โยบ บทที่ 2
4. การประชุมในสวรรค์อีกครั้งหนึ่งเกี่ยวกับโยบ — 2:1–6
โยบ
2:1 กและอยู่มาวันหนึ่ง เมื่อ1บุตรชายทั้งหลายของพระเจ้ามายืนเฝ้าต่อเบื้องพระพักตร์พระยะโฮวา 2ขซาตานก็ได้มาในท่ามกลางเขา เพื่อยืนเฝ้าต่อเบื้องพระพักตร์พระยะโฮวาด้วย.
โยบ
2:2 และพระยะโฮวาตรัสถามซาตานว่า เจ้ามาจากไหน? ซาตานทูลตอบพระยะโฮวาว่า จากกการเดินไปมาและกลับไปกลับมาบนแผ่นดินโลก.
โยบ
2:3 และพระยะโฮวาตรัสกับซาตานว่า เจ้าได้1พิจารณาดูโยบผู้รับใช้ของเราหรือไม่ว่า ในแผ่นดินโลกไม่มีใครเหมือนเขา เป็นคนครบสมบูรณ์และเที่ยงตรง เป็นผู้ยำเกรงพระเจ้าและหันหลีกจากความชั่วร้าย? เขายังยึดมั่นในกความสมบูรณ์หมดจดของเขาอยู่ ถึงแม้เจ้าชวนเราให้โจมตีเขา เพื่อทำลายเขาโดยไม่มีเหตุ.
โยบ
2:4 แล้วซาตานกทูลตอบพระยะโฮวาว่า หนังแทนหนัง มนุษย์ย่อมให้ทุกอย่างที่เขามีอยู่แทนชีวิตของเขา.
โยบ
2:5 แต่บัดนี้ขอเหยียดพระหัตถ์แตะต้องกระดูกและเนื้อของเขา แล้วเขาจะแช่งพระองค์ต่อพระพักตร์พระองค์.
โยบ
2:6 และพระยะโฮวาตรัสกับกซาตานว่า ดูเถิด เขาอยู่ในมือเจ้า 1จงไว้ชีวิตเขาเท่านั้น.
5. ซาตานโจมตีโยบ และโยบทนทุกข์กับการทดลองในร่างกายของเขา — 2:7–10
โยบ
2:7 ซาตานจึงออกไปจากเบื้องพระพักตร์พระยะโฮวา และโจมตีโยบด้วยกฝีร้าย ตั้งแต่ฝ่าเท้าจนถึงกระหม่อม.
โยบ
2:8 และท่านก็เอาชิ้นหม้อแตกมาขูดตัว และนั่งอยู่ในกองขี้เถ้า.
โยบ
2:9 แล้วภรรยาของท่านกล่าวกับท่านว่า เธอยังจะยึดมั่นในกความสมบูรณ์หมดจดของเธออยู่อีกหรือ? จงแช่งพระเจ้าและตายเสียเถิด.
โยบ
2:10 แต่ท่านกล่าวกับนางว่า เธอพูดอย่างหญิงโง่เขลาจะพึงพูด. เราจะรับแต่สิ่งดีจากพระเจ้า และจะไม่รับสิ่งไม่ดีบ้างหรือ? ในเหตุการณ์นี้ทั้งสิ้น โยบกไม่ได้ทำบาปด้วยริมฝีปากของตน.
II การตอบโต้ระหว่างโยบกับเพื่อนสามคนของเขา — 2:11—32:1
1. การเยี่ยมเยียนและปลอบใจจากเพื่อนสามคนของโยบ — 2:11–13
โยบ
2:11 เมื่อเพื่อนทั้งสามของโยบได้ยินเรื่องภัยพิบัติทั้งสิ้นนี้ที่ได้เกิดขึ้นแก่ท่าน พวกเขาต่างก็มาจากที่ของตน คือ อะลีฟาศชาวเธมาน บิลดัดชาวซูอา และโซฟาร์ชาวนาอามาน พวกเขาได้นัดมาพร้อมกันเพื่อร่วมทุกข์กับท่านและปลอบโยนท่าน.
โยบ
2:12 เมื่อพวกเขาเงยหน้าขึ้นแต่ไกลก็จำท่านไม่ได้ จึงเปล่งเสียงร้องไห้ ต่างก็ฉีกเสื้อคลุมของตน และซัดผงคลีดินขึ้นฟ้าเหนือศีรษะ.
โยบ
2:13 พวกเขานั่งบนพื้นดินกับท่านกเจ็ดวันเจ็ดคืน 1ไม่มีใครพูดกับท่านสักคำ เพราะเห็นว่าความทุกข์ระทมของท่านนั้นใหญ่ยิ่งนัก.
