บทเพลงสรรเสริญ บทที่ 75
ถึงหัวหน้านักร้อง: *ตามทำนองอย่าทำลาย.
กบทเพลงสรรเสริญของอาซาฟ; บทเพลง
บพส.
75:1 1ข้าพเจ้าทั้งหลาย ขอขอบพระคุณพระองค์ โอ พระเจ้า ข้าพเจ้าทั้งหลายขอขอบพระคุณ เพราะพระนามของพระองค์อยู่ใกล้ [คนทั้งหลาย]เล่าถึงพระราชกิจอันอัศจรรย์ของพระองค์.
บพส.
75:2 [พระองค์ตรัสว่า] เมื่อถึง1เวลาซึ่งเราได้กำหนดไว้ เราจะกพิพากษาด้วยความเที่ยงธรรม.
บพส.
75:3 เมื่อแผ่นดินโลกพร้อมทั้งผู้ที่อาศัยในแผ่นดินโลกทั้งสิ้นได้ละลาย เราได้ตั้งเสาของแผ่นดินโลกให้มั่นคงอยู่. เซลาห์
บพส.
75:4 เราพูดกับคนโอ้อวดว่า อย่าโอ้อวด และกับคนชั่วว่า อย่ายกเขาของเจ้าขึ้น.
บพส.
75:5 อย่ายกเขาของเจ้าให้สูงขึ้น หรือพูดจาอย่างยโสด้วยคอ[ที่โอหัง].
บพส.
75:6 เพราะการยกชูนั้นมิได้[มา]จากทิศตะวันออกหรือทิศตะวันตก และมิใช่มาจาก1ทิศใต้
บพส.
75:7 แต่เป็นพระเจ้าผู้ทรงพิพากษา ทรงให้คนหนึ่งลง และทรงกยกอีกคนหนึ่งขึ้น.
บพส.
75:8 เพราะในพระหัตถ์ของพระยะโฮวามีกจอกใบหนึ่ง ซึ่งเหล้าองุ่นเป็นฟอง ในจอกเต็มไปด้วยสิ่งปะปน พระองค์ทรงเทจากจอกนั้น และคนชั่วทั้งสิ้นของแผ่นดินโลก จะดื่มจนหมดทั้งตะกอนของเหล้าองุ่นนี้.
บพส.
75:9 ส่วนข้าพเจ้านั้นจะป่าวร้องเป็นนิตย์ ข้าพเจ้าจะร้องเพลงสรรเสริญพระเจ้าของยาโคบ.
บพส.
75:10 บรรดาเขาของคนชั่วจะถูกข้าพเจ้าตัดออกหมด [แต่]บรรดาเขาของผู้ชอบธรรมจะถูกยกชูขึ้น.
คำอธิบาย บทเพลงสรรเสริญ บทที่ 75
บพส.
75:1 1 บทเพลงสรรเสริญบทนี้กล่าวถึงการพิพากษาของพระคริสต์ที่มีต่อผู้ที่ทำให้พระวิหารรกร้างว่างเปล่าเพื่อตอบคำอธิษฐานใน บพส.74. แม้ว่าบทเพลงสรรเสริญบทนี้จะไม่ได้กล่าวถึงพระคริสต์หรือพระมาซีฮา แต่พระเจ้าผู้ทำการพิพากษา (ข้อ 7) จะต้องเป็นพระคริสต์อย่างแน่นอน เพราะพระเจ้าทรงมอบการพิพากษาทั้งหมดให้แก่พระคริสต์พระบุตรแล้ว (ยฮ.5:22). พระคริสต์ซึ่งเป็นพระภาคที่สองของตรีเอกภาพอันศักดิ์สิทธิ์คือผู้ที่จะทำการพิพากษาคนบาปทั้งหมด (กจ.10:42). ในที่นี้การพิพากษานั้นมีต่อผู้ที่ทำให้พระวิหารรกร้างว่างเปล่า เพราะเขาทำเกินเลยไปในการปฏิบัติการพิพากษาที่พระเจ้าทรงมีต่อพลไพร่ของพระองค์ (ดู ยซย.26:13 คำอธิบาย 1 ย่อหน้า 1).
บพส.
75:2 1 การพิพากษาของพระคริสต์ที่มีต่อผู้ที่ทำให้พระวิหารรกร้างว่างเปล่าจะเกิดขึ้นในเวลาที่พระองค์ทรงกำหนดไว้ (เทียบ กจ.17:31).
บพส.
75:2 ก บพส.67:4; กจ.17:31
บพส.
75:6 1 การยกชูนั้นไม่ได้มาจากทิศตะวันออกหรือทิศตะวันตกหรือทิศใต้; ข้อเท็จจริงนี้บ่งชี้ว่าการยกชูนี้มาจากทิศเหนือ หรือมาจากพระเจ้าผู้ทรงอาศัยอยู่ทางทิศเหนือ (เทียบ ยซย.14:13–14; ยอค.1:4; บพส.48:2). ยิ่งไปกว่านั้น กรณีนี้บ่งชี้ว่าพระคริสต์ในฐานะผู้พิพากษา (ดู ข้อ 1 คำอธิบาย 1) นั้นมีเพียงหนึ่งเดียว. การยกชูไม่ควรมาจากทิศอื่น นอกจากทิศที่พระองค์ประทับอยู่. ดังนั้นความเป็นเอกจึงควรถูกมอบแด่พระองค์ (กซ.1:18).
บพส.
75:7 ก 1ซมอ.2:7; ลก.1:52
บพส.
75:8 ก ยซย.51:17, 22; ยรม.25:15; วว.14:10; 16:19
