บทเพลงสรรเสริญ บทที่ 22

* อาจชี้ถึงทำนองเพลงที่ใช้กันทั่วไปในสมัยนั้น. กวางตัวเมียแห่งรุ่งสางในที่นี้เป็นเครื่องหมายเล็งถึงพระคริสต์ผู้อยู่ในการเป็นขึ้นของพระองค์ ซึ่งการเป็นขึ้นนั้นเกิดขึ้นในเวลาเช้ามืด (ลก.24:1). กวางตัวเมียเป็นที่รู้จักกันดีในเรื่องการโลดเต้นและการกระโดด. พระคริสต์ผู้อยู่ในการเป็นขึ้นนั้นทรงเป็นผู้ที่โลดเต้น (พพร.2:8–9).

ก มธ.27:46; มก.15:34

บพส. 22:1 ก มธ.27:46; มก.15:34

บพส. 22:1 1ก บทเพลงสรรเสริญบทที่ 22—24 เป็นบทเพลงสรรเสริญในหมวดที่เปิดเผยถึงพระคริสต์ตั้งแต่การตรึงตายของพระองค์ไปจนถึงฐานะกษัตริย์ของพระองค์ในยุคหน้า. บทเพลงสรรเสริญบทที่ 22 กล่าวถึงการตายของพระคริสต์, การเป็นขึ้นของพระองค์, และพี่น้องมากมายของพระองค์ที่ถูกก่อกำเนิดขึ้นมาในการเป็นขึ้นของพระองค์ เพื่อก่อร่างขึ้นเป็นคริสตจักรของพระองค์. บทเพลงสรรเสริญบทที่ 23 กล่าวถึงพระคริสต์ในฐานะผู้เลี้ยงในการเป็นขึ้นของพระองค์. บทเพลงสรรเสริญบทที่ 24 กล่าวถึงพระคริสต์ในฐานะกษัตริย์ที่จะมาถึงในอาณาจักรของพระเจ้า.
หัวข้อของบทเพลงสรรเสริญบทที่ 22 คือพระคริสต์ผู้ผ่านการตายที่ทำการไถ่และเข้าสู่การเป็นขึ้นที่ก่อกำเนิดคริสตจักร. ข้อ 1–21 ได้ลงรายละเอียดถึงรูปภาพของพระคริสต์ที่ทรงทนทุกข์กับความตาย (เทียบ ยซย.53) โดยมีดาวิดที่ได้ทนทุกข์เป็นแบบเล็ง ส่วนข้อ 22–31 ชี้ถึงพระคริสต์ในการเป็นขึ้นของพระองค์ ซึ่งมีแบบเล็งโดยซะโลโมที่ได้ครอบครองเป็นกษัตริย์.

บพส. 22:1 2 ดาวิดได้ตั้งคำถามในตอนต้นของบทเพลงสรรเสริญบทนี้ในการทนทุกข์ของเขา แต่สิ่งนี้ได้กลายเป็นคำพยากรณ์ถึงพระคริสต์ในขณะที่พระองค์ทรงทนทุกข์กับการตายที่ทำการไถ่ของพระองค์. ในขณะที่พระคริสต์ทรงอยู่บนแผ่นดินโลก พระเจ้าพระบิดาทรงสถิตอยู่กับพระองค์ตลอดเวลา (ยฮ.8:29) แต่ในช่วงเวลาหนึ่งในการตรึงตายของพระองค์ พระเจ้าก็ได้ละทิ้งพระองค์ไป (มธ.27:45–46). พระเจ้าทรงละทิ้งพระองค์ไปในด้านแผนการบริหาร ไม่ใช่ในด้านธาตุแท้. ในด้านธาตุแท้นั้น พระเจ้าไม่อาจละทิ้งพระคริสต์ไปได้ แต่ในด้านแผนการบริหาร พระเจ้าทรงทอดทิ้งพระองค์ไปช่วงเวลาหนึ่ง. อย่างไรก็ตาม พระคริสต์ทรงวายพระชนม์ในฐานะพระบุตรของพระเจ้า ซึ่งก็คือมนุษย์พระเจ้า ดังนั้นจึงมีองค์ประกอบที่ศักดิ์สิทธิ์และนิรันดร์อยู่ในการตายของพระองค์ด้วย (กจ.20:28; 1ยฮ.1:7; ฮร.9:12). ดู ลก.3:22 คำอธิบาย 1, มธ.27:45 คำอธิบาย 1, มธ.27:46 คำอธิบาย 2, และ 1ยฮ.1:7 คำอธิบาย 4 ย่อหน้า 1.

บพส. 22:1 3 หรือ คำคร่ำครวญของข้าพเจ้าห่างไกลจากการช่วยข้าพเจ้าให้รอด.