คำอธิบาย โยบ บทที่ 2
โยบ
2:1 ก ข้อ 1-3: โยบ 1:6-8
โยบ
2:1 1 ดู 1:6 คำอธิบาย 1.
โยบ
2:1 ข โยบ 1:6; 2กธ.11:14; ลก22:31
โยบ
2:1 2ข ดู 1:6 คำอธิบาย 3.
โยบ
2:2 ก 1ปต.5:8
โยบ
2:3 1 ดู 1:8 คำอธิบาย 1.
โยบ
2:3 ก โยบ 2:9; 4:6; เทียบ โยบ 27:5-6
โยบ
2:4 ก โยบ 1:9; วว.12:10
โยบ
2:6 ก 2กธ.12:7; เทียบ 1กธ.5:5
โยบ
2:6 1 ดู 1:12 คำอธิบาย 1.
โยบ
2:7 ก อซด.9:9; ลวต.13:18; พบญ.28:27, 35
โยบ
2:9 ก โยบ 2:3
โยบ
2:10 ก โยบ 1:22; บพส.39:1
โยบ
2:13 ก ยนซ.50:10; ยอค.3:15
โยบ
2:13 1 เพื่อนสามคนของโยบพูดอะไรไม่ออก เพราะพวกเขาไม่มีความรู้ความเข้าใจถึงจุดประสงค์ของเรื่องราวที่เกิดขึ้นกับโยบ. ภาพเหตุการณ์นี้บ่งชี้ว่าโยบกับเพื่อนของเขาไม่เข้าใจถึงเหตุการณ์อันเจ็บปวดและน่าหวาดกลัวที่สุดที่เกิดขึ้นนี้ อีกทั้งยังสับสนในการอยู่ในธรรมของตัวเองจนไม่สามารถแยกแยะได้ว่าสาเหตุ, จุดประสงค์, และผลลัพธ์ของเรื่องนี้เป็นเช่นไร. อันที่จริงประสบการณ์ของโยบเป็นขั้นตอนหนึ่งที่พระเจ้าทรงกระทำในแผนการบริหารอันศักดิ์สิทธิ์ของพระองค์ เพื่อจะมาทำให้โยบสูญสลายและลิดรอนโยบผู้พอใจในสิ่งที่ตัวเขาเป็น เพื่อที่จะนำโยบเข้าสู่การแสวงหาพระเจ้าที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้น ทำให้เขาได้รับพระเจ้าแทนที่จะได้รับพระพรจากพระเจ้าหรือความสำเร็จในความครบสมบูรณ์และความสมบูรณ์หมดจดของเขา. การลิดรอนและการทำให้สูญสลายที่พระเจ้ากระทำบนตัวของโยบนั้นก็เพื่อที่จะรื้อทำลายโยบให้พระเจ้ามีฐานและหนทางที่จะก่อสร้างเขาขึ้นใหม่ด้วยตัวของพระเจ้าเอง จนเขากลายเป็นมนุษย์พระเจ้า คือผู้ที่เป็นเหมือนกับพระเจ้าในชีวิตและพระนิสัยของพระองค์ แต่ไม่มีส่วนในฐานันดรความเป็นพระเจ้า เพื่อมาสำแดงพระเจ้า.
การเปิดเผยอันศักดิ์สิทธิ์ในพระคัมภีร์นั้นมีความก้าวหน้าไปเรื่อยๆ. ความก้าวหน้าของการเปิดเผยอันศักดิ์สิทธิ์ในช่วงเวลาของโยบได้บรรลุถึงเพียงระดับช่วงเวลาของอับราฮามเท่านั้นก็คือคนบาปต้องการการไถ่ของพระเจ้าด้วยการหลั่งเลือดของเครื่องบูชาเผา (1:5; 42:8). หลักความจริงอันศักดิ์สิทธิ์เกี่ยวกับเรื่องต่างๆ เช่น การบังเกิดใหม่ (ยฮ.3:6; 1ปต.1:23), การเปลี่ยนใหม่ (2กธ.4:16; อฟ.4:23), การเปลี่ยนแปลง (รม.12:2; 2กธ.3:18), การถอดแบบ (รม.8:29), และการได้รับสง่าราศี (รม.8:23, 30; ฟป.3:21) ยังไม่ได้ถูกเปิดเผยแก่มนุษย์ที่อยู่ในแผนการบริหารแห่งพันธสัญญาเดิมอย่างชัดแจ้ง. พระเจ้าไม่อาจตรัสเรื่องราวเหล่านี้แก่โยบกับเพื่อนของเขาได้ เพราะพวกเขาอยู่ในช่วงแรกเริ่มแห่งการเปิดเผยอันศักดิ์สิทธิ์ (เทียบ ยฮ.3:7–12; 