บทเพลงสรรเสริญ บทที่ 119

บพส. 119:1 ก 1พกษ.9:4; ลก.1:6

บพส. 119:1 1 คำว่า “กฎบัญญัติ” ถูกใช้ 25 ครั้งในบทเพลงสรรเสริญบทนี้ (ข้อ 1, 18 เป็นต้น). อีกทั้งยังมีการใช้คำอื่นๆ ที่มีความหมายเดียวกับคำว่ากฎบัญญัติด้วยคือคำว่า “พยาน (เอกพจน์)” (1 ครั้งในข้อ 88), “พยาน (พหูพจน์)” (22 ครั้งในข้อ 2, 14 เป็นต้น), “พระคำ (เอกพจน์)” (36 ครั้งในข้อ 9, 11 เป็นต้น), “พระคำ (พหูพจน์)” (6 ครั้งในข้อ 57, 103 เป็นต้น; เทียบ อซด.34:28 แปลตามตรง), “พระบัญญัติ (เอกพจน์)” (1 ครั้งในข้อ 96), “พระบัญญัติ (พหูพจน์)” (21 ครั้งในข้อ 6, 10 เป็นต้น), “บทบัญญัติ” (22 ครั้งในข้อ 5, 8 เป็นต้น), “กฎเกณฑ์” (17 ครั้งในข้อ 7, 13 เป็นต้น), “คำตัดสิน” (3 ครั้งในข้อ 75, 120, 137), และ “คำโอวาท” (21 ครั้งในข้อ 4, 15 เป็นต้น). คำศัพท์เหล่านี้ตั้งแต่คำว่า “กฎบัญญัติ” จนไปถึงคำว่า “คำโอวาท” ได้สำเร็จสุดยอดอยู่ในคำว่า “ทาง (เอกพจน์)” (4 ครั้งในข้อ 14, 27, 32, 33) หรือ “ทาง (พหูพจน์)” (3 ครั้งในข้อ 3, 15, 37) ซึ่งเป็นเครื่องหมายเล็งถึงพระคริสต์ในฐานะทางของพระเจ้าสำหรับพลไพร่ของพระองค์ (ยฮ.14:6). บทเพลงสรรเสริญบทที่ 119 เป็นบทเพลงสรรเสริญที่มี 176 ข้อซึ่งได้บรรยายถึงพระคริสต์ผู้ทรงเป็นความเที่ยงแท้ของกฎบัญญัติ, พระบัญญัติ, กฎเกณฑ์, บทบัญญัติ, คำโอวาท, และคำตัดสิน.

บพส. 119:2 1 พระคริสต์คือความเที่ยงแท้ของกฎบัญญัติในฐานะพยานของพระเจ้า. พยานของพระเจ้าเป็นเครื่องหมายเล็งถึงพระคริสต์ผู้เป็นการแปรสภาพเป็นรูปธรรมของพระเจ้า (กซ.2:9) อันเป็นภาพบรรยายที่มีชีวิตถึงสิ่งที่พระเจ้าทรงเป็น. ดู อซด.20:1 คำอธิบาย 1.

