บทเพลงสรรเสริญ บทที่ 16

* ความหมายในภาษาเฮ็บรายไม่ชัดเจน บางคนเข้าใจว่าเป็น ทองคำ (แห่งบทประพันธ์); บางคนเข้าใจว่าเป็นบทกวีสั้น.

ก หัวข้อบพส.3

บพส. 16:1 1 บทเพลงสรรเสริญสั้นๆ บทนี้ชี้ถึงพระคริสต์ (ข้อ 8–11; เทียบ กจ.2:25ก) ผู้ทรงเป็นมนุษย์พระเจ้าที่อัศจรรย์ในสี่ช่วงเวลา: การดำเนินชีวิตมนุษย์ของพระองค์ (ยังบ่งชี้เป็นนัยถึงการกลายเป็นเนื้อหนังของพระองค์ — ข้อ 1–8), การตายของพระองค์ (ข้อ 9–10), การเป็นขึ้นของพระองค์ (ข้อ 10–11ก), และการเสด็จสู่สวรรค์ของพระองค์ (ข้อ 11ข). ดู กจ.2:25–28 และคำอธิบาย.

บพส. 16:1 ก บพส.2:12

บพส. 16:1 2ก เมื่อพระคริสต์ทรงเป็นมนุษย์อยู่บนแผ่นดินโลก พระองค์ทรงลี้ภัยอยู่ในพระเจ้าและเชื่อพึ่งในการคุ้มครองของพระเจ้า.

บพส. 16:2 1 ฉบับโบราณบางฉบับอ่านว่า เจ้า (อาจชี้ถึงจิต).

บพส. 16:2 2 ในฐานะมนุษย์ พระคริสต์ทรงยึดพระเจ้าเป็นองค์พระผู้เป็นเจ้าของพระองค์ (มธ.4:7, 10) และนอกเหนือจากพระเจ้าแล้ว พระองค์ไม่มีสิ่งดี (ไม่มีพระพร, ไม่มีความพึงพอใจ, ไม่มีการรับสุข) มาเป็นส่วนของพระองค์ (เทียบ ลก.18:19).

บพส. 16:2 ก เทียบ บพส.14:3

บพส. 16:3 1 ในการดำเนินชีวิตมนุษย์ของพระคริสต์ พระองค์ทรงรักพระเจ้าพระบิดา (ยฮ.14:31) และสิ่งที่พระองค์ทรงชอบพระทัยไม่ใช่กฎบัญญัติ แต่เป็นเหล่าวิสุทธิชนซึ่งเป็นผู้ที่ประเสริฐบนแผ่นดินโลก เพราะพวกเขาเป็นอวัยวะในพระกายของพระองค์ ซึ่งก็คือคริสตจักร (อฟ.1:22ข–23; 5:30).

บพส. 16:3 ก เทียบ พพร.7:10; ยซย.62:4

บพส. 16:4 1 ในการดำเนินชีวิตมนุษย์ของพระคริสต์ พระองค์ไม่มีความเกี่ยวข้องกับพระอื่นและเครื่องบูชาดื่มของพวกเขา อีกทั้งริมฝีปากของพระองค์จะไม่ออกชื่อพระอื่นเลย (มธ.4:10).

บพส. 16:5 ก อฤธ.18:20; บพส.73:26; 119:57; 142:5; พรท.3:24; เทียบ ลก.10:42

บพส. 16:5 1ก ในฐานะมนุษย์บนแผ่นดินโลก พระคริสต์ทรงยึดเอาพระเจ้าพระบิดามาเป็นส่วนแห่งมรดกของพระองค์ (ทรัพย์สมบัติของพระองค์) และส่วนแห่งจอกของพระองค์ (การรับสุขของพระองค์). ยิ่งไปกว่านั้น พระคริสต์ยังเชื่อพึ่งในพระเจ้าเพื่อรักษาส่วนของพระองค์ไว้ (ส่วนแห่งมรดกของพระองค์). พระเจ้าทรงรักษาแผ่นดินโลกไว้สำหรับพระคริสต์ เพื่อพระองค์จะได้รับแผ่นดินโลกเป็นมรดกในฐานะทรัพย์สมบัติของพระองค์ (2:8; ฮร.1:2ข).

บพส. 16:5 ข บพส.23:5; 116:13; เทียบ 1กธ. 10:16

บพส. 16:6 ก 2กธ. 10:13

บพส. 16:6 1ก พระคริสต์ทรงชื่นชมเขตแดนที่พระเจ้าทรงใช้เชือกวัดให้แก่พระองค์และมรดกอันงดงามที่ประทานแก่พระองค์. บรรดาประชาชาติทั้งสิ้นพร้อมกับแผ่นดินโลก (2:8) จะไม่เพียงน่าชื่นใจต่อพระคริสต์ในฐานะมนุษย์ที่รับเอามรดกของพระเจ้าเป็นมรดกเท่านั้น แต่ยังน่างดงามอีกด้วย (ฮร.1:2ข)

