นะเฮมยา บทที่ 4

นฮย. 4:1 ต่อมาเมื่อกซันบาลาตได้ยินว่า เรากำลังก่อสร้างกำแพง เขาก็โกรธและเดือดดาลมาก และเขาเยาะเย้ยพวกยิว.

นฮย. 4:2 และเขาพูดต่อหน้าพวกพี่น้องของเขาและต่อหน้ากองทัพของซะมาเรียว่า พวกยิวที่อ่อนแอเหล่านี้ทำอะไรกัน? พวกเขาจะซ่อมแซม[กำแพง]เพื่อตัวเองหรือ? เขาจะถวายสัตวบูชาหรือ? เขาจะทำงานให้เสร็จในวันเดียวหรือ? เขาจะฟื้นสภาพหินที่ถูกเผาจากกองขยะกลับมา[สร้างกำแพง]อีกหรือ?”

นฮย. 4:3 โตบิอาชนชาติอำโมนอยู่ข้างๆ เขา และพูดว่า สิ่งที่พวกเขากำลังสร้างอยู่นั้น ถ้าสุนัขจิ้งจอกตัวหนึ่งวิ่งขึ้นไป มันจะพัง[กำแพงหินของเขา]ลงมา.

นฮย. 4:4 โอ พระเจ้าของข้าพเจ้าทั้งหลาย ขอทรงสดับฟัง เพราะข้าพเจ้าทั้งหลายถูกดูหมิ่น ขอทรงหันการเยาะเย้ยของพวกเขาให้ตกบนศีรษะของเขาเอง และขอทรงมอบเขาไว้เป็นทรัพย์เชลยในดินแดนที่เขาถูกจับเป็นเชลยนั้น

นฮย. 4:5 ขออย่าทรงปกปิดความบาปชั่วของพวกเขาไว้ และขออย่าทรงลบล้างบาปของเขาจากเบื้องพระพักตร์พระองค์ เพราะพวกเขาได้ยั่วยุให้ทรงพิโรธต่อหน้าบรรดาผู้ก่อสร้าง.

นฮย. 4:6 เราจึงสร้างกกำแพงขึ้น และกำแพงทั้งสิ้นก็ต่อกันสูงครึ่งหนึ่งแล้ว เพราะพลไพร่มีใจที่จะทำงาน.

นฮย. 4:7 แต่เมื่อซันบาลาตและโตบิอากับชนชาติอาหรับ, ชนชาติอำโมน, และชนชาติอัศโดด ได้ยินว่าการฟื้นสภาพกำแพงกรุงเยรูซาเล็มนั้นกำลังก้าวหน้าต่อไป และมีการอุดรอยแตกต่างๆ เขาทั้งหลายก็โกรธมาก

นฮย. 4:8 และพวกเขาทั้งหมดจึงกวางแผนกันจะมาสู้รบกับกรุงเยรูซาเล็ม และก่อการโกลาหลขึ้นในนั้น.

นฮย. 4:9 แต่พวกเราได้อธิษฐานต่อพระเจ้าของเรา และเพราะเหตุพวกเขา เราได้วางยามป้องกันพวกเขาทั้งกลางวันและกลางคืน.

นฮย. 4:10 แต่คนยูดากล่าวว่า เรี่ยวแรงของคนที่ขนของก็กำลังทรุดลง และมีสิ่งปรักหักพังมาก เราไม่สามารถสร้างกำแพงได้.

นฮย. 4:11 และปรปักษ์ของเราก็กล่าวว่า [ฉวยเอาขณะที่]เขาไม่รู้[ไม่เห็น]จนกระทั่งเราจะเข้ามาท่ามกลางเขา ฆ่าเขา และยับยั้งงานของเขาให้หยุดลง.

นฮย. 4:12 เมื่อพวกยิวที่อาศัยอยู่ใกล้เขาทั้งหลายมาถึง ก็ได้บอกเราสิบครั้งว่า [พวกเขาจะขึ้นมา]ต่อสู้เราจากทุกแห่งที่พวกท่านหันเลี้ยวไป.

นฮย. 4:13 ข้าพเจ้าจึงตั้ง[พลไพร่]ไว้ในส่วนที่ต่ำที่สุดข้างหลังกำแพง ในพื้นที่ที่เปิดเผย ตามตระกูลของเขา โดยให้ถือดาบ หอก และคันธนู.

นฮย. 4:14 ข้าพเจ้ามองดู แล้วลุกขึ้นพูดกับขุนนางและผู้ปกครองทั้งหลาย กับพลไพร่ที่เหลืออยู่นั้นว่า อย่ากลัวพวกเขาเลย จงระลึกถึงองค์พระผู้เป็นเจ้าผู้ยิ่งใหญ่และน่าเกรงขาม และ1สู้รบเพื่อพี่น้องของท่าน บุตรชายบุตรสาวของท่าน ภรรยาและบ้านเรือนของท่าน.

นฮย. 4:15 ต่อมาเมื่อศัตรูของเราได้ยินว่าเราทราบเรื่องแผนการของพวกเขาแล้ว และพระเจ้าได้ทรงทำลาย[แผนการของพวกเขา] พวกเราทุกคนก็กลับมายังกำแพง ต่างคนต่างทำงานของตน.

นฮย. 4:16 ตั้งแต่วันนั้นมา ผู้รับใช้ของข้าพเจ้าครึ่งหนึ่งทำการก่อสร้าง อีกครึ่งหนึ่งถือหอก โล่ คันธนู และเสื้อเกราะ และบรรดาผู้ปกครองก็หนุนหลังบรรดาวงศ์วานพวกยูดา.

นฮย. 4:17 ผู้ที่ก่อสร้างกำแพง และบรรดาผู้ที่ขนของก็ยกของขึ้น ทุกคนมือหนึ่งทำงาน อีกมือหนึ่งถืออาวุธไว้.

นฮย. 4:18 ผู้ก่อสร้างทุกคน[มี]ดาบคาดอยู่ที่ข้างเอวขณะที่เขาสร้าง ชายที่เป่าแตรอยู่ข้าง1ข้าพเจ้า.

นฮย. 4:19 ข้าพเจ้าพูดกับขุนนางและผู้ปกครองทั้งปวงกับพลไพร่ที่เหลืออยู่นั้นว่า การงานก็ใหญ่โต และเราแยกกันอยู่บนกำแพงห่างไกลกัน.

นฮย. 4:20 เมื่อพวกท่านได้ยินเสียงเป่าแตรอยู่ตรงไหน จงชุมนุมกันไปหาพวกเราที่นั่น. พระเจ้าของเราทั้งหลายจะทรงกสู้รบเพื่อพวกเรา.

นฮย. 4:21 เราจึงทำงานกัน พวกเราครึ่งหนึ่งถือหอกตั้งแต่เช้ามืดจนดาวขึ้น.

นฮย. 4:22 ครั้งนั้นข้าพเจ้าพูดกับพลไพร่อีกว่า ขอให้ผู้ชายทุกคนกับคนรับใช้ของเขาด้วย ค้างคืนเสียภายในกรุงเยรูซาเล็มเพื่อเขาจะเป็นยามให้เราในกลางคืนและทำงานกลางวัน.

นฮย. 4:23 ข้าพเจ้า พี่น้องของข้าพเจ้า หรือคนรับใช้ของข้าพเจ้า หรือคนยามผู้ติดตามข้าพเจ้าก็ดี ไม่มีใครถอดเครื่องแต่งกายออก 1ต่างก็[ถือ]อาวุธไว้ในมือขวาของเขา.