บทเพลงสรรเสริญ บทที่ 73

ก หัวข้อ บพส.50

บพส. 73:1 1 บทเพลงสรรเสริญ 4 บทแรกในบรรพที่ 3 คือ บพส.73—76 ครอบคลุมถึงสี่เรื่อง: การทนทุกข์ส่วนตัวของวิสุทธิชนที่แสวงหา (บพส.73), ความรกร้างว่างเปล่าของพระนิเวศน์ของพระเจ้า (บพส.74), การพิพากษาของพระคริสต์ที่มีต่อผู้ที่ทำให้พระวิหารรกร้างว่างเปล่า (บพส.75), และชัยชนะของพระเจ้าในที่ประทับของพระองค์ (บพส.76).

บพส. 73:1 ก บพส.24:4; 51:10; มธ.5:8; 1ตธ.1:5

บพส. 73:1 2ก การมีใจบริสุทธิ์หมดจดคือการมีพระเจ้าเป็นเป้าหมายและความมุ่งหมายเพียงหนึ่งเดียวของเรา. ดู มธ.5:8 คำอธิบาย 1.

บพส. 73:2 1 ข้อ 2–16 เป็นบทบันทึกถึงการทนทุกข์ของวิสุทธิชนที่แสวงหากับความสับสนของเขาเพราะเหตุความเจริญรุ่งเรืองของคนชั่ว. บทเพลงสรรเสริญ 1:3–4 กล่าวว่าผู้ถือรักษากฎบัญญัติจะเจริญรุ่งเรืองและคนชั่วจะไม่เจริญรุ่งเรือง ในที่นี้ผู้ประพันธ์บทเพลงสรรเสริญจึงรู้สึกงุนงง (ข้อ 16) และเกือบจะสะดุดเพราะเหตุการทนทุกข์ของเขาเอง (ข้อ 13–14) และความเจริญรุ่งเรืองของคนชั่วที่เป็นอยู่อย่างสบายและสั่งสมความร่ำรวย (ข้อ 12). ดู บพส.1:3 คำอธิบาย 1.

บพส. 73:3 ก ยรม.12:1

บพส. 73:9 ก บพส.12:3-4; 120:2-4; ยก.3:5

บพส. 73:9 1 แปลตามตรงคือ เดินเหิน

บพส. 73:12 ก เทียบ บพส.39:6; ลก.12:20

บพส. 73:13 ก บพส.24:4; 26:6; เทียบ พบญ.21:6

บพส. 73:13 1 ผู้ประพันธ์บทเพลงสรรเสริญเห็นว่าเขาได้ชำระใจของเขาให้บริสุทธิ์อย่างเปล่าประโยชน์ เพราะแทนที่จะได้รับสุขความเจริญรุ่งเรืองฝ่ายวัตถุ เขากลับต้องเผชิญกับภัยพิบัติอยู่วันแล้ววันเล่าและถูกลงโทษอยู่ทุกเช้า (ข้อ 14). อย่างไรก็ตาม ความอนิจจังว่างเปล่าที่แท้จริงก็คือทุกสิ่งที่นอกเหนือจากพระเจ้า. รูปเคารพคือความอนิจจังว่างเปล่า; ความเจริญรุ่งเรืองฝ่ายวัตถุคือความอนิจจังว่างเปล่า; ทุกสิ่งนอกเหนือจากพระเจ้าล้วนแต่เป็นความอนิจจังว่างเปล่า (ผปก.1:2). การมีใจบริสุทธิ์หมดจดคือการมีใจที่ไม่ตั้งอยู่บนสิ่งอื่นใดนอกจากพระเจ้าเพียงผู้เดียว. ผู้ประพันธ์บทเพลงสรรเสริญตระหนักเข้าใจถึงเรื่องนี้เมื่อเขาได้เข้าสู่สถานที่บริสุทธิ์ของพระเจ้า (ข้อ 17, 25–26; ดู ข้อ 25 คำอธิบาย 1 และข้อ 26 คำอธิบาย 1).

