บทเพลงสรรเสริญ บทที่ 84

* ดูคำอธิบายหัวข้อ บพส.8.

ก หัวข้อ บพส.42

บพส. 84:1 ก บพส.27:4; 36:8; 48:2; 122:1

บพส. 84:1 ข บพส.43:3; 46:4

บพส. 84:1 1ข ดูข้อ 4 คำอธิบาย 1.

บพส. 84:1 2 บทเพลงสรรเสริญบทนี้ซึ่งกล่าวถึงความรักที่ผู้เขียนบทเพลงสรรเสริญมีต่อพระนิเวศน์ของพระเจ้าและพระคริสต์นั้นเป็นบทที่เขียนต่อจากบทเพลงสรรเสริญเกี่ยวกับการที่ผู้แสวงหาพระเจ้าถูกลิดรอนและพระนิเวศน์ของพระเจ้ารกร้างว่างเปล่า ซึ่งเริ่มตั้งแต่บทเพลงสรรเสริญบทที่ 73. ในการฟื้นฟูและการฟื้นสภาพนั้น (บพส.80) ความน่ารักและความหวานชื่นแห่งพระนิเวศน์ของพระเจ้าก็ได้รับการเพิ่มกำลังขึ้น.
เนื้อหาทางภายในของบทเพลงสรรเสริญบทที่ 84 คือการเปิดเผยอย่างลับๆ ถึงการรับสุขที่มีต่อพระคริสต์ในฐานะพระเจ้าตรีเอกภาพผู้กลายเป็นเนื้อหนัง ซึ่งก็คือมนุษย์พระเจ้า. ศูนย์กลางของการเปิดเผยอย่างลับๆ นี้คือพระนิเวศน์ของพระเจ้า (ข้อ 4, 10) ซึ่งมีแบบเล็งโดยพลับพลา (อซด.40:2–8) และพระวิหาร (1พกษ.6:1–3; 8:3–11). พระคริสต์ในฐานะการแปรสภาพเป็นรูปธรรมของพระเจ้าตรีเอกภาพ (กซ.2:9) ก็คือการสำเร็จเป็นจริงแห่งแบบเล็งของพลับพลาและพระวิหาร. การสำเร็จเป็นจริงนี้ได้เริ่มต้นขณะที่พระองค์ทรงกลายเป็นเนื้อหนังมาเป็นพระคริสต์ที่เป็นปัจเจกชน (ยฮ.1:14; 2:21) และจะดำเนินต่อไปเรื่อยๆ จนกว่าจะสำเร็จสุดยอดเป็นกรุงเยรูซาเล็มใหม่ซึ่งเป็นพระคริสต์แห่งกลุ่มชน ซึ่งก็คือมนุษย์พระเจ้าที่ยิ่งใหญ่ (วว.21:2–3, 22). พันธสัญญาใหม่ตั้งแต่มัดธายจนถึงวิวรณ์ได้ครอบคลุมถึงช่วงเวลาทั้งหมดของการกลายเป็นเนื้อหนังของพระเจ้าตรีเอกภาพและเป็นบทบันทึกถึงการกลายเป็นเนื้อหนังอันศักดิ์สิทธิ์. การจัดวางของพลับพลาและสิ่งของเครื่องใช้ต่างๆ ในพลับพลานั้นเป็นภาพบรรยายถึงการรับสุขที่มีต่อพระคริสต์ในฐานะพระเจ้าตรีเอกภาพผู้กลายเป็นเนื้อหนังในพระนิเวศน์ของพระเจ้า (ดู 84:3 คำอธิบาย 1 และ ฮร.9:4 คำอธิบาย 1, 3).

บพส. 84:2 1 การที่ผู้ประพันธ์บทเพลงสรรเสริญปรารถนา กระทั่งโหยหาที่จะอยู่ในพลับพลาของพระเจ้านั้นบ่งชี้ว่าผู้ประพันธ์บทเพลงสรรเสริญรักพลับพลาของพระเจ้ามากยิ่งนัก. ความรักนี้ได้บรรลุถึงความสุกงอมหลังจากที่ได้ผ่านการทดลองมากมาย.

