2 พงศาวดารกษัตริย์ บทที่ 7

2พกษ. 7:1 แต่อะลีซากล่าวว่า จงฟังพระคำของพระยะโฮวา พระยะโฮวาตรัสดังนี้ว่า พรุ่งนี้เวลาประมาณนี้ที่ประตูเมืองซะมาเรีย แป้งเนื้อละเอียด1ถังหนึ่งเขาจะขายกันหนึ่งเชกไกละ และข้าวบาร์เลย์สองถังหนึ่งเชกไกละ.

2พกษ. 7:2 แล้วนายทหารคนสนิทของกษัตริย์ตอบคนของพระเจ้าว่า ถ้าแม้พระยะโฮวาทรงสร้างกหน้าต่างในฟ้าสวรรค์ สิ่งนี้จะเกิดขึ้นได้หรือ? แต่อะลีซาบอกว่า ท่านจะเห็นกับตาของท่านเอง แต่จะไม่ได้กิน.

2พกษ. 7:3 มีกคนโรคเรื้อนสี่คนอยู่ที่ทางเข้าประตูเมือง. พวกเขาพูดกันว่า เราจะนั่งที่นี่จนตายทำไมเล่า?

2พกษ. 7:4 ถ้าเราพูดว่า ให้เราเข้าไปในเมือง การกันดารอาหารก็อยู่ในเมือง และเราก็จะตายที่นั่น แต่ถ้าเรานั่งที่นี่เราก็ตายเหมือนกัน. ฉะนั้นบัดนี้ให้เราเข้าไปในค่ายของชนชาติซีเรีย. ถ้าเขาไว้ชีวิตของเรา เราก็จะรอดตาย ถ้าเขาฆ่าเรา ก็ได้แต่ตายเท่านั้นเอง.

2พกษ. 7:5 ดังนั้นพวกเขาจึงลุกขึ้นในเวลาโพล้เพล้ เพื่อจะไปยังค่ายของชนชาติซีเรีย. แต่เมื่อเขามาถึงริมค่ายของชนชาติซีเรียแล้วก็ไม่เห็นมีใครที่นั่นสักคนเดียว.

2พกษ. 7:6 เพราะองค์พระผู้เป็นเจ้าได้ทรงทำให้กองทัพของชนชาติซีเรียได้ยินกเสียงรถรบ เสียงม้า และเสียงกองทัพใหญ่ เขาจึงพูดกันว่า ดูเถิด กษัตริย์แห่งอิสราเอลได้จ้างบรรดากษัตริย์ของชนชาติเฮ็ธ และบรรดากษัตริย์ของชนชาติอียิปต์มารบกับเราแล้ว.

2พกษ. 7:7 เขาจึงลุกขึ้นหนีไปในเวลาโพล้เพล้ และทิ้งกระโจม ม้า และลาของเขา ทิ้งค่ายไว้อย่างนั้นเอง และหนีเอาชีวิตรอด.

2พกษ. 7:8 เมื่อคนโรคเรื้อนเหล่านี้มาถึงริมค่าย พวกเขาก็เข้าไปในกระโจมหนึ่ง กินและดื่ม และขนเงิน ทองคำ และเสื้อผ้าจากที่นั่นเอาไปซ่อนไว้ แล้วเขาก็กลับมาเข้าไปในอีกกระโจมหนึ่ง ขนเอาสิ่งของออกไปจากที่นั่นด้วยและเอาไปซ่อนไว้.

2พกษ. 7:9 แล้วเขาพูดกันว่า เราทำไม่ถูกเสียแล้ว วันนี้เป็นวันแห่งข่าวดี ถ้าเราเงียบอยู่ และคอยจนแสงอรุณขึ้น ความบาปชั่วจะตกอยู่กับเรา เพราะฉะนั้น มาเถิด ให้เราไปบอกราชสำนัก.

