โยบ บทที่ 3

โยบ 3:1 ก ยรม.20:14-18

โยบ 3:1 1ก โยบถูกรบกวน, สับสน, และยุ่งเหยิงอย่างถึงที่สุด เพราะว่าแม้เขาจะเป็นผู้ที่ครบสมบูรณ์, เที่ยงตรง, และสมบูรณ์หมดจด แต่เขาก็ยังต้องทนทุกข์จากภัยพิบัติที่เกิดขึ้นกับทรัพย์สมบัติ, บุตรทั้งหลาย, และโรคร้ายบนร่างกายของเขา. แน่นอนว่าในขณะที่โยบแช่งวันเกิดของตน ก็เท่ากับได้แช่งมารดาของตน ซึ่งเขาก็ไม่ได้ครบสมบูรณ์และเที่ยงตรง หรือยึดถือความสมบูรณ์หมดจดไว้อีกต่อไป. แต่เขาได้ล้มละลายแล้วในความสมบูรณ์หมดจดของเขา.
ความมุ่งหมายของพระเจ้าที่มีต่อโยบคือการทำให้เขาสูญสลายไปและลิดรอนสิ่งที่เขาได้บรรลุถึง, ได้สำเร็จในด้านมาตรฐานที่สูงสุดแห่งจริยธรรมที่ครบสมบูรณ์และเที่ยงตรงของเขา (1:1). ความมุ่งหมายของพระเจ้ายังต้องการรื้อทำลายธรรมชาติของโยบในความครบสมบูรณ์และความเที่ยงตรงของเขา เพื่อพระองค์จะทรงก่อสร้างโยบที่ถูกเปลี่ยนใหม่ในพระนิสัยและคุณลักษณะของพระองค์. พระเจ้าไม่ทรงมุ่งหมายที่จะได้รับมาซึ่งโยบผู้อยู่ในเส้นทางของต้นไม้แห่งความรู้ดีและชั่ว แต่ทรงมุ่งหมายที่จะได้มาซึ่งโยบที่อยู่ในเส้นทางของต้นไม้แห่งชีวิต (ยนซ.2:9). ในที่สุด ความมุ่งหมายของพระเจ้าก็คือการทำให้โยบกลายเป็นคนของพระเจ้า (1ตธ.6:11; 2ตธ.3:17), ถูกเติมเต็มด้วยพระคริสต์ผู้เป็นการแปรสภาพเป็นรูปธรรมของพระเจ้า จนกลายเป็นความบริบูรณ์ของพระเจ้าเพื่อสำแดงพระเจ้าออกมาในพระคริสต์ (อฟ.3:14–21). คนของพระเจ้าเช่นนี้ถูกก่อรูปด้วยพระเจ้าตามแผนการบริหารของพระองค์ เขาจะไม่ถูกรบกวนโดยความยุ่งยากและปัญหาใดๆ เลยจนทำให้เขาแช่งวันเกิดของตัวเองและเลือกที่ตายดีกว่ามีชีวิตเป็นอยู่. ดูข้อ 11 คำอธิบาย 1.

โยบ 3:5 1 แปลตามตรงคือ ให้สิ่งมืดดำของกลางวัน.

โยบ 3:8 1 อาจชี้ถึงจระเข้ หรือสัตว์น้ำขนาดใหญ่

โยบ 3:9 1 แปลตามตรงคือ เปลือกตา.