บพส. 84:2 ก บพส.43:3; 46:4

บพส. 84:3 1 แท่นทองเหลืองสำหรับเผาเครื่องบูชาและแท่นทองคำสำหรับเผาเครื่องหอม. แท่นทั้งสองเป็นเครื่องหมายเล็งถึงการงานสำคัญที่พระเจ้าตรีเอกภาพผู้กลายเป็นเนื้อหนังได้กระทำสำเร็จ; พระองค์ก็คือพระคริสต์ผู้เป็นการแปรสภาพเป็นรูปธรรมของพระเจ้าเพื่อการเพิ่มพูนของพระองค์. การที่แท่นทั้งสองถูกกล่าวถึงพร้อมกันใน อซด.40:5–6 นั้นบ่งชี้ว่าแท่นทั้งสองมีความสัมพันธ์กันอย่างใกล้ชิดในประสบการณ์ฝ่ายวิญญาณของเรา. ณ แท่นทองเหลือง ซึ่งเป็นแบบเล็งของกางเขนของพระคริสต์ ปัญหาของเราที่อยู่ต่อเบื้องพระพักตร์พระเจ้าจะได้รับการแก้ไขผ่านพระคริสต์ผู้ถูกตรึงตายในฐานะเครื่องบูชา. เรื่องนี้ทำให้เรามีคุณสมบัติที่จะเข้าไปในพลับพลา ซึ่งเป็นแบบเล็งของพระคริสต์ในฐานะพระเจ้าตรีเอกภาพที่กลายเป็นเนื้อหนังและให้เราสามารถเข้าสู่พระองค์ได้ และยังทำให้เรามีคุณสมบัติที่จะติดต่อกับพระเจ้าที่แท่นเผาเครื่องหอม. ณ แท่นทองคำสำหรับเผาเครื่องหอมซึ่งอยู่เบื้องหน้าที่บริสุทธิ์สุด (ดู ฮร.9:4 คำอธิบาย 1) พระคริสต์ผู้เป็นขึ้นที่อยู่ในการเสด็จสู่สวรรค์ของพระองค์ก็คือเครื่องหอมที่ทำให้เราเป็นที่ยินดีรับไว้ของพระเจ้าในสันติสุข. โดยการอธิษฐานของเราที่แท่นเผาเครื่องหอม เราจึงได้เข้าสู่ที่บริสุทธิ์สุด — วิญญาณของเรา (ฮร.10:19) — ที่ซึ่งเราได้มีประสบการณ์ต่อพระคริสต์เป็นหีบพันธสัญญาแห่งพยานพร้อมด้วยเนื้อหาสาระของหีบพันธสัญญานี้. โดยประสบการณ์ที่มีต่อพระคริสต์เช่นนั้น เราจึงถูกผสมรวมกันเข้าสู่พลับพลา ซึ่งก็คือพระเจ้าตรีเอกภาพผู้กลายเป็นเนื้อหนัง เพื่อจะกลายเป็นส่วนหนึ่งของพระคริสต์แห่งกลุ่มชน (1กธ.12:12) ในฐานะพยานของพระเจ้าเพื่อให้พระองค์ปรากฏเป็นที่ประจักษ์. ดู อซด.16:33 คำอธิบาย 1 และ ยรม.31:33 คำอธิบาย 1 ย่อหน้า 2.

บพส. 84:3 ก ลก.12:7

บพส. 84:3 2ก เป็นเครื่องหมายเล็งถึงผู้เชื่อทั้งหลายซึ่งเป็นผู้ที่เล็กน้อยและเปราะบาง.