บพส. 73:17 ก บพส.20:2; 77:13

บพส. 73:17 1ก ความสับสนของผู้ประพันธ์บทเพลงสรรเสริญเกี่ยวกับความเจริญรุ่งเรืองของคนชั่วนั้นได้รับคำตอบในสถานที่บริสุทธิ์ของพระเจ้า. ประการแรก สถานที่บริสุทธิ์ของพระเจ้า, ที่พำนักของพระเจ้านั้นอยู่ในวิญญาณของเรา (อฟ.2:22) ประการที่สอง สถานที่บริสุทธิ์ของพระเจ้าก็คือคริสตจักร (1ตธ.3:15). ดังนั้นถ้าจะเข้าไปยังสถานที่บริสุทธิ์ของพระเจ้า เราก็ต้องหันสู่วิญญาณของเราและมุ่งไปยังการประชุมของคริสตจักร. เมื่อเราอยู่ในสถานที่บริสุทธิ์ — ในวิญญาณและในคริสตจักร — เราก็จะมีอีกมุมมองหนึ่ง, มีการรับรู้ที่เฉพาะเจาะจงถึงสถานการณ์เกี่ยวกับคนชั่ว (ข้อ 18–20). ในวิญญาณของเราและในคริสตจักร เราได้รับการเปิดเผยอันศักดิ์สิทธิ์และได้รับการอธิบายถึงปัญหาทั้งหมดของเรา.

บพส. 73:22 ก เทียบ บพส.32:9; 49:20

บพส. 73:23 ก กซ.3:4; เทียบ 1ตธ.3:16

บพส. 73:24 ก กซ.3:4; เทียบ 1ตธ.3:16

บพส. 73:25 1 ในข้อนี้เปิดเผยว่าผู้ที่แสวงหาพระเจ้าอย่างบริสุทธิ์ใจนั้นจะมีพระเจ้าเป็นมรดกเพียงอย่างเดียวในสวรรค์และเป็นความปรารถนาเพียงหนึ่งเดียวของเขาบนแผ่นดินโลก. พระเจ้าทรงเป็นเป้าหมายเพียงหนึ่งเดียวของผู้ประพันธ์บทเพลงสรรเสริญ. ผู้ประพันธ์บทเพลงสรรเสริญไม่คำนึงถึงสิ่งอื่นใดเว้นแต่พระเจ้าและการได้รับพระองค์. เปาโลก็เป็นเช่นนี้เหมือนกัน (ฟป.3:8).

บพส. 73:25 ก บพส.42:1-2; 84:2

บพส. 73:26 ก บพส.18:2

บพส. 73:26 ข บพส.16:5; 119:57; 142:5

บพส. 73:26 1ข ในสถานที่บริสุทธิ์ของพระเจ้านั้น ผู้เขียนบทเพลงสรรเสริญได้รับคำชี้แนะให้ยึดแต่พระเจ้าเป็นส่วนของเขาเท่านั้น ไม่ใช่สิ่งอื่นใดที่นอกเหนือจากพระเจ้า. ผู้ที่ไม่ใส่ใจต่อพระเจ้าอาจจะได้รับสิ่งต่างๆ มากมายและดูคล้ายกับจะเจริญรุ่งเรือง แต่ผู้ที่ใส่ใจต่อพระเจ้าจะถูกพระเจ้าจำกัดและกระทั่งถูกพระเจ้าลิดรอนสิ่งต่างๆ มากมายเหมือนดังกรณีของโยบ (โยบ 1:6—2:10) และอัครทูตเปาโล (ฟป.3:7–8). จุดมุ่งหมายของพระเจ้าที่มีต่อผู้แสวงหาพระองค์คือการทำให้พวกเขาได้รับทุกสิ่งในพระองค์และไม่ถูกทำให้เบี่ยงเบนไปจากการรับสุขอันเด็ดขาดที่มีต่อพระองค์เอง. นี่ไม่ใช่เรื่องของการถือรักษากฎบัญญัติเหมือนในบทเพลงสรรเสริญบทที่ 1 หรือเรื่องของความถูกผิด แต่เป็นเรื่องของการได้รับพระเจ้าและยึดพระเจ้าเป็นทุกสิ่ง. ดู โยบ 2:13 คำอธิบาย 1.

บพส. 73:28 ก ยก.4:8

บพส. 73:28 ข บพส.14:6