของพระเจ้าไม่ให้บรรลุถึงพระประสงค์ของพระองค์ กล่าวคือก่อสร้างที่ประทับของพระเจ้า เพื่อสำเร็จพระประสงค์ของพระองค์. อย่างไรก็ตาม ในสายพระเนตรของพระเจ้า พระองค์ได้ทรงบรรลุถึงพระประสงค์ของพระองค์แล้ว. เหตุฉะนั้น โมเซจึงได้ใช้รูปกาลสมบูรณ์มากล่าวถึงที่ประทับของพระเจ้า (ข้อ 13, 17) อัครทูตโยฮันก็ได้ใช้รูปกาลอดีตมาบรรยายถึงกรุงเยรูซาเล็มใหม่ (วว.21:2—22:5).

อซด. 15:15 ก เทียบ พบญ.2:4

อซด. 15:15 ข เทียบ อฤธ.22:3

อซด. 15:15 ค ยฮซ.2:9, 11, 24; 5:1

อซด. 15:16 ก พบญ.2:25; 11:25

อซด. 15:16 ข 1ซมอ.25:37

อซด. 15:16 ค บพส.74:2

อซด. 15:17 ก บพส.80:8; ยรม.32:41

อซด. 15:17 ข บพส.78:54

อซด. 15:18 ก บพส.10:16; 29:10; 146:10; ดนอ.2:44; วว.11:15

อซด. 15:18 1ก ที่ประทับของพระเจ้าก็คือบ้านของพระเจ้า ซึ่งนำมาสู่อาณาจักรของพระเจ้า ก็คือการครองอำนาจของพระเจ้า. วันนี้คริสตจักรเป็นบ้านของพระเจ้าก่อน จากนั้นก็เป็นอาณาจักรของพระเจ้า (1ตธ.3:15; รม.14:17). คริสตจักรนำอาณาจักรของพระเจ้ามาสู่แผ่นดินโลก (อฟ.2:19; มธ.16:18–19). เหตุฉะนั้น ข้อ 1–18 บ่งชี้ว่าเป้าหมายแห่งความรอดของพระเจ้าก็คือการก่อสร้างที่ประทับของพระองค์เพื่อก่อตั้งอาณาจักรของพระองค์.

อซด. 15:19 ก อซด.14:23

อซด. 15:19 ข อซด.14:28–29

อซด. 15:20 ก อฤธ.26:59; มคา.6:4

อซด. 15:20 ข วนฉ.4:4; 2พกษ.22:14; ลก.2:36; กจ.21:9

อซด. 15:21 1 หรือ ร้องต่อพวกเขา.

อซด. 15:21 ก

อซด. 15:22 1 สามวันเป็นเครื่องหมายเล็งถึงการเป็นขึ้น (มธ.16:21; กจ.10:40; 1กธ.15:4). นี่บ่งชี้ว่าพลไพร่ของพระเจ้าได้ถูกแบ่งแยกออกจากอียิปต์ในการเป็นขึ้น. ในด้านลบแล้วป่ากันดารเป็นเครื่องหมายเล็งถึงดินแดนแห่งการเร่ร่อน แต่ในด้านบวกป่ากันดารเป็นเครื่องหมายเล็งถึงดินแดนที่แบ่งแยกออกจากโลก (อฤธ.14:33). ระยะทางเดินสามวันนั้นสอดคล้องกับการรับบัพติศมา ซึ่งนำผู้คนออกจากโลกโดยการตายของพระคริสต์ และเข้าสู่ป่ากันดาร ซึ่งเป็นขอบเขตแห่งการแบ่งแยกในการเป็นขึ้นของพระคริสต์ (รม.6:3–5). ดู 14:30 คำอธิบาย 1 และ ยนซ.7:17 คำอธิบาย 1.

อซด. 15:22 2

อซด. 15:23 ก เทียบนรธ.1:20

อซด. 15:23 1ก หมายถึง ขม. น้ำขมของมารา เป็นเครื่องหมายเล็งถึงสภาพแวดล้อมที่ขมขื่นซึ่งพลไพร่ของพระเจ้าได้ประสบขณะที่เขาดำเนินชีวิตและเคลื่อนไหวอยู่ในขอบเขตแห่งการเป็นขึ้น เขาอยู่ภายใต้การทรงนำของพระเจ้าและค้นพบว่าไม่มีการหล่อเลี้ยงฝ่ายธรรมชาติเพื่อสนองความต้องการของเขา.

อซด. 15:24 ก อซด.16:2; 17:3

อซด. 15:25 1 ต้นไม้ที่เยียวยารักษาน้ำขมนั้นเป็นเครื่องหมายเล็งถึงกางเขนของพระคริสต์ ซึ่งก็คือกางเขนแห่งการเยียวยารักษา (1ปต.2:24). เหมือนดังโมเซได้เห็นนิมิตของต้นไม้และทิ้งต้นไม้นั้นลงในน้ำขม เราก็ต้องมองเห็นนิมิตของพระคริสต์ผู้ตรึงกางเขนและปรับใช้กางเขนของพระคริสต์ในสภาพแวดล้อมที่ขมขื่นของเรา. การที่เราประสบการณ์การตายของพระคริสต์ในขอบเขตของการเป็นขึ้น (ฟป.3:10) จะทำให้สภาพแวดล้อมที่ขมขื่นของเรากลายเป็นหวานชื่น.

อซด. 15:25 ก เทียบ 2พกษ.2:21

อซด. 15:25 ข อซด.16:4; พบญ.8:2, 16; วนฉ.2:22; 3:1, 4; บพส.66:10

อซด. 15:25 2ข พระเจ้าทรงใช้ประสบการณ์ของกางเขนที่อยู่ในสภาพแวดล้อมที่ขมขื่นของเรามาทดสอบเราและเปิดโปงเรา.