บพส. 84:3 ข บพส.90:1

บพส. 84:3 3ข บ้านเป็นสถานที่สำหรับการพักสงบ ส่วนรังเป็นสถานที่สำหรับการหลบภัย. โดยแท่นทั้งสองนี้ ผู้ที่พระเจ้าทรงไถ่ไว้ก็สามารถหารังอันเป็นที่หลบภัยของเขาได้ และยังได้พบบ้านที่จะใช้พักสงบร่วมกับพระเจ้า. กางเขนของพระคริสต์ซึ่งมีแท่นทองเหลืองเป็นแบบเล็งนั้นก็คือ “รัง” ของเรา เป็นที่หลบภัยซึ่งเราจะถูกช่วยให้รอดจากปัญหาของเรา และยังเป็นที่ให้เรา “ตกฟองออกลูก” ซึ่งก็คือเป็นที่ให้เราก่อกำเนิดผู้แรกเชื่อโดยการประกาศกิตติคุณ. เมื่อเราได้ประสบการณ์ต่อพระคริสต์ผู้เป็นขึ้นในการเสด็จสู่สวรรค์ของพระองค์ ซึ่งมีแท่นทองคำสำหรับเผาเครื่องหอมเป็นแบบเล็ง เราก็จะเป็นที่ยินดีรับไว้ของพระเจ้าในพระคริสต์ผู้นี้ และจะพบบ้านอันเป็นที่พักสงบซึ่งอยู่ในพระนิเวศน์ของพระเจ้า. พระนิเวศน์นี้ก็คือพระเจ้าตรีเอกภาพที่ผ่านขั้นตอนและสำเร็จสุดยอดที่ได้เข้าสนิท, ผสมกลมกลืน, และผสมรวมกันกับพลไพร่ที่ได้รับการเลือกสรรทุกคนซึ่งพระองค์ทรงไถ่, ให้บังเกิดใหม่, และถูกเปลี่ยนแปลง (ยฮ.14:1–23) เพื่อจะเป็นพระกายของพระคริสต์ในยุคสมัยนี้ และจะเป็นกรุงเยรูซาเล็มใหม่อันเป็นที่ประทับซึ่งพระเจ้ากับผู้ที่พระองค์ทรงไถ่ไว้จะได้อาศัยอยู่ซึ่งกันและกันในโลกนิรันดร์ (วว.21:3, 22).

บพส. 84:3 ค บพส.5:2

บพส. 84:4 ก บพส.65:4; 23:6; 27:4

บพส. 84:4 1 ในด้านแบบเล็ง พระนิเวศน์คือคริสตจักรในลักษณะที่เป็นการสรุปรวม (1ตธ.3:15) และพลับพลา (ข้อ 1) คือคริสตจักรท้องถิ่นทั้งหลาย (วว.1:11).

บพส. 84:5 1 ทางหลวงที่ไปสู่ซีโอนเป็นเครื่องหมายเล็งถึงจุดมุ่งหมายของเราที่จะเข้าสู่คริสตจักร ซึ่งเป็นพระนิเวศน์ของพระเจ้า และเสาะหาสิ่งที่พระเจ้าตรีเอกภาพผู้กลายเป็นเนื้อหนังได้ทรงกระทำสำเร็จ โดยมีเครื่องใช้ต่างๆ ในพลับพลาเป็นแบบเล็ง (ดู 84:3 คำอธิบาย 1 และ ฮร.9:4 คำอธิบาย 3). ในด้านหนึ่งเราได้เข้าสู่พระเจ้าแล้ว ขณะที่ในอีกด้านหนึ่งเราก็ยังคงอยู่บนทางหลวงที่จะเข้าสู่พระเจ้า. การคิดในใจว่าจะมุ่งตามทางหลวงไปสู่ซีโอนนั้นหมายความว่า เราไม่อาจต้อนรับหนทางของคริสตจักรแต่เพียงภายนอก แต่ต้องต้อนรับหนทางนี้ทางภายใน.

บพส. 84:6 ก เทียบ บพส. 30:11; 126:6; ยรม.31:9

บพส. 84:6 1ก บาคา หมายถึง “การร้องไห้”; ในด้านหนึ่งคนเหล่านั้นที่อยู่บนทางหลวงไปสู่ซีโอนก็ได้รับการเพิ่มกำลังในพระเจ้า (ข้อ 5); อีกด้านหนึ่งพวกเขาก็ถูกซาตานต่อต้าน ซึ่งเป็นเหตุให้พวกเขาต้องทนทุกข์จากการข่มเหง. ปัญหาและการข่มเหงต่างๆ ที่มีสาเหตุมาจากซาตานนั้นอาจทำให้ทางหลวงกลายเป็นหุบเขาแห่งการร้องไห้. ศัพท์ที่พิเศษนี้บ่งชี้ว่าผู้เขียนบทเพลงสรรเสริญได้ถูกพระเจ้าตีสอนและถูกพระองค์ลิดรอน (ดู บพส.73:26 คำอธิบาย 1 และโยบ 3:1 คำอธิบาย 1).

