บทเพลงสรรเสริญ บทที่ 51

ก หัวข้อ บพส.3

ข 2ซมอ. 12:1-13

*ข บทเพลงสรรเสริญบทนี้ถูกประพันธ์ขึ้นหลังจากที่ดาวิดได้ทำความบาปใหญ่ คือได้ฆาตกรรมอูรียาและแย่งชิงภรรยาของเขามา และหลังจากที่เขาถูกผู้เผยพระวจนะนาธานตำหนิ (2ซมอ.11:1—12:14)

ค 2ซมอ.11:1-27; เทียบ มธ.1:6

บพส. 51:1 1 หรือ ขอทรงเมตตาข้าพเจ้า. ดู บพส.49:1 คำอธิบาย 1.

บพส. 51:1 ก บพส.51:9; ยซย.43:25; 44:22; กจ.3:19

บพส. 51:1 2ก ในข้อ 3–5 และ 17 ดาวิดกลับใจและสารภาพความบาปของเขาต่อพระเจ้า. คำกริยาที่ดาวิดใช้ — ลบ (ข้อ 1, 9), ล้าง (ข้อ 2, 7), ชำระ ข้อ 2), และขจัด (ข้อ 7) — บ่งชี้ว่าเขาได้กลับใจและสารภาพอย่างถี่ถ้วนและได้ทูลขอการอภัยอย่างแท้จริง.

บพส. 51:2 ก ยซย.1:16; ยรม.4:14; 1ยฮ.1:7, 9

บพส. 51:4 ก ยนซ.20:6; 39:9; 2ซมอ. 12:13; ลก.15:18

บพส. 51:4 ข ลก.7:29; รม.3:4

บพส. 51:5 1 ดังเช่นดาวิดในที่นี้ การสารภาพว่าเราถือกำเนิดมาในความบาปบ่งชี้ว่าเราไม่เชื่อพึ่งในตัวเอง (เทียบ รม.7:18; ฟป.3:3). เมื่อเราตระหนักว่าเรามีความบาปและพระเจ้าทรงบริสุทธิ์ เราก็จะเชื่อพึ่งในพระองค์เพียงผู้เดียว. เรายังจะตระหนักด้วยว่าเราต้องการพระคริสต์มาเป็นคนกลางและเครื่องสัตวบูชาของเรา (ดู ข้อ 7 คำอธิบาย 1).

บพส. 51:5 ก บพส.58:3

บพส. 51:5 ข รม.5:12

บพส. 51:6 1 ส่วนต่างๆ ทางภายในคือส่วนต่างๆ ในจิตของมนุษย์ — ความคิด, อารมณ์, และความตั้งใจ. ส่วนที่ซ่อนเร้นคือวิญญาณของมนุษย์ ซึ่งซ่อนเร้นอยู่ในจิต. ดู 1ปต.3:4 คำอธิบาย 1.

บพส. 51:6 ข 1ปต.3:4

บพส. 51:7 ก อซด. 12:22; ลวต.14:4; อฤธ.19:18; ฮร.9:19

บพส. 51:7 1ก ต้นหุสบเป็นแบบเล็งถึงพระคริสต์ในสภาพมนุษย์ที่ถ่อมตนและต่ำต้อยของพระองค์ (1พกษ.4:33ก; อซด.12:22ก; ฟป.2:5–8). ในที่นี้บ่งชี้เป็นนัยถึงพระคริสต์ผู้เป็นคนกลาง (1ตธ.2:5; 1ยฮ.2:1) และเครื่องสัตวบูชา (ฮร.10:5, 10).

บพส. 51:7 ข อซด.12:22; ลวต.14:4; อฤธ.19:18; ฮร.9:19

บพส. 51:10 ก มธ.5:8; กจ.15:9

บพส. 51:10 1ก หรือ บริสุทธิ์หมดจด.

บพส. 51:10 ข ยอค.11:19; 18:31; 36:26

บพส. 51:10 2ข เราเก่าไปเพราะการทำบาป แต่หลังจากที่พระเจ้าทรงอภัยแก่เรา เราก็ได้รับการเปลี่ยนใหม่ (รม.12:2; 2กธ.4:16; อฟ.4:23; ตต.3:5).