บพส. 22:4 ก ยนซ.15:6; อซด.14:31

บพส. 22:6 1 ข้อ 6–8 ได้แสดงให้เห็นว่าในขณะที่พระคริสต์ทรงทนทุกข์จนถึงแก่ความตายนั้น พระองค์ทรงถูกมนุษย์ประณาม, ดูหมิ่น, เย้ยหยัน, ยิ้มเยาะ, สั่นศีรษะ, และเยาะเย้ย (ฮร.13:13ข; ยซย.53:3; ลก.23:11; มก.15:29–32; มธ.27:39–44). การเย้ยหยันคือการล้อเลียนหรือหัวเราะเยาะด้วยการดูถูก. การยิ้มเยาะคือการยิ้มหรือหัวเราะด้วยสีหน้าที่แสดงออกถึงการเหยียดหยามหรือดูถูก. เมื่อพระคริสต์ทรงอยู่บนกางเขน ผู้ที่เย้ยหยันหัวเราะเยาะพระองค์ยังสั่นศีรษะด้วยการดูถูก. การเยาะเย้ยคือการถูกคนเหยียดหยามหรือดูถูก และถูกเลียนแบบหรือล้อเลียนอย่างเย้ยหยัน. องค์พระเยซูคริสต์เจ้าทรงทนทุกข์กับสิ่งเหล่านี้ทั้งหมดในเวลาที่พระองค์ทรงถูกตรึงบนกางเขน.

บพส. 22:6 ก โยบ 25:6; ยซย.41:14

บพส. 22:6 ข ยซย.49:7; 53:3

บพส. 22:7 ก ยซย.37:22; ลก.23:35

บพส. 22:7 ข 2พกษ. 19:21; บพส. 44:14; มธ.27:39; มก.15:29

บพส. 22:8 ก มธ.27:43

บพส. 22:8 1ก ฉบับอื่นอ่านว่า จงมอบตัวเองไว้กับพระยะโฮวา.

บพส. 22:8 ข บพส.37:5; สภษ.16:3

บพส. 22:9 1 ข้อ 9–11 แสดงว่าในขณะที่ผู้คนเยาะเย้ยและดูหมิ่นพระองค์ พระคริสต์ทรงเชื่อพึ่งในการช่วยให้รอดพ้นของพระเจ้า (ก็คือการเป็นขึ้น). พระองค์ตั้งพระทัยที่จะตายและเฝ้าหวังว่าจะถูกช่วยให้พ้นจากความตาย นั่นก็คือถูกทำให้เป็นขึ้นจากท่ามกลางคนตายนั่นเอง (ลก.18:31–33; ฮร.5:7).

บพส. 22:9 ก บพส.71:6; ยซย.49:1

บพส. 22:10 ก ยซย.46:3

บพส. 22:10 1 แปลตามตรงคือ ทิ้งไว้กับ.

บพส. 22:12 ก บพส.68:30

บพส. 22:12 1ก ข้อ 12–18 บรรยายอย่างชัดแจ้งถึงรายละเอียดว่าพระคริสต์ทรงผ่านการทนทุกข์แห่งการตรึงตายของพระองค์อย่างไร (เทียบ มก. 15:16–37). ขณะที่พระคริสต์ทรงถูกตรึงตายบนกางเขน มีผู้คนที่โหดร้ายมากมายมารุมล้อมพระองค์ ซึ่งมีเครื่องหมายเล็งโดยโคบึกบึน (ข้อ 12). พวกเขาอ้าปากกว้างใส่พระองค์เหมือนกับสิงโตที่กำลังกัดฉีกและคำรามร้อง (ข้อ 13). คนชั่วซึ่งมีเครื่องหมายเล็งโดยสุนัข (เทียบ ฟป.3:2ก) ล้อมรอบพระองค์ และหมู่คนที่กระทำชั่วก็ล้อมพระองค์ไว้ (ข้อ 16ก–ข). พวกเขาแทงมือและเท้าของพระองค์ (ข้อ 16ค). พวกเขาเอาเสื้อผ้าของพระองค์มาแบ่งกัน และเอาเครื่องนุ่งห่มของพระองค์มาจับฉลาก (ข้อ 18). พวกเขายังจ้องมองที่พระองค์ด้วยความดูหมิ่นและเกลียดชัง (ข้อ 17ข). บนกางเขนนั้น พระองค์ทรงถูกเทออกเหมือนน้ำ (ข้อ 14ก; ยซย.53:12). กระดูกทุกชิ้นของพระองค์หลุดออกจากข้อต่อ (ข้อ 14ข) เพราะพระองค์ไม่สามารถรับน้ำหนักร่างกายของพระองค์ไว้ได้ในขณะที่ถูกแขวนไว้บนกางเขน. สิ่งนี้ทำให้พระองค์ทรงทนทุกข์ทรมานและเจ็บปวดอย่างยิ่ง. นอกจากนั้นพระองค์ยังทรงนับกระดูกของพระองค์ทุกชิ้น (ข้อ 17ก). หัวใจของพระองค์เป็นเหมือนขี้ผึ้งที่หลอมละลายอยู่ภายในพระองค์ (ข้อ 14ค–ง). กำลังของพระองค์เหี่ยวแห้งไปเหมือนเศษหม้อดิน (ข้อ 15ก) ซึ่งก็คือชิ้นส่วนของภาชนะดินที่แตกหักแล้ว. ลิ้นของพระองค์ติดอยู่ที่ขากรรไกร (ข้อ 15ข). พระเจ้าทรงวางพระองค์ไว้ในผงคลีแห่งความตาย (ข้อ 15ค).