บพส. 16:7 1 พระคริสต์ผู้รับใช้ที่ถ่อมตนของพระยะโฮวาทรงรับคำปรึกษาจากพระเจ้า และส่วนต่างๆ ทางภายในของพระองค์ก็ได้เตือนสอนพระองค์ในเวลากลางคืน (ยซย.50:4; ลก.6:12). เมื่อพระเจ้าประทานคำปรึกษาแก่พระคริสต์ผู้เป็นมนุษย์ ส่วนต่างๆ ทางภายในของพระคริสต์ก็เตือนสอนพระองค์ผ่านการที่พระองค์ทรงติดต่อกับพระเจ้า. ส่วนต่างๆ ทางภายในของพระคริสต์เป็นหนึ่งกับพระเจ้า. นี่คือประสบการณ์ที่ถูกต้องของมนุษย์พระเจ้า (เทียบ ฟป.1:8).

บพส. 16:7 ก บพส.7:9; 26:2

บพส. 16:8 ก ข้อ 8-11: กจ.2:25-28

บพส. 16:8 1 ในการดำเนินชีวิตมนุษย์ของพระคริสต์ พระองค์ทรงตั้งพระเจ้า (ไม่ใช่กฎบัญญัติ) ไว้ต่อเบื้องพระพักตร์เสมอ เพื่อมาเป็นความปลอดภัยของพระองค์. พระเยซูไม่เคยอยู่คนเดียว เพราะพระเจ้าพระบิดาทรงสถิตอยู่กับพระองค์เสมอ (ยฮ.8:29).

บพส. 16:9 ก บพส.30:12

บพส. 16:9 1ก ในฉบับเซ็บทัวจินต์แปลว่า ลิ้น. ดู กจ.2:26 คำอธิบาย 1.

บพส. 16:9 2 ในการตายของพระคริสต์ เมื่อพระองค์ทรงอยู่ในแดนมรณา กายเนื้อหนังของพระองค์ (ร่างกายทางกายภาพ) ได้อาศัยอยู่อย่างปลอดภัย โดยถูกฝังไว้ในอุโมงฝังศพที่ปลอดภัย (มธ.27:59–60).

บพส. 16:10 1 หลังจากการตายของพระคริสต์ จิตของพระองค์ได้ไปยังแดนมรณา (อฟ.4:9) และคงอยู่ที่นั่นเป็นเวลาสามวัน. การที่พระเจ้าไม่ทรงละทิ้งจิตของพระคริสต์ไว้ในแดนมรณาหรือปล่อยให้องค์บริสุทธิ์ของพระเจ้าต้องพบกับความเปื่อยเน่านั้นบ่งชี้ว่าจิตของพระคริสต์จะขึ้นมาจากแดนมรณา และบ่งชี้ว่าพระวรกายทางกายภาพของพระคริสต์จะเป็นขึ้นจากอุโมงฝังศพ (มธ.28:6; ยฮ.20:5–9).

บพส. 16:10 ก บพส.30:3; 49:15

บพส. 16:10 ข กจ.13:35; 3:14; ลก.4:34

บพส. 16:10 ค บพส.49:9

บพส. 16:10 2ค ฉบับเซ็บทัวจินต์แปลว่า ความเปื่อยเน่า (เทียบ กจ.2:27). พระวรกายของพระคริสต์จะเป็นขึ้นจากอุโมงค์ฝังศพภายในสามวัน (1กธ.15:4); ดังนั้นร่างกายนั้นจึงไม่พบกับความเปื่อยเน่าในอุโมงค์ฝังศพ.

บพส. 16:11 ก มธ.7:14

บพส. 16:11 1ก ดู กจ.2:28 คำอธิบาย 1.

บพส. 16:11 ข บพส.36:9; 21:4

บพส. 16:11 ค บพส.21:6

บพส. 16:11 2ค พระคริสต์ทรงอยู่ต่อเบื้องพระพักตร์พระเจ้ามีส่วนในความยินดีอย่างครบบริบูรณ์ ซึ่งบ่งชี้ว่าพระองค์ได้ทรงเสด็จสู่สวรรค์ไปถึงเบื้องพระพักตร์ของพระเจ้า เพื่อจะรับสุขสิ่งที่พระองค์ได้ทรงบรรลุถึงและได้รับมา (กจ.1:9–11; 2:36; 5:31; ฟป.2:9–11). พระคริสต์ยังทรงรับสุขความสุขสำราญอยู่ที่เบื้องขวาพระหัตถ์ของพระเจ้าเป็นนิตย์ ซึ่งบ่งชี้ว่าพระองค์ประทับอยู่ที่เบื้องขวาพระหัตถ์ของพระเจ้าในการเสด็จสู่สวรรค์ของพระองค์ ทรงเหนือล้ำกว่าทุกสิ่ง เพื่อมาทำให้แผนการบริหารที่นิรันดร์ของพระเจ้าเกี่ยวกับคริสตจักร, พระกายของพระคริสต์สำเร็จสมบูรณ์ (อฟ.1:20ข–23).

บพส. 16:11 ง บพส.36:8