16:12–13). เรื่องราวเหล่านี้จะไม่ถูกเปิดเผยอย่างครบถ้วนจนถึงช่วงเวลาของอัครทูตเปาโล. เปาโลได้รับการเปิดเผยอย่างครบบริบูรณ์และชัดแจ้งถึงเรื่องที่โยบและเพื่อนของเขาไม่เข้าใจ (อฟ.3:3–6, 9–11; กซ.1:25–27). ถ้าไม่มีหนังสือจดหมายของเปาโล ก็ยากที่จะเข้าใจหนังสือโยบได้ เพราะบทสรุปของโยบก็ไม่ได้ให้มุมมองที่แจ้งชัดแก่เราถึงพระประสงค์ของพระเจ้าในการจัดการกับพลไพร่ของพระองค์. แต่ในมุมมองแห่งพันธสัญญาใหม่นั้นมีความชัดเจนมากเกี่ยวกับพระประสงค์ของพระเจ้าในการจัดการกับพลไพร่ที่บริสุทธิ์ของพระองค์ก็เพื่อพวกเขาจะเททุกสิ่งให้ว่างเปล่าและต้อนรับแต่เพียงพระเจ้ามาเป็นสิ่งที่พวกเขาได้รับ (ฟป.3:8; เทียบ บพส.73:25–26). ความปรารถนาแห่งพระทัยของพระเจ้าก็คือให้เราได้รับพระองค์มาเป็นชีวิต, การหล่อเลี้ยงแห่งชีวิต, และทุกสิ่งทั่วทั้งตัวเราอย่างครบบริบูรณ์.
การเปิดเผยอันศักดิ์สิทธิ์ในพระคัมภีร์นั้นมีความก้าวหน้าไปเรื่อยๆ. ความก้าวหน้าของการเปิดเผยอันศักดิ์สิทธิ์ในช่วงเวลาของโยบได้บรรลุถึงเพียงระดับช่วงเวลาของอับราฮามเท่านั้นก็คือคนบาปต้องการการไถ่ของพระเจ้าด้วยการหลั่งเลือดของเครื่องบูชาเผา (1:5; 42:8). หลักความจริงอันศักดิ์สิทธิ์เกี่ยวกับเรื่องต่างๆ เช่น การบังเกิดใหม่ (ยฮ.3:6; 1ปต.1:23), การเปลี่ยนใหม่ (2กธ.4:16; อฟ.4:23), การเปลี่ยนแปลง (รม.12:2; 2กธ.3:18), การถอดแบบ (รม.8:29), และการได้รับสง่าราศี (รม.8:23, 30; ฟป.3:21) ยังไม่ได้ถูกเปิดเผยแก่มนุษย์ที่อยู่ในแผนการบริหารแห่งพันธสัญญาเดิมอย่างชัดแจ้ง. พระเจ้าไม่อาจตรัสเรื่องราวเหล่านี้แก่โยบกับเพื่อนของเขาได้ เพราะพวกเขาอยู่ในช่วงแรกเริ่มแห่งการเปิดเผยอันศักดิ์สิทธิ์ (เทียบ ยฮ.3:7–12; 16:12–13). เรื่องราวเหล่านี้จะไม่ถูกเปิดเผยอย่างครบถ้วนจนถึงช่วงเวลาของอัครทูตเปาโล. เปาโลได้รับการเปิดเผยอย่างครบบริบูรณ์และชัดแจ้งถึงเรื่องที่โยบและเพื่อนของเขาไม่เข้าใจ (อฟ.3:3–6, 9–11; กซ.1:25–27). ถ้าไม่มีหนังสือจดหมายของเปาโล ก็ยากที่จะเข้าใจหนังสือโยบได้ เพราะบทสรุปของโยบก็ไม่ได้ให้มุมมองที่แจ้งชัดแก่เราถึงพระประสงค์ของพระเจ้าในการจัดการกับพลไพร่ของพระองค์. แต่ในมุมมองแห่งพันธสัญญาใหม่นั้นมีความชัดเจนมากเกี่ยวกับพระประสงค์ของพระเจ้าในการจัดการกับพลไพร่ที่บริสุทธิ์ของพระองค์ก็เพื่อพวกเขาจะเททุกสิ่งให้ว่างเปล่าและต้อนรับแต่เพียงพระเจ้ามาเป็นสิ่งที่พวกเขาได้รับ (ฟป.3:8; เทียบ บพส.73:25–26). ความปรารถนาแห่งพระทัยของพระเจ้าก็คือให้เราได้รับพระองค์มาเป็นชีวิต, การหล่อเลี้ยงแห่งชีวิต, และทุกสิ่งทั่วทั้งตัวเราอย่างครบบริบูรณ์.
