เอ็กโซโด บทที่ 14

อซด. 14:2 ก อฤธ.33:7–8

อซด. 14:3 ก อซด.13:18

อซด. 14:4 1 ดู 9:12 คำอธิบาย 1. พระเจ้าทรงใช้ฟาโรห์เพื่อพระองค์เองจะได้รับสง่าราศี และเพื่อสำเร็จการช่วยให้รอดที่มีต่อพลไพร่ที่พระองค์ทรงเลือกสรรไว้. การต่อต้านของฟาโรห์ได้สร้างสภาพการณ์อย่างหนึ่งเพื่อให้เทศกาลปัศคา การออกจากอียิปต์ และการข้ามทะเลแดงได้สำเร็จเป็นจริง. หลักการเดียวกันพระเจ้าทรงใช้การต่อต้านของซาตาน เพื่อสำเร็จการช่วยให้รอดต่อพลไพร่ของพระองค์ (เทียบ โยบ 1:6 คำอธิบาย 3).

อซด. 14:4 ก อซด.4:21

อซด. 14:4 ข อซด.14:17

อซด. 14:4 ค อซด.7:5

อซด. 14:5 ก เทียบ บพส.105:25

อซด. 14:6 1 แปลตามตรงคือ พลไพร่.

อซด. 14:8 ก อซด.4:21

อซด. 14:8 ข อฤธ.33:3; เทียบ อซด.6:1; 13:3, 9, 16; พบญ.26:8

อซด. 14:8 1 แปลตามตรงคือ ด้วยมือที่ยกชู.

อซด. 14:9 ก อซด.15:9

อซด. 14:10 ก ยฮซ.24:7; นฮย.9:9

อซด. 14:11 ก อซด.16:3; 17:3

อซด. 14:12 ก อซด.16:3; อฤธ.11:5; 14:3–4; กจ.7:39

อซด. 14:13 ก 2คนก.20:17; ยนซ.49:18; บพส.3:8; ยซย.12:2; ยรม.3:23; พรท.3:26; ยนา.2:9

อซด. 14:14 ก พบญ.1:30; 3:22: 20:4;ยฮซ.10:14; 23:3; นฮย.4:20

อซด. 14:16 ก อซด.4:2

อซด. 14:17 ก เทียบ อซด.4:21

อซด. 14:17 ข อซด.14:4

อซด. 14:18 ก อซด.7:5

อซด. 14:19 ก อซด.23:20; 32:34; อฤธ.20:16; ยซย.63:9

อซด. 14:19 1ก ทูตแห่งพระเจ้า ณ ที่นี่ก็คือทูตแห่งพระยะโฮวาที่ร้องเรียกโมเซ (3:2, 4 และข้อ 2 คำอธิบาย 1). ทูตแห่งพระยะโฮวาก็คือพระคริสต์ผู้ถูกพระเจ้าใช้ออกไป. ผู้ที่ถูกใช้โดยพระเจ้านั้นนำหน้ากองทัพอิสราเอล กรณีนี้บ่งชี้ว่า พระคริสต์ทรงเป็นผู้ที่นำพาพลไพร่ของพระองค์. ขณะที่ทูตแห่งพระเจ้าเคลื่อนไหว เสาก็เคลื่อนไหวด้วย ซึ่งชี้ให้เห็นว่าทูตและเสาได้เป็นหนึ่ง. พระคริสต์กับพระวิญญาณผู้นำพานั้นไม่อาจแยกจากกัน (ยฮ.14:17–20; 16:13; 2กธ.3:17; วว.5:6).

อซด. 14:20 1 มีแสงสว่าง แปลตามตรงคือ มีแสงสว่างในกลางคืน. ทุกครั้งที่ผู้ติดตามองค์พระผู้เป็นเจ้าเผชิญหน้ากับการต่อต้าน แสงสว่างที่ทำการนำพาก็จะกลายเป็นแสงสว่างที่ปกป้องรักษาโดยอัตโนมัติ อย่างไรก็ตาม แสงสว่างที่ปกป้องรักษานี้จะกลายเป็นความมืดต่อผู้ต่อต้าน.

อซด. 14:21 ก ยฮซ.4:23; บพส.66:6; 106:9

อซด. 14:21 ข นฮย.9:11; บพส.74:13; 78:13; ยซย.51:15; 63:12

อซด. 14:22 1 ชนชาติอิสราเอลได้ข้ามทะเลแดงโดยความเชื่อ (ฮร.11:29). ในข้อ 11 เขาไม่มีความเชื่อแม้แต่น้อย แต่หลังจากพระเจ้าได้ตรัสกับโมเซในข้อ 15–16 เขาก็มีความเชื่อที่จะเดินเข้าสู่ทะเลโดยอัตโนมัติ (เทียบ รม.10:17) ทำนองเดียวกัน ขณะที่ผู้แรกเชื่อจะรับบัพติศมา เขาควรที่จะได้รับการหนุนใจเพื่อปรับใช้ความเชื่อ เชื่อในพระเจ้าผู้ทรงดำเนินการในการรับบัพติศมา (กซ.2:12 และคำอธิบาย 3; ดู ข้อ 30 คำอธิบาย 1).

อซด. 14:22 ก อซด.14:29; 15:19; ฮร.11:29

อซด. 14:24 ก อซด.13:21–22; เทียบ ยซย.4:5–6

อซด. 14:25 1 หรือ พระองค์ได้ทำให้ล้อรถหลุดไป บางฉบับโบราณแปลว่า พระองค์ทรงผูกมัดล้อรถไว้.