บพส. 84:6 2 ขณะที่เราผ่านหุบเขาแห่งบาคา พระเจ้าก็ทำให้หุบเขานี้กลายเป็นน้ำพุ (เทียบ กซ.1:24; ฮร.10:34). น้ำพุนี้ก็คือพระวิญญาณนั้น (ยฮ.4:14; 7:38–39). เรายิ่งร้องไห้อยู่บนทางหลวงซึ่งมุ่งสู่ซีโอน เราก็ยิ่งได้รับพระวิญญาณนั้น. ขณะที่เรากำลังร้องไห้อยู่นั้น เราจะถูกเติมเต็มด้วยพระวิญญาณนั้น และพระวิญญาณนั้นก็กลายเป็นน้ำพุของเรา.

บพส. 84:6 3 ผู้ที่เข้าสู่การดำเนินชีวิตคริสตจักรโดยผ่านหุบเขาแห่งการร้องไห้จะพบว่า ในที่สุดการร้องไห้นี้ก็กลายเป็นพระพรที่ยิ่งใหญ่สำหรับพวกเขา. พระพรนี้ก็คือพระวิญญาณนั้น (ฆต.3:14). น้ำตาที่หลั่งออกมาคือน้ำตาของพวกเขาเอง แต่น้ำตาเหล่านี้ก่อให้เกิดน้ำพุที่ได้กลายเป็นฝนต้นฤดู ซึ่งก็คือพระวิญญาณนั้นในฐานะที่เป็นพระพร.

บพส. 84:7 ก พบญ.16:16; ยรม.31:6

บพส. 84:7 ข บพส.2:6

บพส. 84:7 1ข ในคริสตจักรซึ่งเป็นพระนิเวศน์ของพระเจ้านั้น แม้เราจะอยู่บนแผ่นดินโลก แต่เรากลับได้อยู่ในซีโอนบนสวรรค์แล้ว (ฮร.12:22). ดู ยนซ.22:2 คำอธิบาย 2 และ บพส.48:2 คำอธิบาย 1.

บพส. 84:9 1 ชี้ถึงกษัตริย์ดาวิดซึ่งเป็นแบบเล็งถึงพระคริสต์ในฐานะโล่ของพลไพร่ของพระเจ้าและผู้ที่พระเจ้าทรงชโลมไว้.

บพส. 84:11 ก ยซย.60:19-20; มลค.4:2

บพส. 84:11 1ก พระพรแห่งการอาศัยอยู่ในพระนิเวศน์ของพระเจ้าคือการที่เราได้รับสุขพระเจ้าตรีเอกภาพที่กลายเป็นเนื้อหนังและสำเร็จสุดยอดเป็นดวงตะวันของเราเพื่อนำชีวิตมาหล่อเลี้ยงแก่เรา (ยฮ.1:4; 8:12), เป็นโล่ของเราเพื่อปกป้องเราให้พ้นจากศัตรูของพระเจ้า (อฟ.6:11–17), เป็นพระคุณเพื่อการรับสุขของเรา (ยฮ.1:14, 17), และเป็นสง่าราศีที่ทำให้ความเจิดจรัสของพระเจ้าปรากฏเป็นที่ประจักษ์ (วว.21:11, 23).

บพส. 84:11 ข บพส.3:3; 18:2

บพส. 84:11 2 ในอารมณ์ที่ซับซ้อนของผู้ประพันธ์บทเพลงสรรเสริญ เหล่าผู้ที่ดำเนินอย่างเที่ยงธรรมน่าจะชี้ถึงผู้ที่ถือรักษากฎบัญญัติของพระเจ้า. ดู บพส.18:20 คำอธิบาย 1 และ บพส.73:2 คำอธิบาย 1.

บพส. 84:12 1 ในอารมณ์ที่ซับซ้อนของผู้ประพันธ์บทเพลงสรรเสริญ บุคคลที่เชื่อพึ่งในพระองค์น่าจะชี้ถึงบุคคลที่อาศัยอยู่ในพระนิเวศน์ของพระเจ้า.

บพส. 84:12 ก บพส.2:12; ยรม.17:7