บพส. 51:11 ก 2พกษ. 13:23; 17:20

บพส. 51:11 1ก อันที่จริง เบื้องพระพักตร์ของพระเจ้าก็คือพระวิญญาณที่แยกบริสุทธิ์ของพระองค์. ถ้าเราสูญเสียพระพักตร์ของพระเจ้า เราก็สูญเสียทุกสิ่ง.

บพส. 51:11 ข ยนซ.6:3; วนฉ. 16:20; 1ซมอ. 16:14; ยซย. 63:10-11

บพส. 51:11 2ข ชื่อเรียก “พระวิญญาณที่แยกบริสุทธิ์” ที่ถูกใช้ในที่นี้และใน ยซย.63:10–11 ไม่เหมือนกับ “พระวิญญาณบริสุทธิ์” ที่ถูกใช้ในพันธสัญญาใหม่. พระวิญญาณที่แยกบริสุทธิ์ในพันธสัญญาเดิมมีไว้สำหรับให้พระเจ้าทำให้พลไพร่ของพระองค์แยกบริสุทธิ์ โดยการแบ่งแยกพวกเขากลับคืนสู่พระองค์เอง. พระวิญญาณบริสุทธิ์ในตอนเริ่มต้นของยุคพันธสัญญาใหม่มีไว้สำหรับการกลายเป็นเนื้อหนังของพระเจ้า. ในการกลายเป็นเนื้อหนังนี้ พระเจ้าที่อยู่ในสภาพพระเจ้าของพระองค์ได้ถูกแจกปันเข้าสู่สภาพมนุษย์และผสมกลมกลืนกับสภาพมนุษย์ (โดยไม่ก่อกำเนิดสภาพที่สาม) เพื่อก่อกำเนิดมนุษย์พระเจ้า. ถ้าพิจารณาทางภายในแล้ว มนุษย์พระเจ้าผู้นี้เป็นผู้ที่บริสุทธิ์ (มธ.1:18; ลก.1:35). ดู ลก.1:15 คำอธิบาย 2, ข้อ 35 คำอธิบาย 2 และคำอธิบาย 3.

บพส. 51:12 ก 1ซมอ.2:1; บพส.13:5; 21:1; 35:9; ยซย.61:10

บพส. 51:14 ก เทียบ 2ซมอ. 11:15, 17; 12:9

บพส. 51:16 ก บพส.40:6; อมศ.5:22; มก.12:33; ฮร.10:5-6

บพส. 51:17 ก โยบ 17:1; สภษ. 15:13; 17:22; 18:14; ยซย.65:14

บพส. 51:17 ข บพส. 34:18; ยซย.57:15; 66:2

บพส. 51:18 1 ข้อ 18–19 เป็นเครื่องหมายเล็งถึงการมีส่วนในการรับสุขพระเจ้าในคริสตจักรท้องถิ่นในฐานะพระนิเวศน์ของพระเจ้า, ที่ประทับของพระเจ้า, และในคริสตจักรแห่งจักรวาลในฐานะเมืองของพระเจ้า, อาณาจักรของพระเจ้า ผ่านพระคริสต์ผู้ครอบคลุมสรรพสิ่งในฐานะเครื่องบูชาต่างๆ. ถ้าเราเป็นผู้ที่กลับใจ, สารภาพความบาปของเรา และทูลขอให้พระเจ้าทรงชำระ (1ยฮ.1:9) เราก็จะได้รับสุขพระเจ้าในพระคริสต์อยู่ในพระนิเวศน์ของพระองค์ ซึ่งก็คือคริสตจักรท้องถิ่น และในเมืองของพระองค์ ซึ่งก็คือคริสตจักรแห่งจักรวาล. การรับสุขซึ่งก็คือ “การดี” ที่ได้กล่าวถึงในที่นี้ครอบคลุมถึงการที่พระเจ้าทรงก่อสร้างคริสตจักร, เติมเต็มคริสตจักรด้วยสง่าราศีของพระองค์, และประทานการสถิตอยู่ที่อุดมสมบูรณ์ของพระองค์แก่คริสตจักร โดยมีตัวของพระองค์เองเป็นความยินดี, สันติสุข, ชีวิต, ความสว่าง, ความปลอดภัย, และพระพรฝ่ายวิญญาณทุกประการ (เทียบ อฟ.1:3).

บพส. 51:18 ก บพส.2:6