โยบ บทที่ 30

โยบ 30:1 แต่บัดนี้ พวกที่อ่อนวัยกว่าข้าได้เยาะเย้ยข้า
ซึ่งพวกบิดาของเขา ข้าเคยเหยียดหยาม
ถึงกับไม่ยอมให้อยู่กับสุนัขเลี้ยงแกะของข้า.

โยบ 30:2 ข้าจะได้[ประโยชน์]อะไรจากกำลังมือของพวกเขา
คือของคนที่เรี่ยวแรงของเขาหมดไปแล้ว.

โยบ 30:3 เหี่ยวแห้งไปด้วยความขาดแคลนและหิวโหย
เขาแทะดินที่แห้ง ซึ่งรกร้างและถูกทิ้งไว้เสียเปล่า.

โยบ 30:4 เขาเก็บผักชะครามซึ่งอยู่บนพุ่มไม้
และเอารากไม้จำพวกสนจูนิเปอร์มาเป็นอาหาร

โยบ 30:5 เขาถูกขับไล่ออกไปจากฝูง[คน]
[มีคน]ตะโกนไล่เขาอย่างไล่โจร

โยบ 30:6 ฉะนั้น เขาต้องอาศัยอยู่ที่หุบเขาลึกอันน่าหวาดกลัวที่สุด
ในโพรงดินและซอกหิน.

โยบ 30:7 ท่ามกลางพุ่มไม้ เขาร้องเหมือนลา
ใต้ต้นหนาม เขาเบียดเสียดกัน.

โยบ 30:8 บุตรของคนโง่เขลา เออ เป็นบุตรของคนที่ไม่มีผู้ใดรู้จัก
เขาถูกไล่ตีออกไปจากดินแดน.

โยบ 30:9 แต่บัดนี้ ข้ากลายเป็นเพลงของเขา
และเป็นกคำพูดเยาะเย้ยของเขา.

โยบ 30:10 เขาเกลียดชังข้า และเหินห่างจากข้า
เขาไม่รั้งรอที่จะถ่มน้ำลายใส่หน้าข้า.

โยบ 30:11 เพราะพระองค์ทรงหย่อนสายธนูของ1ข้า และให้ข้าทุกข์ยาก
เขาจึงเหวี่ยงความยั้งคิดทิ้งเสียต่อหน้าข้า.

โยบ 30:12 คนหนุ่มลุกขึ้นที่ขวามือของข้า
เขาผลักเท้าของข้าออกไป
เขาตั้งทางแห่งการทำลายล้างไว้โจมตีข้า.

โยบ 30:13 เขาพังทางเดินของข้า
เขาเสริมภัยพิบัติให้ข้า
แม้ว่าจะไม่เป็นประโยชน์อะไรต่อเขาเลย.

โยบ 30:14 เขาเข้ามาทางช่องโหว่กว้าง
เขากลิ้งเข้ามาท่ามกลางสิ่งปรักหักพัง.

โยบ 30:15 ความน่าสะพรึงกลัวต่างๆ หันมาหาข้า
เกียรติของข้าถูกเขาไล่ตามอย่างลม
และความเจริญรุ่งเรืองของข้าสูญไปอย่างกเมฆ.

โยบ 30:16 บัดนี้กจิตที่อยู่ในข้าก็ถูกเทออก
วันแห่งความทุกข์ยากจับยึดตัวข้าไว้.

โยบ 30:17 กลางคืนแทงทะลุกระดูกข้า
และความเจ็บปวดที่แทะข้านั้นไม่หยุดพักเลย.

โยบ 30:18 เสื้อผ้าข้าเสียรูปไปด้วยกำลังมหาศาล[ของพระเจ้า]
มันมัดข้าอย่างคอเสื้อรัดข้า.

โยบ 30:19 พระองค์ทรงเหวี่ยงข้าลงในปลัก
ข้ากลายเป็นเหมือนกผงคลีและขี้เถ้า.

โยบ 30:20 ข้าพเจ้าร้องทูลพระองค์ แต่พระองค์ไม่ทรงตอบข้าพเจ้า
ข้าพเจ้ายืนขึ้น และพระองค์จ้องมองข้า.

โยบ 30:21 พระองค์กลับทรงโหดร้ายต่อข้าพเจ้า
พระองค์ทรงไล่ล่าข้าพเจ้าด้วยพระหัตถ์อันทรงฤทธิ์ของพระองค์

โยบ 30:22 พระองค์ทรงชูข้าพเจ้าขึ้นเหนือลม
ทรงให้ข้าพเจ้าขี่ลม
และทรงให้ข้าพเจ้าสลายไปในพายุ.

โยบ 30:23 ข้าพเจ้าทราบแล้วว่าพระองค์จะทรงให้ข้าพเจ้าตายเสีย
และให้ไปยังกบ้านที่กำหนดไว้สำหรับทุกชีวิต.

โยบ 30:24 ถึงกระนั้นเมื่อคนล้มลง เขาจะไม่ยื่นมือออก
หรือร้องขอความช่วยเหลือในยามหายนะหรือ?

โยบ 30:25 ข้ามิได้ร้องไห้เพื่อผู้ประสบวันที่ยากลำบากหรือ?
จิตของข้ามิได้โศกสลดเพื่อคนขัดสนหรือ?

โยบ 30:26 แต่เมื่อข้าคาดหวังสิ่งดี สิ่งร้ายก็มาถึง
และเมื่อข้าคอยท่าความสว่าง ความมืดก็มาถึง.

โยบ 30:27 ส่วนต่างๆ ภายในข้าพลุ่งพล่านไม่สงบเลย
วันแห่งความทุกข์ยากเข้ามาใกล้ข้า.

โยบ 30:28 ข้าได้ไว้ทุกข์ ดำเนินไปโดยไร้แสงแดด
ข้ายืนขึ้นในที่ชุมนุมชน และร้องขอความช่วยเหลือ.

โยบ 30:29 ข้าเป็นพี่น้องกับหมาใน
และเป็นเพื่อนกับนกกระจอกเทศ.

โยบ 30:30 ผิวหนังของข้าดำและหลุดลอก
กระดูกของข้าถูกเผาไหม้ด้วยความร้อน.

โยบ 30:31 เพราะฉะนั้น เสียงพิณเขาคู่ของข้ากลายเป็น[เสียง]ไว้ทุกข์
และเสียงปี่ของข้ากลายเป็นเสียงของผู้ที่ร้องไห้.