บทเพลงสรรเสริญ บทที่ 43

บพส. 43:1 1 หรือพิพากษาข้าพเจ้า. บทเพลงสรรเสริญบทที่ 42 และ 43 เดิมอาจประพันธ์เป็นบทเพลงสรรเสริญบทเดียวกัน.

บพส. 43:3 ก เทียบ ยฮ.1:4

บพส. 43:3 1ก ความสว่างและหลักความจริง (ความเที่ยงแท้) ไม่ใช่สิ่งที่แยกจากกัน แต่เป็นสองด้านของสิ่งเดียวกัน. หลักความจริงคือการฉายส่องของความสว่าง และความสว่างคือต้นกำเนิดของหลักความจริง (1ยฮ.1:5–6 และข้อ 6 คำอธิบาย 6 ย่อหน้าสุดท้าย). เมื่อความสว่างฉายส่องบนตัวเรา เราก็ได้รับหลักความจริง, ความเที่ยงแท้ และเมื่อเราไปหาพระเจ้าในการสามัคคีธรรม เราก็อยู่ในความสว่าง. ตามข้อนี้ ความสว่างอันศักดิ์สิทธิ์และความจริงอันศักดิ์สิทธิ์ได้นำวิสุทธิชนของพระเจ้าที่ถูกจับเป็นเชลยไปยังภูเขาอันบริสุทธิ์ของพระเจ้าและพลับพลาของพระองค์ ซึ่งเป็นแบบเล็งถึงคริสตจักรท้องถิ่นทั้งหลาย. ทั้งความสว่างและหลักความจริงล้วนแต่อยู่ในคริสตจักร (1ตธ.3:15).

บพส. 43:3 ก เทียบ ยฮ.1:17

บพส. 43:3 ค บพส.2:6; 3:4; 15:1

บพส. 43:4 ก พบญ. 12:27; 26:4; นฮย.10:34; บพส. 66:13-15; 116:17-19

บพส. 43:4 1ก ผู้ประพันธ์บทเพลงสรรเสริญบทที่ 42—44 เป็นคนรักของพระเจ้าที่ถูกจับไปเป็นเชลย (42:6). พวกเขาโหยหาพระเจ้า, กระหายหาพระเจ้า (42:1–2), และปรารถนาที่จะกลับไปยังกรุงเยรูซาเล็ม, ไปยังภูเขาซีโอนเพื่อไปยังแท่นบูชา. จากนั้นพวกเขาจึงจะสามารถเข้าไปในพระวิหารเพื่อพบกับพระเจ้าผู้เป็นความยินดีอย่างที่สุดของพวกเขา. นี่คือสาเหตุที่พวกเขาอธิษฐานให้พระเจ้าประทานความสว่างและหลักความจริงแก่พวกเขา (ข้อ 3) เพื่อพวกเขาจะได้รู้ว่า พวกเขาจะได้รับการปลดปล่อยจากการเป็นเชลยและกลับมายังที่ประทับของพระเจ้าได้อย่างไร.
* ดูคำอธิบายหัวข้อของ บพส.32

บพส. 43:5 ก บพส.42:11