บทเพลงสรรเสริญ บทที่ 32
[บทเพลงสรรเสริญ]กของดาวิด. *มัสคิลบทหนึ่ง
บพส.
32:1 กบุคคลผู้ซึ่งการล่วงละเมิดของเขาได้รับ1ขการอภัยก็2เป็นสุขคือผู้ซึ่งความบาปได้รับการคปกคลุม.
บพส.
32:2 บุคคลซึ่งพระยะโฮวามิได้ทรงถือโทษความบาปชั่วก็เป็นสุข คือผู้ที่ไม่มีการหลอกลวงในวิญญาณของเขา.
บพส.
32:3 เมื่อข้าพเจ้านิ่งเงียบ กระดูกของข้าพเจ้าก็โรยราไป โดยการคร่ำครวญวันยังค่ำ.
บพส.
32:4 กพระหัตถ์ของพระองค์หนักอยู่บนข้าพเจ้าทั้งวันทั้งคืน ขน้ำเลี้ยงแห่งชีวิตของข้าพเจ้าก็เหือดแห้งไป [เหมือน]อยู่ในความแห้งแล้งในฤดูร้อน. เซลาห์
บพส.
32:5 ข้าพเจ้ากยอมรับความบาปของข้าพเจ้าต่อพระองค์ และข้าพเจ้ามิได้ปกปิดความบาปชั่วของข้าพเจ้าไว้. ข้าพเจ้าทูลว่า ข้าพเจ้าจะสารภาพการล่วงละเมิดของข้าพเจ้าต่อพระยะโฮวา. แล้วพระองค์ทรงขอภัย1ความบาปชั่วของข้าพเจ้า. เซลาห์
บพส.
32:6 เพราะฉะนั้น ขอให้ผู้สัตย์ซื่อทุกคนอธิษฐานต่อพระองค์ ในเวลาที่จะพบพระองค์ได้ ในเวลาน้ำท่วมใหญ่ น้ำจะไม่มาถึงคนนั้นเป็นแน่
บพส.
32:7 พฺระองค์ทรงเป็นกที่ซ่อนของข้าพเจ้า พระองค์ทรงปกป้องข้าพเจ้าจากความยากลำบาก พระองค์ทรงล้อมข้าพเจ้าไว้ด้วยเสียงโห่ร้องแห่งการช่วยให้พ้น. เซลาห์
บพส.
32:8 เราจะชี้แนะและสอนเจ้าถึงทางที่เจ้าควรจะเดินไป เราจะให้คำปรึกษาแก่[เจ้า] ตาของเราเฝ้าดูเจ้าอยู่.
บพส.
32:9 อย่าเป็นเหมือนม้า[หรือ]ล่อที่ปราศจากความเข้าใจ ซึ่งต้องใช้กเหล็กผ่าปากและบังเหียนบังคับควบคุม มิฉะนั้นมันจะไม่มาใกล้เจ้า.
บพส.
32:10 อันความทุกข์โศกของคนชั่วนั้นมีมาก แต่ความเอ็นดูรักใคร่จะล้อมรอบผู้ที่เชื่อพึ่งในพระยะโฮวา.
บพส.
32:11 โอ ท่านทั้งหลาย1ผู้ชอบธรรม จงชื่นชมยินดีในพระยะโฮวาและจงเปรมปรีดิ์ ทุกท่านผู้มี1ใจเที่ยงตรง จงโห่ร้องเถิด.
คำอธิบาย บทเพลงสรรเสริญ บทที่ 32
บพส.
32:1 ก หัวข้อ บพส.3
บพส.
32:1 ข อซด.34:7
บพส.
32:1 1ข การที่พระเจ้าทรงอภัยความบาปของเราและไม่ถือโทษความบาปชั่วของเรานั้นมีพื้นฐานอยู่บนการไถ่ของพระคริสต์ (อฟ.1:7). ถ้าปราศจากการไถ่ของพระคริสต์แล้ว พระเจ้าผู้ชอบธรรมก็ไม่อาจอภัยบาปของเราได้เลย (ฮร.9:22).
บพส.
32:1 2 หรือ ได้รับพระพร. ข้อ 2 ก็เช่นเดียวกัน.
บพส.
32:1 ค บพส.85:2; ยก.5:20
บพส.
32:4 ก 1ซมอ.5:6, 11; บพส.38:2; กจ.13:11
บพส.
32:4 ข บพส. 92:14; 104:16; ลก.23:31
บพส.
32:5 ก บพส.38:18; 51:3; 1ยฮ.1:9
บพส.
32:5 ข บพส. 103:3; 130:4; มก.2:7; ลก.5:21
บพส.
32:5 1 แปลตามตรงคือ ความบาปชั่วแห่งความบาปของข้าพเจ้า.
บพส.
32:7 ก บพส. 31:20; 32:7; 119:114
บพส.
32:9 ก สภษ.26:3; ยก.3:3
บพส.
32:11 1 ในตอนต้นของบทเพลงสรรเสริญบทนี้ ดาวิดได้สารภาพความบาปของเขา (ข้อ 1–5) แต่ในตอนท้าย เขากลับเห็นว่าตัวเองเป็นผู้ชอบธรรมและมีใจเที่ยงตรง. ในความเป็นจริงแล้ว นอกจากพระคริสต์ก็ไม่มีใครที่ชอบธรรมและมีใจเที่ยงตรงอีก (รม.3:10; ยรม.17:9). บทประพันธ์ของดาวิดในที่นี้มาจากบุคคลที่พยายามถือรักษากฎบัญญัติโดยแยกจากพระคริสต์. ในแผนการบริหารของพระเจ้า พระองค์ไม่ประสงค์ให้เราเพียรพยายามถือรักษากฏบัญญัติ. พระองค์ประสงค์ให้เราดำเนินชีวิตพระคริสต์ผู้เป็นมนุษย์พระเจ้า เพื่อพระองค์จะได้รับการสำแดงใหญ่ขึ้น (ฟป.1:19–21ก). การดำเนินชีวิตพระคริสต์เพื่อสำแดงพระองค์ใหญ่ขึ้นนั้นก็คือการรับสุขพระองค์นั่นเอง.