บพส. 22:13 ก

บพส. 22:14 ก บพส. 22:17; ดนอ.5:6

บพส. 22:14 1 แปลตามตรงคือ ส่วนต่างๆ ทางภายในของข้าพเจ้า. ดู อซด.27:4 คำอธิบาย 1 ย่อหน้า 2.

บพส. 22:15 ก สภษ.17:22

บพส. 22:15 1 ชี้ถึงพระเจ้า. ด้านหนึ่ง มนุษย์เป็นผู้ตรึงองค์พระเยซูเจ้า แต่อีกด้านหนึ่ง พระเจ้าก็ทรงประหารพระองค์. ถ้าพระเยซูถูกมนุษย์ประหารเพียงเท่านั้น พระองค์ก็จะเป็นเพียงแค่ผู้พลีชีพ แต่ไม่อาจเป็นพระผู้ไถ่ของเราได้. ทว่าพระเจ้าทรงพิพากษาพระองค์และวางพระองค์ไว้ในความตายเพื่อมาไถ่เรา (ยซย.53:10ก). ความบาปทั้งหมดของมนุษย์โลกได้ถูกวางไว้บนพระคริสต์ผู้ทรงเป็นพระเมษโปดกของพระเจ้า (ยซย.53:6ข; 1ปต.2:24ก; ยฮ.1:29). บนกางเขนนั้น พระองค์ทรงตายแทนเรา (2กธ.5:21; 1ปต.3:18) เพื่อไถ่เราพ้นจากความบาปของเรา, พ้นจากการพิพากษาของพระเจ้า, และพ้นจากการพินาศนิรันดร์ (1กธ.15:3; ยฮ.3:16–17; 5:24).

บพส. 22:16 ก ฟป.3:2

บพส. 22:16 1 แปลตามฉบับเซ็บทัวจินต์และฉบับโบราณอื่นๆ; ข้อความภาษาเฮ็บรายอ่านว่า เหมือนสิงโต มือและเท้าของข้าพเจ้า.

บพส. 22:16 ข ซคย.12:10; ยฮ.19:37

บพส. 22:16 ค ลก.24:40; ยฮ.20:20, 25, 27

บพส. 22:17 ก บพส. 34:20; ยฮ.19:36

บพส. 22:17 ข ลก.23:35

บพส. 22:18 ก มธ.27:35; มก.15:24; ลก.23:34; ยฮ.19:24

บพส. 22:19 1 ในข้อ 19–21 พระคริสต์ทรงทูลขอให้พระเจ้าช่วยพระองค์ให้รอดพ้นจากความตาย หรือ ให้พระองค์เป็นขึ้นจากตาย (ฮร.5:7 และคำอธิบาย).

บพส. 22:20 ก บพส.35:17

บพส. 22:20 1ก แปลตามตรงคือ สิ่งเดียวของข้าพเจ้า; ชี้ถึงทรัพย์สมบัติที่มีค่ามากที่สุดของบุคคลผู้หนึ่ง ซึ่งก็คือชีวิตของเขานั่นเอง.