โยบ 3:10 ก โยบ 10:18-19

โยบ 3:11 1 ประสบการณ์ที่โยบมีต่อการทำให้สูญสลายไปและการลิดรอนของพระเจ้าในพันธสัญญาเดิมนั้นยังห่างไกลเทียบไม่ได้กับสิ่งที่เปาโลได้ประสบการณ์ในพันธสัญญาใหม่. ประการแรก พระเจ้าทรงลิดรอนทรัพย์สมบัติของโยบ (1:13–19) จากนั้นพระเจ้าก็ทำให้เขาสูญสลายไปโดยให้เขาทนทุกข์กับโรคร้ายบนร่างกายของเขา (2:7). ในพันธสัญญาใหม่ การทำให้สูญสลายไปและการลิดรอนของพระเจ้าได้กลายเป็นสิ่งที่น่าพึงพอใจ. นับตั้งแต่วันที่เปาโลได้กลับใจเชื่อ เขาก็เป็นบุคคลที่อยู่ภายใต้การทำให้สูญสลายไปและการลิดรอนของพระเจ้า (2กธ.4:8–18; ฟป.3:7–8). อย่างไรก็ตาม ในขณะที่เปาโลกำลังทนทุกข์ต่อความทุกข์ยากเพราะเหตุพระคริสต์ เขาก็ยังคงชื่นใจ (2กธ.12:10) และกระทั่งชื่นชมยินดีในองค์พระผู้เป็นเจ้าสำหรับประสบการณ์ต่างๆ ของเขา (กซ.1:24; ฟป.4:4). ในทางกลับกัน โยบไม่ได้ชื่นชมยินดีแต่กลับกลัดกลุ้มใจอยู่ตลอดเวลา.
ในประสบการณ์ที่เปาโลมีต่อการทำให้สูญสลายไปและการลิดรอนของพระเจ้านั้น เขาไม่ได้ถูกกักขังไว้แม้จะถูกกดดันอยู่รอบด้านและยังไม่ตายแม้จะถูกตีให้ล้มลง (2กธ.4:8–9). เขาไม่ย่อท้อ แต่คาดหวังว่าจะถูกประหารให้ตายเพื่อเขาจะได้ทำให้ชีวิตของพระคริสต์ปรากฏเป็นที่ประจักษ์ และถูกทำให้สูญสลายไปวันแล้ววันเล่าเพื่อเขาจะได้ถูกเปลี่ยนใหม่ อีกทั้งโดยอาศัยการทุกข์ยากที่เบาบางชั่วประเดี๋ยวเดียวนั้นจะเพิ่มสง่าราศีที่ใหญ่ยิ่ง (มีน้ำหนัก) นิรันดร์ที่เขาจะได้ร่วมแบ่งปันในยุคที่จะมาถึง (2กธ.4:10–12, 16–17; เทียบ รม.8:18). เปาโลไม่เหมือนกับโยบ เขาไม่ได้แช่งวันเกิดของตน และไม่ได้กล่าวว่าเขาเลือกที่จะตายดีกว่ามีชีวิตเป็นอยู่. ในทางกลับกัน หลังจากที่เปาโลได้พิจารณาเป็นอย่างมากแล้ว เขาก็กล่าวว่าเขาเลือกที่จะมีชีวิตเป็นอยู่ ไม่ตายจากไป เพราะการที่เขามีชีวิตเป็นอยู่ก็คือพระคริสต์ (ฟป.1:21–25). โดยการหล่อเลี้ยงที่ครบสมบูรณ์แห่งพระวิญญาณของพระเยซูคริสต์ การดำเนินชีวิตพระคริสต์ของเปาโลมีเพื่อให้เขาสำแดงพระคริสต์ใหญ่ขึ้นไม่ว่าเขาจะเป็นก็ดีหรือจะตายก็ดี (ฟป.1:19–20). เขาไม่ได้คำนึงว่าเป็นหรือจะตาย เขาคำนึงถึงแต่เพียงการดำเนินชีวิตพระคริสต์ เพื่อสำแดงพระองค์ใหญ่ขึ้นเท่านั้น. เมื่อพระเจ้าเนรมิตสร้างมนุษย์ พระองค์ก็ทรงประสงค์ให้มนุษย์ดำเนินชีวิตเช่นนี้.

โยบ 3:21 ก วว.9:6; 1พกษ.19:4; ยนา.4:3, 8

โยบ 3:23 ก