บทเพลงสรรเสริญ บทที่ 137
บพส.
137:1 ณ ริมฝั่งกแม่น้ำแห่งบาบิโลน ที่นั่นเรานั่งลง ขร่ำไห้เมื่อ1ระลึกถึงคซีโอน.
บพส.
137:2 ในท่ามกลางที่นั่นเราแขวนพิณเขาคู่ของเราไว้ที่ต้นหลิว
บพส.
137:3 เพราะที่นั่นผู้ที่จับเราเป็นเชลยเรียกให้เราร้องเพลง และผู้ที่ทรมานเรา[เรียกให้เรา]สนุกสนาน [กล่าวว่า] จงร้องกเพลงซีโอนสักบทหนึ่งให้เราฟัง.
บพส.
137:4 เราจะร้องเพลงของพระยะโฮวา ในดินแดนต่างชาติได้อย่างไร?
บพส.
137:5 โอ เยรูซาเล็มเอ๋ย ถ้าข้ากลืมเจ้า ก็ขอให้มือขวาของข้าลืม[ฝีมือ]เสีย
บพส.
137:6 ขอให้ลิ้นเกาะติดเพดานปาก ถ้าข้าไม่ระลึกถึงเจ้า ถ้าข้ามิได้กตั้งเยรูซาเล็มไว้เหนือความยินดีสูงสุดของข้า.
บพส.
137:7 โอ พระยะโฮวา ในวันแห่งเยรูซาเล็มขอทรง1ระลึกถึง[การกระทำของ]ชนชาติกอะโดม พวกเขาพูดว่าจงทลาย[มัน] จงทลาย[มัน]จนถึงฐานรากของมัน!
บพส.
137:8 โอ บุตรสาวแห่งบาบิโลนเอ๋ย เจ้าจะต้องถูกล้างผลาญ ความสุขจงมีแก่ผู้ที่กตอบแทนเจ้าให้สมกับที่เจ้าได้ทำกับเรา.
บพส.
137:9 ความสุขจงมีแก่ผู้ที่จับลูกเด็กเล็กแดงของเจ้าเหวี่ยงกระแทกลงกับก้อนหิน
คำอธิบาย บทเพลงสรรเสริญ บทที่ 137
บพส.
137:1 ก อษร.8:15, 21
บพส.
137:1 ข นฮย.1:4
บพส.
137:1 1 บทเพลงสรรเสริญบทที่ 137 กล่าวถึงการที่อิสราเอลระลึกถึงซีโอนและไม่ลืมเยรูซาเล็ม (ข้อ 5) ในขณะที่พวกเขาถูกจับไปเป็นเชลย. หลังจากที่กลับมาจากการเป็นเชลยแล้ว เหล่าเชลยได้มีการระลึกถึงที่หวานชื่นต่อประสบการณ์อันน่าเศร้าใจของการถูกจับไปเป็นเชลย. ในประสบการณ์ฝ่ายวิญญาณนั้น เมื่อเราตกต่ำและถูกองค์พระผู้เป็นเจ้านำกลับมา เราก็จะมีความทรงจำว่าเราได้ลิ้มรสความหวานชื่นแห่งพระเมตตาขององค์พระผู้เป็นเจ้าที่ทรงฟื้นสภาพเรา.
บพส.
137:1 ค บพส.2:6
บพส.
137:3 ก เทียบ ยซย.35:10
บพส.
137:5 ก ยซย.65:11
บพส.
137:6 ก ดนอ.6:10
บพส.
137:7 1 คำอธิษฐานของผู้ประพันธ์บทเพลงสรรเสริญในที่นี้ซึ่งฟ้องร้องชนชาติอะโดมและแช่งสาปบาบิโลนในข้อ 8–9 นั้นเป็นไปตามหลักการของความดีชั่ว (ดู บพส.3:7 คำอธิบาย 1). ถ้าพิจารณาตามคำสอนในพันธสัญญาใหม่แล้ว เราควรอวยพรและไม่แช่งสาปผู้ที่ต่อต้านเรา (รม.12:14) และเราควรอธิษฐานเผื่อผู้ที่ข่มเหงเรา (มธ.5:44).
บพส.
137:7 ก ยซย.34:5-6; ยรม.49:7-22; พรท.4:21; ยอค.25:12-14; อมศ.1:11-12; อบย.8
บพส.
137:8 ก ยรม.50:15, 29; วว.18:6