บพส. 119:2 ก บพส.24:6; 27:8; 105:4; 119:10; ฮร.11:6

บพส. 119:2 2ก ผู้คนที่มีความสัมพันธ์กับกฎบัญญัตินั้นมีอยู่สองประเภท: (1) ผู้ถือรักษาตามตัวอักษร ดังที่มีผู้นับถือศาสนายูดายและเซาโลแห่งเมืองตาระโซเป็นตัวอย่าง (ฟป.3:6ข) และ (2) ผู้แสวงหาพระเจ้า ดังที่มีเหล่าผู้ประพันธ์บทเพลงสรรเสริญเป็นตัวอย่าง โดยเฉพาะผู้ประพันธ์บทเพลงสรรเสริญบทนี้และอัครทูตเปาโล (2กธ.3:6). ในฐานะคนรักของพระเจ้า ผู้ประพันธ์บทเพลงสรรเสริญแสวงหาพระเจ้าด้วยสุดใจของเขา, รักพระนามของพระเจ้าและระลึกถึงพระนามนั้น (ข้อ 132, 55), แสวงหาเป็นที่โปรดปรานของพระเจ้าโดยการวอนขอสีพระพักตร์ของพระองค์ (ข้อ 58), ขอให้พระเจ้าโปรดให้พระพักตร์ของพระองค์ส่องสว่างเหนือเขา (ข้อ 135), ดำเนินอยู่ในการสถิตอยู่ของพระเจ้า (ข้อ 168), เห็นว่ากฎบัญญัติของพระเจ้าเป็นพระคำอันมีชีวิตและเปี่ยมด้วยความรัก ซึ่งระบายออกมาจากพระโอษฐ์ของพระองค์ (ข้อ 13, 72, 88; เทียบ 2ตธ.3:16), ลิ้มชิมพระคำของพระเจ้าและพบว่าพระคำนั้นหวานกว่าน้ำผึ้งเมื่อถึงปากของเขา (ข้อ 103), ประเมินค่าพระคำของพระเจ้าว่าล้ำค่ากว่าทองคำบริสุทธิ์ (ข้อ 127), และถือว่าพระคำของพระเจ้าเป็นตะเกียงสำหรับเท้าของเขาและเป็นความสว่างสำหรับทางของเขา (ข้อ 105).
ในบทเพลงสรรเสริญบทที่ 119 นั้นได้ใช้คำกริยาที่แตกต่างกันหลายคำ เพื่อมาแสดงท่าทีที่ผู้แสวงหาพระเจ้ามีต่อกฎบัญญัติของพระเจ้าในฐานะพยานของพระเจ้าและพระคำของพระเจ้า: เลือกสรร (ข้อ 30, 173); เชื่อ (ข้อ 66); ยกมือขึ้น (ข้อ 48ก และคำอธิบาย); รัก (ข้อ 47, 48, 97 เป็นต้น); ปีติยินดี (ข้อ 16, 24, 35 เป็นต้น); ชิม (ข้อ 103); ชื่นชมยินดี (ข้อ 14, 111, 162); ร้องเพลง (ข้อ 54; เทียบ อฟ.5:18–20); เอาใจใส่ (ข้อ 6, 117); มีใจที่ครบสมบูรณ์ (ข้อ 80); โน้มใจเข้าหา (ข้อ 36, 112); แสวงหา (ข้อ 45, 94), เฝ้าปรารถนา (ข้อ 20, 40, 131) และเฝ้าหวังด้วยการอธิษฐาน (ข้อ 43, 74, 114, 147); เชื่อพึ่ง (ข้อ 42); คิดรำพึง (ข้อ 15, 23, 48, 78, 99, 148; ดูข้อ 15 คำอธิบาย 1); พิจารณา (ข้อ 95); ถือว่าถูกต้องในทุกเรื่อง (ข้อ 128ก); เรียนรู้ (ข้อ 71, 73); ให้ความล้ำค่ามากประดุจความมั่งคั่งทั้งสิ้น (ข้อ 14), ประดุจทรัพย์เชลยจำนวนมาก (ข้อ 162), ดีกว่าทองและเงิน (ข้อ 72, 127), และประดุจมรดกเป็นนิตย์ (ข้อ 111); เก็บรักษาไว้ในใจดุจทรัพย์ล้ำค่า (ข้อ 11; เทียบ กซ.3:16); ระลึกถึงและไม่ลืมเสีย (ข้อ 52, 16, 93); ยืนหยัดด้วยความเกรงกลัว (ข้อ 161ข, 120); ยึดติด (ข้อ 31); ไม่ละทิ้ง, ไม่หันเหไป, ไม่เบี่ยงไป, และไม่หลงไป (ข้อ 87, 51, 157, 102, 110); หันเท้าไปหา (ข้อ 59); ถือรักษา, ปฏิบัติตาม, และกระทำตาม (ข้อ 33, 69); อีกทั้งดำเนินอยู่ในและวิ่งอยู่ในทางนั้น (ข้อ 1, 32ก).

บพส. 119:5 1 เกี่ยวกับพระบัญญติ (ข้อ 6), บทบัญญัติ (ข้อ 5), และกฎเกณฑ์ (ข้อ 7) ดู ลก.1:6 คำอธิบาย 4.