2พกษ. 7:10 พวกเขาจึงไปเรียกนายประตูเมือง และบอกแก่เขาทั้งหลายว่า เราได้ไปค่ายของชนชาติซีเรีย และเราไม่เห็นใครและไม่ได้ยินเสียงใครที่นั่น มีแต่ม้าผูกอยู่ และลาผูกอยู่ และกระโจมตั้งอยู่อย่างนั้นเอง.

2พกษ. 7:11 แล้วบรรดานายประตูก็ป่าวประกาศออกไป และพวกเขาก็บอกกันไปถึงในราชสำนัก.

2พกษ. 7:12 กษัตริย์ตื่นนอนในเวลากลางคืน และกล่าวแก่ข้าราชการว่า เราจะบอกให้ว่าชนชาติซีเรียเตรียมสู้รบกับเราอย่างไร? เขาทั้งหลายรู้ว่าเราหิว เขาจึงออกนอกค่ายไปซ่อนตัวที่กลางทุ่งพูดว่า เมื่ออิสราเอลออกจากเมือง เราจะจับเขาทั้งเป็น แล้วจะเข้าไปในเมือง.

2พกษ. 7:13 และข้าราชการคนหนึ่งกล่าวว่า ขอโปรดให้คนเอาม้าที่เหลืออยู่ในเมืองสักห้าตัว แล้วส่งออกไปดูเถิด (ม้าเหล่านี้เป็นเหมือนอย่างฝูงชนอิสราเอลที่เหลืออยู่ในเมือง และเป็นเหมือนอย่างฝูงชนอิสราเอลที่ได้พินาศแล้ว).

2พกษ. 7:14 พวกเขาจึงเอารถรบสองคันพร้อมกับม้า และกษัตริย์ใช้พวกเขาให้ไปติดตามกองทัพของชนชาติซีเรียโดยกล่าวว่า จงไปดูเถิด.

2พกษ. 7:15 เขาทั้งหลายจึงติดตามไปจนถึงแม่น้ำจอร์แดน เห็นตลอดทางเต็มไปด้วยเสื้อผ้าและเครื่องใช้ซึ่งชนชาติซีเรียทิ้งเมื่อพวกเขารีบหนีไป. ทูตก็กลับมารายงานกษัตริย์.

2พกษ. 7:16 แล้วพลไพร่ก็ยกออกไปปล้นค่ายของชนชาติซีเรีย. กแป้งเนื้อละเอียดจึงขายกันถังละหนึ่งเชกไกละ และข้าวบาร์เลย์สองถังหนึ่งเชกไกละ ตามพระคำของพระยะโฮวา.

2พกษ. 7:17 ส่วนกษัตริย์ได้แต่งตั้งนายทหารคนสนิทให้ไปเฝ้าดูแลประตูเมือง และพลไพร่ก็เหยียบเขาที่ประตูเมือง เขาจึงสิ้นชีวิตตามที่คนของพระเจ้าได้กล่าวไว้เมื่อกษัตริย์ลงมาหาท่าน.

2พกษ. 7:18 และเป็นไปตามที่คนของพระเจ้ากล่าวแก่กษัตริย์ว่า ในวันพรุ่งนี้เวลาประมาณนี้ที่ประตูเมืองซะมาเรีย ข้าวบาร์เลย์สองถังจะขายหนึ่งเชกไกละ และแป้งเนื้อละเอียดหนึ่งถังหนึ่งเชกไกละ.

2พกษ. 7:19 และนายทหารคนนั้นก็ได้ตอบคนของพระเจ้าว่า กถ้าแม้พระยะโฮวาทรงสร้างหน้าต่างในฟ้าสวรรค์ สิ่งนี้จะเกิดขึ้นได้หรือ? และท่านได้ตอบว่า ท่านจะเห็นกับตาของท่านเอง แต่จะไม่ได้กิน.

2พกษ. 7:20 และก็เกิดขึ้นจริงกับตัวเขา เพราะพลไพร่ได้เหยียบเขาที่ประตูเมือง และเขาก็สิ้นชีวิต.