อซด. 15:26 ก อซด.23:25; พบญ.7:15; เทียบ พบญ.28:60

อซด. 15:26 1 หรือ ยะโฮวาทรงเป็นผู้รักษาเขา. กรณีนี้บ่งชี้ว่า ชนชาติอิสราเอลป่วยแล้ว (มธ.9:12 และคำอธิบาย). นี่เป็นเครื่องหมายเล็งว่า บางครั้งไม่เพียงน้ำแห่งสภาพแวดล้อมของเรานั้นขม (ดูข้อ 23 คำอธิบาย 1) แม้กระทั่งตัวของเราเองก็ขมด้วยเช่นกัน กล่าวคือ ป่วยแล้ว และต้องการการเยียวยารักษา (เทียบข้อ 24). ขณะที่เราประสบการณ์กางเขนของพระคริสต์และดำเนินชีวิตแห่งการตรึงกางเขน ชีวิตแห่งการเป็นขึ้นของพระคริสต์ก็จะกลายเป็นฤทธิ์เดชที่รักษาเราและองค์พระผู้เป็นเจ้าก็จะกลายเป็นผู้รักษาเรา. เทียบ ยซย.53:4 คำอธิบาย 3; มธ.8:17 คำอธิบาย 1; และ 1ปต.2:24 คำอธิบาย 8.

อซด. 15:26 ข บพส.103:3; 147:3; ฮซอ.6:1

อซด. 15:27 ก อฤธ.33:9

อซด. 15:27 1ก หมายถึง ผู้ทรงฤทธิ์, ผู้เข้มแข็ง, หรือต้นไม้ใหญ่.

อซด. 15:27 2 ประสบการณ์ของชนชาติอิสราเอลในเอลิมเป็นรูปภาพที่บรรยายถึงประสบการณ์ชีวิตแห่งการเป็นขึ้น. และประสบการณ์นี้เป็นผลลัพธ์มาจากประสบการณ์กางเขนในมารา. ในเอลิมมีบ่อน้ำพุที่หลั่งไหล 12 บ่อและต้นอินทผลัมที่เติบโตอยู่ 70 ต้น. ในพระคัมภีร์ บ่อน้ำพุเป็นเครื่องหมายเล็งถึงชีวิตที่ไหลออกมาจากพระเจ้าในการเป็นขึ้นและไหลเข้าสู่ผู้คนที่พระองค์ทรงเลือกสรรไว้ (ยฮ.4:10, 14; 7:37–39; วว.22:1) และต้นอินทผลัมเป็นเครื่องหมายเล็งถึงชีวิตที่เจริญงอกงาม (บพส.92:12) ปิติยินดีในความอิ่มหนำ (ลวต.23:40; นฮย.8:15) และมีชัยชนะต่อความทุกข์ยาก (ยฮ.12:13; วว.7:9). หมายเลข 12 เป็นเครื่องหมายเล็งถึงการผสมกลมกลืนระหว่างสภาพพระเจ้ากับสภาพมนุษย์เพื่อปฏิบัติการในการปกครองของพระเจ้าอย่างครบถ้วนและครบสมบูรณ์สืบไปเป็นนิตย์ (ดู วว.21:12 คำอธิบาย 2; ข้อ 13 คำอธิบาย 1 และ 22:2 คำอธิบาย 4). หมายเลข 70 เท่ากับ 7 คูณด้วย 10. หมายเลข 7 เป็นเครื่องหมายเล็งถึง ความครบถ้วนและความครบสมบูรณ์ที่อยู่ในการเคลื่อนไหวแห่งยุคสมัยของพระเจ้า (วว.2:29คำอธิบาย 1). ส่วนหมายเลข 10 เป็นเครื่องหมายเล็งถึงความครบสมบูรณ์ (ดู วว.2:10 คำอธิบาย 2) ดังนั้นหมายเลข 70 นี้จึงเป็นเครื่องหมายเล็งถึงความครบถ้วนและความอุดมสมบูรณ์ที่อยู่ในกาลเวลา เพื่อการเคลื่อนไหวแห่งยุคสมัยของพระเจ้าจะได้สำเร็จสมบูรณ์. เหตุฉะนั้นบ่อน้ำพุ 12 บ่อในเอลิมเป็นเครื่องหมายเล็งถึงพระเจ้าผู้ทรงเป็นน้ำแห่งชีวิตซึ่งหลั่งไหลเข้าสู่ผู้คนที่พระองค์ทรงเลือกสรรไว้และผสมกลมกลืนกับพวกเขาเพื่อสำเร็จการปกครองอันนิรันดร์ของพระองค์ และต้นอินทผลัม 70 ต้นเป็นเครื่องหมายเล็งถึงพระเจ้าผู้ทรงเป็นชีวิตซึ่งเติบโตขึ้นในพลไพร่ของพระองค์และปฏิบัติการในการปกครองแห่งยุคสมัยของพระองค์เพื่อสำแดงความอุดมสมบูรณ์และชัยชนะแห่งชีวิตอันศักดิ์สิทธิ์.
กรณีที่หมายเลข 12 และหมายเลข 70 ถูกใช้พร้อมกัน นี่เป็นเครื่องหมายเล็งว่าพลไพร่ของพระเจ้าจะกระทำให้การปฏิบัติของพระองค์สำเร็จลุล่วงลง (24:1, 4; ลก.9:1; 10:1) โดยชีวิตที่หลั่งไหลซึ่งมีเครื่องหมายโดยบ่อน้ำ 12 บ่อและชีวิตที่เติบโตซึ่งมีเครื่องหมายโดยต้นอินทผลัม 70 ต้น.