บพส. 119:9 1 พระคริสต์คือความเที่ยงแท้ของกฎบัญญัติ ไม่ใช่ในฐานะพยานของพระเจ้าเท่านั้น แต่ในฐานะพระคำของพระเจ้าด้วย. เมื่อพิจารณาโดยรวมแล้ว พระองค์ทรงเป็นพระคำของพระเจ้า (ยฮ.1:1; วว.19:13ข). พระคำในบทเพลงสรรเสริญบทนี้ก็คือพระคำที่พระเจ้าทรงเขียนไว้ แต่พระคริสต์ทรงเป็นพระคำที่มีชีวิตของพระเจ้าที่พระเจ้าได้ทรงระบายออก (2ตธ.3:16ก). พระคำที่เขียนไว้คือจดหมาย แต่พระคำที่มีชีวิตคือพระวิญญาณนั้น (ยฮ.6:63; อฟ.6:17) ผู้เป็นความเที่ยงแท้ของจดหมาย. กฎบัญญัติคือตัวตนของพระคริสต์ และตัวตนของพระคริสต์ก็คือพระวิญญาณนั้น (1กธ.15:45; 2กธ.3:17). พระวิญญาณนั้นคือความเที่ยงแท้ของทุกสิ่งที่พระเจ้าทรงเป็น (ยฮ.16:13; 1ยฮ.5:6). ดังนั้นในฐานะที่ทรงเป็นพระวิญญาณนั้น พระคริสต์ก็คือความเที่ยงแท้ของกฎบัญญัติ.

บพส. 119:11 ก บพส.37:31; ลก.2:19, 51

บพส. 119:15 1 ศัพท์ในภาษาเฮ็บรายที่แปลว่า “คิดรำพึง” นั้นมีความหมายที่อุดมสมบูรณ์ โดยเปิดเผยเป็นนัยถึงการนมัสการ, การสนทนากับตัวเอง, และการพูดออกมาให้ได้ยิน. การคิดรำพึงถึงพระคำคือการลิ้มรสและรับสุขพระคำผ่านการคิดใคร่ครวญอย่างละเอียด. การอธิษฐาน, การพูดกับตัวเอง, และการสรรเสริญองค์พระผู้เป็นเจ้าก็อาจครอบคลุมอยู่ในการคิดรำพึงถึงพระคำด้วย. การคิดรำพึงถึงพระคำของพระเจ้าคือการรับสุขพระคำของพระองค์เป็นลมปราณของพระองค์ (2ตธ.3:16) เพื่อจะถูกซึมซาบด้วยพระเจ้า, สูดรับพระเจ้าเข้ามา, และต้อนรับการบำรุงเลี้ยงฝ่ายวิญญาณ.

บพส. 119:18 ก ลก.24:45; กจ.16:14

บพส. 119:19 ก บพส.39:12; ฮร.11:13; 1ปต.2:11

บพส. 119:25 ก บพส.119:50, 107, 154

บพส. 119:32 ก 1พกษ.4:29; ยซย.60:5; 2กธ.6:11

บพส. 119:46 ก มธ.10:18; มก.13:9; กจ.9:15; 25:26; 26:1-2

บพส. 119:48 1 การยกมือขึ้นต่อพระคำของพระเจ้าคือการบ่งชี้ว่าเราต้อนรับพระคำอย่างอบอุ่นและด้วยความยินดี และเราร้องเอเมนต่อพระคำนั้น (นฮย.8:5–6).

