บทเพลงสรรเสริญ บทที่ 90
บรรพ 4
บทที่ 90—106
บทที่ 90—106
บ่งชี้ว่าเหล่าวิสุทธิชนที่ได้เข้าสนิทกับพระคริสต์นั้นเป็นหนึ่งกับพระเจ้า เพื่อพระองค์จะสามารถฟื้นฟูกรรมสิทธิ์ที่พระองค์ทรงมีเหนือแผ่นดินโลก ผ่านพระคริสต์ในพระนิเวศน์และเมืองของพระองค์
คำอธิษฐานของโมเซ กคนของพระเจ้า
บพส.
90:1 โอ องค์พระผู้เป็นเจ้า พระองค์ทรงเป็น1กที่อาศัยของข้าพเจ้าทั้งหลายตลอดทุกชั่วอายุ.
บพส.
90:2 ก่อนที่กภูเขาทั้งหลายเกิดขึ้นมา [ก่อน]ที่พระองค์ทรงให้กำเนิดแผ่นดินโลกและพิภพ พระองค์ทรงเป็นพระเจ้าตั้งแต่ขนิรันดร์กาลถึงนิรันดร์กาล.
บพส.
90:3 พระองค์ทรงให้มนุษย์กลับเป็นกผงคลี และตรัสว่า บุตรทั้งหลายของมนุษย์เอ๋ย จงกลับมาเถิด.
บพส.
90:4 เพราะกพันปีในสายพระเนตรของพระองค์ เป็นเหมือนวานนี้ซึ่งผ่านไปแล้ว และ[เหมือน]ยามเดียวในกลางคืน.
บพส.
90:5 พระองค์ทรงกวาดพวกเขาไปเสียอย่างน้ำท่วม พวกเขา[เหมือน]นอนหลับไป: [พวกเขา]เหมือนกหญ้าที่งอกขึ้นใหม่ในเวลาเช้า.
บพส.
90:6 ในเวลาเช้ามันก็บานออกและงอกขึ้นใหม่ เมื่อเวลาเย็นก็ถูกตัดลงและเหี่ยวแห้งไป.
บพส.
90:7 เพราะข้าพเจ้าทั้งหลายถูกความเกรี้ยวกราดของพระองค์ล้างผลาญเสีย พวกข้าพเจ้าก็เดือดร้อนเพราะพระพิโรธของพระองค์.
บพส.
90:8 พระองค์ทรงตั้งความบาปชั่วของข้าพเจ้าทั้งหลายไว้ต่อเบื้องพระพักตร์พระองค์ ทรงตั้งความบาปลับๆ ของพวกข้าพเจ้าไว้ในความสว่างแห่งสีพระพักตร์ของพระองค์.
บพส.
90:9 วันเวลาทั้งสิ้นของข้าพเจ้าทั้งหลายหมดไปในพระพิโรธที่ไหลล้นของพระองค์ ปีของพวกข้าพเจ้าสิ้นสุดลงอย่างเสียงถอนหายใจ.
บพส.
90:10 1ชั่วชีวิตของข้าพเจ้าทั้งหลายมีอยู่กเจ็ดสิบปีเท่านั้น ถ้าแม้ว่าแข็งแรงก็จะอยู่ได้ถึงขแปดสิบปี ทว่าสิ่งที่จะอวดได้ก็มีแต่การตรากตรำและความทุกข์ เพราะไม่ช้าก็คสูญไป เราทั้งหลายก็จะล่วงลับไป.
บพส.
90:11 ผู้ใดจะทราบถึงฤทธิ์ความเกรี้ยวกราดของพระองค์? หรือทราบถึงพระพิโรธที่ไหลล้นของพระองค์ตามความยำเกรงที่พระองค์ควรจะได้รับ?
บพส.
90:12 ขอทรงสอนข้าพเจ้าทั้งหลายให้กนับวันของตน เพื่อพวกข้าพเจ้าจะมีใจที่มีสติปัญญา.
บพส.
90:13 โอ พระยะโฮวา ขอทรงหันมาเถิด ยังอีกนานเท่าใด? ขอทรงกลับพระทัยเพื่อบรรดาผู้รับใช้ของพระองค์.
บพส.
90:14 โปรดให้พวกข้าพเจ้าอิ่มใจในกเวลาเช้าด้วยความเอ็นดูรักใคร่ของพระองค์ เพื่อพวกข้าพเจ้าจะได้โห่ร้องเปรมปรีดิ์และชื่นชมยินดีตลอดวันเวลาของข้าพเจ้า.
บพส.
90:15 ขอทรงให้ข้าพเจ้าทั้งหลายชื่นชมยินดีตามวันที่พระองค์ได้ทรงให้พวกข้าพเจ้าทุกข์ยากนั้น และ[ตาม]ปีที่พวกข้าพเจ้าได้ประสบสิ่งร้าย.
บพส.
90:16 ขอให้พระราชกิจของพระองค์ปรากฏแก่บรรดาผู้รับใช้ของพระองค์ และให้ความเจิดจรัสของพระองค์ปรากฏแก่ลูกหลานของพวกเขา.
บพส.
90:17 ขอ1ความโปรดปรานขององค์พระผู้เป็นเจ้าพระเจ้าของข้าพเจ้าทั้งหลายอยู่เหนือพวกข้าพเจ้า ขอทรงสถาปนาผลงานจากมือของข้าพเจ้าทั้งหลายไว้เหนือพวกข้าพเจ้า ขอทรงสถาปนาผลงานจากมือของข้าพเจ้าทั้งหลาย.
คำอธิบาย บทเพลงสรรเสริญ บทที่ 90
บพส.
90:1 ก พบญ.33:27; บพส.91:9; ยซย.8:14; ยอค.11:16; วว.21:22
บพส.