อซด. 14:27 ก เทียบ ยฮซ.4:18

อซด. 14:28 ก อซด.15:5, 10; พบญ.11:4; นฮย.9:11; บพส.78:53; 106:11

อซด. 14:28 1ก ฟาโรห์และกองทัพของพระองค์ได้ถูกสิ้นสุดและฝังไว้ในทะเลแดง. นี่เป็นเครื่องหมายเล็งว่า ซาตานและโลกได้ถูพิพากษาและฝังไว้ในการรับบัพติศมา (รม.6:3–4ก; ยฮ.12:31; ฮร.2:14).

อซด. 14:29 ก อซด.14:22; 1กธ.10:1

อซด. 14:30 ก บพส.106:8, 10

อซด. 14:30 1ก การข้ามทะเลแดงเป็นแบบเล็งถึงการรับบัพติศมา เหมือนดังนาวาของโนฮาได้ผ่านน้ำท่วม (1กธ.10:1–2 และข้อ 1 คำอธิบาย 4 จนถึงข้อ 2 คำอธิบาย 3; ยนซ.7:17–23 และข้อ 17 คำอธิบาย 1). พระเจ้าทรงใช้น้ำในทะเลแดงช่วยพลไพร่ของพระองค์ให้รอดและทำให้เขาแยกออกจากฟาโรห์และอียิปต์. ชนชาติอิสราเอลได้รับการช่วยให้รอดโดยทะเลแดงและเข้าสู่ป่ากันดาร ซึ่งเป็นขอบเขตแห่งการเป็นขึ้นและการแบ่งแยก (15:22 และคำอธิบาย 1). ณ ที่นั่นเขาได้หลุดพ้นจากพันธนาการและความเป็นทาสทั้งสิ้น เขาจึงสามารถก่อสร้างพลับพลาเป็นที่ประทับของพระเจ้าบนแผ่นดินโลก เพื่อสำเร็จพระประสงค์ของพระองค์. ทำนองเดียวกันโดยการรับบัพติศมาผู้เชื่อในพันธสัญญาใหม่ก็ถูกช่วยให้หลุดพ้นจากซาตานและโลกและได้เข้าสู่ขอบเขตแห่งการเป็นขึ้น (รม.6:3–5) และการแบ่งแยก (กจ.2:40–41) ในท่ามกลางนั้นเขาได้รับความอิสระเสรีที่จะก่อสร้างคริสตจักรเป็นที่ประทับของพระเจ้าเพื่อสำเร็จพระประสงค์ของพระองค์.
นี่เป็นการชี้หมายว่า พระเจ้าได้ทรงกระทำสำเร็จแล้วซึ่งขั้นตอนแรกแห่งความรอดที่ครบสมบูรณ์ของพระเจ้าที่มีต่อพลไพร่ที่ถูกเลือกสรรของพระองค์ ขั้นตอนนี้ครอบคลุมถึงเทศกาลปัศคา การเดินทางออกจากอียิปต์และการข้ามทะเลแดง. เทศกาลปัศคาเป็นแบบเล็งถึงพระคริสต์พร้อมด้วยการไถ่ของพระองค์ ซึ่งได้ช่วยพลไพร่ของพระเจ้าให้หลุดพ้นจากการพิพากษาอันชอบธรรมของพระเจ้าอย่างสิ้นเชิง (12:12–13). อย่างไรก็ตาม ชนชาติอิสราเอลยังต้องเดินทางออกจากอียิปต์และข้ามทะเลแดง เพื่อถูกช่วยให้หลุดพ้นจากการกดขี่ของฟาโรห์และการเป็นทาสในอียิปต์โดยสิ้นเชิง. ทำนองเดียวกันผู้เชื่อในพันธสัญญาใหม่ก็ต้องละจากโลกและรับบัพติศมา หลังจากที่เขาได้รับสุขการไถ่ของพระคริสต์และถูกช่วยให้รอดจากการพิพากษาของพระเจ้า (เทียบ มก.16:16ก และคำอธิบาย 1).

อซด. 14:31 ก บพส.106:12; อซด.4:31; เทียบ ยฮ.2:11; 11:45

อซด. 14:31 1 ตาม 1 โกรินโธ 10:2 ชนชาติอิสราเอลได้ “รับบัพติศมาเข้าสู่โมเซในเมฆและในทะเลทุกคน.” โมเซเป็นแบบเล็งถึงพระคริสต์และก็เป็นตัวแทนของพระคริสต์ (ฮร.3:1–6). ด้วยเหตุนื้ การที่ชนชาติอิสราเอลได้รับบัพติศมาเข้าสู่โมเซนั้น แท้จริงก็คือได้รับบัพติศมาเข้าสู่พระคริสต์ที่เป็นผู้นำพาที่แท้จริงของเขา (ข้อ 19 และคำอธิบาย; 23:20 และคำอธิบาย). คำว่า “ในเมฆและในทะเล” เป็นเครื่องหมายเล็งถึงการอยู่ในพระวิญญาณนั้นและรับบัพติศมาเข้าสู่การตายของพระคริสต์ (1กธ.12:13; รม.6:3–4 และข้อ 3 คำอธิบาย 3 ถึงข้อ 4 คำอธิบาย 2). พระวิญญาณนั้นกับการตายของพระคริสต์เป็นหนึ่ง เหมือนดังเมฆกับทะเลเป็นหนึ่ง (รม.8:13).