โยบ บทที่ 7

โยบ 7:1 มนุษย์มีงานเหนื่อยยากบนแผ่นดินมิใช่หรือ?
และกวันเวลาเขาเหมือนวันเวลาของลูกจ้างมิใช่หรือ?

โยบ 7:2 เหมือนทาสผู้โหยหาร่มเงา
และเหมือนลูกจ้างผู้เฝ้าคอยค่าแรง

โยบ 7:3 เช่นเดียวกัน ข้าได้ส่วนมรดกเป็นเดือนแห่งความอนิจจัง
และคืนแห่งความทุกข์ถูกกำหนดแก่ข้า.

โยบ 7:4 เมื่อข้านอนลง ข้าว่า เมื่อไรหนอข้าจะลุกขึ้น?
แต่กลางคืนก็ยาว
และข้าก็พลิกไปพลิกมาจนรุ่งเช้า.

โยบ 7:5 เนื้อหนังของข้าห่มด้วยหนอนและก้อนฝุ่น
ผิวหนังของข้ามีแผลตกสะเก็ดแล้วปริออกอีก.

โยบ 7:6 กวันคืนของข้าเร็วกว่ากระสวยของช่างทอ
และสิ้นสลายลงอย่าง1ไร้หวัง.

โยบ 7:7 ขอทรงระลึกว่า ชีวิตข้าพเจ้าเป็นเพียงกลมหายใจ
ดวงตาข้าพเจ้าจะไม่เห็นสิ่งดีอีกเลย.

โยบ 7:8 ดวงตาที่เคยเห็นข้าพเจ้าจะไม่ดูข้าพเจ้าอีกต่อไป
ฝ่ายพระเนตรของพระองค์มองหาข้าพเจ้า แต่ข้าพเจ้าก็ไม่อยู่เสียแล้ว.

โยบ 7:9 เมฆจางและกหายไปฉันใด
ผู้ที่ลงไปยังขแดนมรณาก็มิได้ขึ้นมาฉันนั้น.

โยบ 7:10 เขาไม่กกลับไปเรือนของเขาอีก
และที่อยู่ของเขาก็ไม่รู้จักเขาอีกเลย.

โยบ 7:11 สำหรับข้าพเจ้า ข้าพเจ้าจะไม่ยั้งปาก
ข้าพเจ้าจะพูดด้วยวิญญาณที่ระทม
ข้าพเจ้าจะบ่นกล่าวโทษด้วยจิตที่ขมขื่น.

โยบ 7:12 ข้าพเจ้าเป็นทะเลหรือ เป็นปลาใหญ่หรือ
พระองค์จึงทรงวางยามเฝ้าข้าพเจ้า?

โยบ 7:13 เมื่อข้าพเจ้าพูดว่า เตียงของข้าจะปลอบโยนข้า
ที่นอนของข้าจะแบกรับความทุกข์ของข้า

โยบ 7:14 พระองค์ก็ทรงทำให้ข้าพเจ้ากลัวด้วยความฝัน
และทำให้ข้าพเจ้าหวาดหวั่นด้วยนิมิต

โยบ 7:15 จิตของข้าพเจ้าจึงเลือกที่จะถูกรัดคอ
และตายดีกว่าจะเหลือแต่กระดูกอย่างนี้.

โยบ 7:16 ข้าพเจ้า1เกลียดชังชีวิต ข้าพเจ้าจะไม่อยู่เป็นนิตย์
ปล่อยข้าพเจ้าตามลำพังเถิด เพราะวันเวลาของข้าพเจ้าเป็นแต่เพียงลมหายใจ.

โยบ 7:17 กมนุษย์ที่ต้องตายเป็นผู้ใดเล่าที่พระองค์จึงทรงเห็นว่าเขาสำคัญนัก
และเป็นผู้ที่พระองค์ใส่พระทัย

โยบ 7:18 ทรงเยี่ยมเขาทุกเช้า
ทรงทดสอบเขาทุกขณะ?

โยบ 7:19 อีกนานเท่าใดพระองค์จึงจะละพระเนตรจากข้าพเจ้า
หรือทิ้งข้าพเจ้าตามลำพัง จนข้าพเจ้าจะกลืนน้ำลายของตนได้?

โยบ 7:20 ข้าแต่พระองค์ผู้ทรงเฝ้าดูมนุษย์ ถ้าข้าพเจ้าทำบาปแล้ว
ข้าพเจ้าทำอะไรแก่พระองค์เล่า?
เหตุใดพระองค์จึงทรงทำให้ข้าพเจ้าตกเป็นเป้าของพระองค์
จนข้าพเจ้ากลายเป็นภาระแก่พระองค์?

โยบ 7:21 เหตุใดพระองค์ไม่ทรงอภัยการละเมิดของข้าพเจ้า
และนำเอาความบาปชั่วของข้าพเจ้าไปเสีย?
เพราะบัดนี้ข้าพเจ้าจะนอนลงในกผงคลีดิน
พระองค์จะทรงเสาะหาข้าพเจ้า แต่ข้าพเจ้าก็ไม่อยู่เสียแล้ว.