90:1 1ก บทเพลงสรรเสริญบทที่ 90—92 กล่าวถึงประสบการณ์ที่ลึกซึ้งมากขึ้นที่วิสุทธิชนมีต่อพระเจ้าในการที่พวกเขาประสานสนิทกับพระคริสต์. บทเพลงสรรเสริญ 36:8 กล่าวถึงการดื่มจากแม่น้ำแห่งความสุขเกษมของพระเจ้าและกินความอุดมบริบูรณ์แห่งพระนิเวศน์ของพระเจ้า ซึ่งบ่งชี้ว่าเราสามารถมีประสบการณ์ต่อองค์พระผู้เป็นเจ้าได้โดยการกินและดื่มพระองค์ (เทียบ ยฮ.6:48–58, 63; 7:37; 1กธ.10:3–4; 12:13). ถ้าพิจารณาตามโมเซผู้มอบกฎบัญญัติและผู้ประพันธ์บทเพลงสรรเสริญบทนี้แล้ว เรายังสามารถอาศัยอยู่ในพระเจ้าตรีเอกภาพองค์นิรันดร์ผู้เป็นองค์พระผู้เป็นเจ้าของเรา (ข้อ 1; 91:9; พบญ.33:27; เทียบ ยฮ.15:4; 1ยฮ.4:15–16; วว.21:22). การอาศัยอยู่ในพระเจ้าคือการมีชีวิตเป็นอยู่ในพระเจ้า (กซ.2:6; 3:3; 1ยฮ.4:16), ยึดพระองค์เป็นทุกสิ่งของเรา. เรื่องนี้ลึกซึ้งกว่าการกินและดื่มพระองค์. การยึดพระเจ้าเป็นที่พำนักของเรา, ที่อาศัยที่นิรันดร์ของเราคือประสบการณ์ที่สูงที่สุดและครบบริบูรณ์ที่สุดต่อพระเจ้า.
บรรพ 4 ของบทเพลงสรรเสริญเปิดเผยถึงประสบการณ์ที่ลึกซึ้งมากขึ้นที่วิสุทธิชนมีต่อพระเจ้าในการประสานสนิทกับพระคริสต์ และการฟื้นฟูกรรมสิทธิ์และสิทธิของพระเจ้าที่มีเหนือแผ่นดินโลก. กรณีนี้บ่งชี้ว่าประสบการณ์ของเราในการอาศัยอยู่ในพระเจ้านั้นได้ปูทางให้พระคริสต์เสด็จมาถือครองแผ่นดินโลก เพื่อพระเจ้าจะทรงฟื้นฟูกรรมสิทธิ์ (ความเป็นเจ้าของ) และสิทธิของพระองค์เหนือแผ่นดินโลก (ดู บพส.93:1 คำอธิบาย 1). ถ้าไม่มีประสบการณ์ที่ลึกซึ้งมากขึ้นที่วิสุทธิชนมีต่อพระเจ้า พระเจ้าก็ไม่มีหนทางที่จะฟื้นฟูกรรมสิทธิ์และสิทธินี้.
บรรพ 4 ของบทเพลงสรรเสริญเปิดเผยถึงประสบการณ์ที่ลึกซึ้งมากขึ้นที่วิสุทธิชนมีต่อพระเจ้าในการประสานสนิทกับพระคริสต์ และการฟื้นฟูกรรมสิทธิ์และสิทธิของพระเจ้าที่มีเหนือแผ่นดินโลก. กรณีนี้บ่งชี้ว่าประสบการณ์ของเราในการอาศัยอยู่ในพระเจ้านั้นได้ปูทางให้พระคริสต์เสด็จมาถือครองแผ่นดินโลก เพื่อพระเจ้าจะทรงฟื้นฟูกรรมสิทธิ์ (ความเป็นเจ้าของ) และสิทธิของพระองค์เหนือแผ่นดินโลก (ดู บพส.93:1 คำอธิบาย 1). ถ้าไม่มีประสบการณ์ที่ลึกซึ้งมากขึ้นที่วิสุทธิชนมีต่อพระเจ้า พระเจ้าก็ไม่มีหนทางที่จะฟื้นฟูกรรมสิทธิ์และสิทธินี้.
บพส.
90:2 ก โยบ 15:7; สภษ.8:25-26
บพส.
90:2 ข บพส.93:2; รม.16:26
บพส.
90:3 ก ยนซ.3:19; โยบ 34:15; บพส.104:29; ผปก.12:7
บพส.
90:4 ก 2ปต.3:8
บพส.
90:5 ก 2พกษ.19:26; บพส.103:15; ยซย. 40:6-8; ยก.1:11
บพส.
90:10 1 ถ้าเรายึดพระเจ้าเป็นที่อาศัยของเรา เราก็จะตระหนักว่าช่วงชีวิตของเราบนแผ่นดินโลกนั้นเป็นเพียงชั่วคราว อีกทั้งเต็มไปด้วยความบาปและความทุกข์ยาก (ข้อ 3–11). เราต้องอาศัยอยู่ในพระเจ้า, มีชีวิตเป็นอยู่ในพระองค์ทุกๆ นาที เพราะนอกจากพระองค์แล้วก็มีแต่ความบาปและความทุกข์ยาก (ข้อ 8; ยฮ.16:33).
บพส.
90:10 ก เทียบ ยนซ.6:3; 47:9; พบญ.34:7
บพส.
90:10 ข 2ซมอ.19:35
บพส.
90:10 ค ยก.4:14
บพส.
90:12 ก เทียบ บพส.39:4
บพส.
90:14 ก บพส.59:16; 92:2; 143:8
บพส.
90:17 1 หรือ ความงดงาม.