บพส. 119:48 ก บพส.119:23

บพส. 119:50 ก บพส.119:25

บพส. 119:50 1ก กฎบัญญัตินั้นมีอยู่สองด้าน — ด้านที่เป็นตัวอักษรและด้านที่เป็นพระวิญญาณนั้น. “ตัวอักษรนั้นประหารให้ตาย แต่พระวิญญาณนั้นให้มีชีวิต” (2กธ.3:6). หากเรามายังกฎบัญญัติโดยมีท่าทีสนใจแต่พระบัญญัติที่เป็นตัวอักษร เราก็จะได้กฎบัญญัติในด้านที่เป็นตัวอักษรซึ่งประหารให้ตาย. แต่ถ้าเราต้อนรับทุกส่วนของกฎบัญญัติ — พระบัญญัติ, กฎเกณฑ์, บทบัญญัติ, คำโอวาท, และคำตัดสินทั้งหมด — ในฐานะพระคำที่ถูกระบายออกมาเป็นลมปราณโดยพระเจ้าที่เรารัก เราก็จะได้กฎบัญญัติในด้านที่เป็นพระวิญญาณผู้ประทานชีวิต.
การใช้งานของกฎบัญญัติก็มีอยู่สองด้าน. ในด้านลบ กฎบัญญัติเปิดโปงความบาปของมนุษย์ (รม.3:20ข; 7:7ข) และทำให้คนบาปสยบลงต่อเบื้องพระพักตร์พระเจ้า (รม.3:19). กฎบัญญัติยังกักขังพลไพรที่พระเจ้าเลือกสรรให้อยู่ในอารักขาเพื่อจะนำพวกเขามาหาพระคริสต์ (ฆต.3:23–24). ในด้านบวก ในฐานะที่เป็นพยานอันมีชีวิตของพระเจ้า การใช้งานของกฎบัญญัติคือการนำพระเจ้าผู้ทรงพระชนม์มาหล่อเลี้ยงแก่เหล่าผู้ที่แสวงหาพระองค์ (บพส.119:2, 88) และในฐานะที่เป็นพระคำอันมีชีวิตของพระเจ้า การใช้งานของกฎบัญญัติก็คือการแจกจ่ายตัวของพระเจ้าเองเป็นชีวิตและความสว่างเข้าสู่คนทั้งหลายที่รักกฎบัญญัติ (ข้อ 25, 116, 130). ดู อซด.19:8 คำอธิบาย 1 ย่อหน้า 3.

บพส. 119:57 ก บพส.16:5; 73:26; 142:5

บพส. 119:58 1 แปลตามตรงคือ พระพักตร์.

บพส. 119:62 ก บพส.42:8; กจ.16:25

บพส. 119:64 ก บพส.33:5

บพส. 119:68 ก บพส.100:5; 106:1; มก.10:18

บพส. 119:72 ก บพส.19:10; 119:127; สภษ.8:10

บพส. 119:73 ก โยบ 10:8; บพส.139:13-15

บพส. 119:88 ก บพส.119:159

บพส. 119:89 ก ยซย.40:8; มธ.24:35

บพส. 119:94 ก กจ.27:23

บพส. 119:98 ก 2ตธ.3:15

บพส. 119:103 ก บพส.19:10; สภษ.16:24; ยอค.3:3; วว.10:9

บพส. 119:105 ก บพส.18:28; สภษ.6:23; 2ปต.1:19

บพส. 119:105 ข บพส.119:130

บพส. 119:107 ก บพส.119:25

บพส. 119:127 ก บพส.119:72

บพส. 119:130 1 หรือ เปิดเผย. เมื่อพระคำของพระเจ้าถูกอธิบายออกต่อเราก็ได้ให้ความสว่าง การส่องสว่างทางภายในแก่ใจและวิญญาณของเรา เพื่อแจกปันปัญญาและการเปิดเผยแก่เรา (อฟ.1:17–18ก).

บพส. 119:130 ก บพส.119:105

บพส. 119:135 ก อฤธ.6:25; บพส.31:16; 67:1; 80:3, 7, 19; ดนอ.9:17

บพส. 119:136 ก ยรม.9:1, 18; 14:17; พรท.3:48; ยอค.9:4; ฟป.3:18; เทียบ 2ปต.2:8

บพส. 119:136 1 แปลตามตรงคือ พวกเขา.

บพส. 119:139 ก บพส.69:9

บพส. 119:140 ก 2ซมอ.22:31; บพส.12:6; 18:30; สภษ.30:5

บพส. 119:147 ก บพส.5:3; 130:6; ยซย.26:9; มก.1:35

บพส. 119:148 ก บพส.119:23

บพส. 119:154 ก บพส.119:25

บพส. 119:159 ก บพส.119:88

บพส. 119:160 ก ยฮ.17:17

บพส. 119:164 ก เทียบ บพส. 55:17

บพส. 119:176 ก ยซย.53:6; มธ.10:6; 18:11-12; ลก.15:4; 1ปต.2:25