บทเพลงสรรเสริญ บทที่ 120

ก บพส.120–134

บพส. 120:1 1 บทเพลงสรรเสริญบทที่ 120—134 เป็นหมวดที่เฉพาะเจาะจงซึ่งรู้จักกันในชื่อบทเพลงแห่ขึ้นเขา. บทเพลงสรรเสริญเหล่านี้ไม่ได้กล่าวถึงกฎบัญญัติ แต่มีความเกี่ยวข้องกับเรื่องของการตกเป็นเชลย. ชนชาติอิสราเอลรักกฎบัญญัติ แต่เนื่องจากพวกเขาละเมิดกฎบัญญัติ กระทั่งหันไปจากพระเจ้าและไปกราบไหว้รูปเคารพ (ยรม.2:13) พระเจ้าจึงให้พวกเขาตกไปเป็นเชลยในดินแดนแห่งรูปเคารพ. ในขณะที่พลไพร่ต้องทนทุกข์ในการถูกจับไปเป็นเชลย พวกเขาก็ยังไม่ลืมซีโอนและกรุงเยรูซาเล็ม ซึ่งเป็นเครื่องหมายหรือสัญลักษณ์ของพระเจ้าที่พวกเขานมัสการ. เมื่อชนชาติอิสราเอลถูกจับไปเป็นเชลย พวกเขาอยู่ในสถานการณ์ขาลง. ส่วนการกลับไปยังกรุงเยรูซาเล็มและซีโอนนั้นคือการอยู่ในสถานการณ์ขาขึ้น ซึ่งก็คือการ “ขึ้นไป” (122:4). กรุงเยรูซาเล็มถูกสร้างขึ้นบนภูเขาซีโอน. ดังนั้นเมื่อพลไพร่เดินทางไปยังกรุงเยรูซาเล็ม พวกเขาจะต้องขึ้นเขา และในขณะที่พวกเขาเดินขึ้นเขา พวกเขาก็ร้องเพลงแห่ขึ้นเขาไปด้วย.

บพส. 120:1 2 บทเพลงสรรเสริญบทที่ 120 เป็นคำสรรเสริญของวิสุทธิชนคนหนึ่งในขณะที่เขาขึ้นไปยังซีโอนในเรื่องที่พระยะโฮวาทรงช่วยเขาให้รอดพ้นจากความทุกข์ใจของเขา ซึ่งอาจชี้ถึงความทุกข์ยากที่เขาต้องเผชิญในขณะที่ถูกจับไปเป็นเชลย.

บพส. 120:2 1 แปลตามตรงคือ จิตของข้าพเจ้า. ข้อ 6 ก็เช่นเดียวกัน.

บพส. 120:2 ก บพส.12:3-4; 73:8-9; ยก.3:5

บพส. 120:5 1 เมเซ็คเป็นสถานที่ซึ่งไกลออกไปทางเหนือในอัสซีเรีย และเคดารเป็นสถานที่ซึ่งอยู่ทางใต้ในอาระเบีย (ยซย.21:13, 16; ยอค.27:21). ทั้งสองแห่งอาจชี้ถึงสถานที่ซึ่งผู้ประพันธ์บทเพลงสรรเสริญถูกจับไปเป็นเชลยเมื่อชาวอัสซีเรียมารุกราน (2พกษ.18:11; 2คนก.32:1).