บพส. 22:20 ข ฟป.3:2

บพส. 22:21 ก 2ตธ.4:17; 1ปต.5:8

บพส. 22:22 ก ฮร.2:12; ยฮ.17:6

บพส. 22:22 ข มธ.28:10; ยฮ.20:17

บพส. 22:22 1ข หลังจากผ่านการตายที่ทำการไถ่ของพระองค์แล้ว พระคริสต์ก็ทรงเข้าสู่การเป็นขึ้นที่ก่อกำเนิดคริสตจักร. ในการเป็นขึ้นนี้เอง พระคริสต์ได้ทรงเรียกเหล่าสาวกของพระองค์ว่าพี่น้องของพระองค์ (ยฮ.20:17; มธ.28:10; ฮร.2:11) เพราะในมุมมองที่นิรันดร์ของพระเจ้าแล้ว เหล่าสาวกของพระองค์ได้บังเกิดใหม่และกลายเป็นบุตรของพระเจ้าแล้วในการเป็นขึ้นของพระคริสต์ (1ปต.1:3). ในการเป็นขึ้นของพระองค์ ตัวของพระคริสต์เองได้บังเกิดเป็นพระบุตรหัวปีของพระเจ้า (2:7; กจ.13:33) และกลายเป็นพระวิญญาณผู้ประทานชีวิต (1กธ.15:45ข) และพลไพร่ที่พระเจ้าทรงเลือกสรรและไถ่ไว้ทุกคนได้รับการบังเกิดใหม่กลายเป็นบุตรมากมายของพระเจ้า ซึ่งเป็นพี่น้องมากมายของพระคริสต์ (ฮร.2:10–12; รม.8:29).

บพส. 22:22 2 คำว่า พระองค์ ในข้อนี้ชี้ถึงพระบิดา. ในการเป็นขึ้น พระคริสต์ทรงประกาศพระนามของพระบิดาแก่พวกพี่น้องของพระองค์และสรรเสริญพระบิดาในคริสตจักร (ฮร.2:12 และคำอธิบาย 3).

บพส. 22:22 3 ชุมนุมชนในที่นี้เป็นเครื่องหมายเล็งถึงคริสตจักร ซึ่งบ่งชี้ว่าพี่น้องขององค์พระผู้เป็นเจ้าได้ก่อรูปขึ้นเป็นคริสตจักร (ฮร.2:11–12). ดังนั้น การเป็นขึ้นของพระองค์จึงเป็นการเป็นขึ้นที่ก่อกำเนิดคริสตจักร.

บพส. 22:23 1 หลังจากที่ดาวิดได้สรรเสริญพระเจ้าในท่ามกลางชุมนุมชนแล้ว เขาก็ได้แนะนำพลไพร่ของพระเจ้าให้สรรเสริญพระยะโฮวาและให้ทั้งแผ่นดินโลกนมัสการพระองค์ (ข้อ 23–26, 29–31). พระคริสต์ทรงนำหน้าในการสรรเสริญพระเจ้าในคริสตจักร แล้วคริสตจักรก็ดำเนินตามพระองค์ในการสรรเสริญพระเจ้า. บัดนี้อิสราเอลก็ควรจะดำเนินตามพระคริสต์และคริสตจักรด้วย. จนถึงทุกวันนี้อิสราเอลก็ยังไม่ได้ดำเนินตาม แต่เมื่อพระคริสต์เสด็จกลับมา อิสราเอลทั้งหมดจะกลับใจและได้รับความรอด (ซคย.12:10; รม.11:26–27). แล้วพวกเขาก็จะเข้าร่วมกับคริสตจักรในการสรรเสริญพระเจ้า.

บพส. 22:26 ก มธ.5:6

บพส. 22:27 ก บพส.2:8; บพส.67:7; 72:8; 98:3

บพส. 22:27 1 คริสตจักรนำอาณาจักรของพระคริสต์เข้ามา เพื่อพระคริสต์จะได้ปกครองเหนือบรรดาประชาชาติ (ข้อ 27–28). คริสตจักรซึ่งก่อกำเนิดขึ้นโดยการเป็นขึ้นของพระคริสต์นั้นคือความเที่ยงแท้ของอาณาจักร (มธ.16:18–19; รม.14:17) และเป็นภาพล่วงหน้าของการปรากฏเป็นที่ประจักษ์ของอาณาจักรในอาณาจักรพันปี.

บพส. 22:28 ก ดนอ.7:14; มธ.6:13

บพส. 22:28 1 พระยะโฮวาในฐานะพระคริสต์นั้นจะทรงปกครองเหนือบรรดาประชาชาติในอาณาจักรพันปี (2:8–9; วว.19:15; 20:4, 6)

บพส. 22:29 ก เทียบ ยซย.45:23; ฟป.2:10

บพส. 22:30 ก ยซย.53:10; ฮร.2:13

บพส. 22:30 1ก ผู้เชื่อทั้งหลายเป็นเชื้อสายของพระคริสต์ และการที่พวกเขาประกาศความชอบธรรมขององค์พระผู้เป็นเจ้า (การโปรดให้ชอบธรรม, ความรอด) แก่คนชั่วอายุหลังนั้น (ข้อ 30–31) ชี้ถึงการประกาศกิตติคุณ.

บพส. 22:30 ข บพส. 48:13; 78:6