1 พงศาวดารกษัตริย์ บทที่ 7

1พกษ. 7:1 ก 1พกษ.3:1; เทียบ 1พกษ.9:10; 2คนก.8:1

1พกษ. 7:1 1ก ซะโลโมก่อสร้างวังของตนสัมพันธ์เกี่ยวข้องกับที่ประทับของพระเจ้า (ข้อ 1–12). วังของซะโลโมถูกก่อสร้างขึ้นโดยใช้วัสดุเดียวกันกับที่ใช้ในการก่อสร้างพระวิหาร. กรณี้บ่งชี้ว่าวังของเขาอยู่ในระดับเดียวกันกับที่ประทับของพระเจ้า. ที่ประทับของพระเจ้ามีเพื่อให้พลไพร่ของพระองค์มานมัสการพระเจ้า. วังของซะโลโมมีเพื่อให้เขามาทำการบริหารปกครองเหนือพลไพร่. การปกครองของซะโลโมนั้นเป็นการบริหารปกครองของพระเจ้าเหนือพลไพร่ของพระองค์ (2คนก.9:8). ดังนั้นข้อเท็จจริงที่ว่าการก่อสร้างวังของซะโลโมนั้นสัมพันธ์เกี่ยวข้องกับที่ประทับของพระเจ้าจึงบ่งชี้ว่าการปกครองของพระเจ้าที่มีต่อพลไพร่ของพระองค์ควรจะกระทำควบคู่ไปกับการที่พระองค์ได้รับการนมัสการโดยพลไพร่ของพระองค์.
ในแบบเล็งนั้นวังของกษัตริย์และพระวิหารของพระเจ้าแยกออกจากกัน แต่ในความเที่ยงแท้ในพันธสัญญาใหม่นั้นทั้งสองเป็นการก่อสร้างเดียวกัน. ด้านหนึ่งผู้เชื่อทั้งหลายในพันธสัญญาใหม่เป็นปุโรหิตที่ปรนนิบัติและนมัสการพระเจ้า ในอีกด้านหนึ่งก็เป็นกษัตริย์ของพระเจ้าที่ทำการครอบครองเพื่อพระเจ้า (1ปต.2:5, 9; วว.1:6; 5:10; 20:6). กรุงเยรูซาเล็มใหม่จะเป็นพระวิหารในฐานะที่ประทับของพระเจ้าและก็เป็นสถานที่ซึ่งผู้เชื่อทั้งหลายจะเป็นปุโรหิตที่ดำเนินชีวิตและปรนนิบัติพระเจ้า อีกทั้งยังเป็นสถานที่ซึ่งพระเจ้าพระบิดาในฐานะกษัตริย์เหนือกษัตริย์ทั้งหลายและบุตรทั้งหลายของพระองค์ในฐานะกษัตริย์ร่วมกับพระองค์นั้นจะดำเนินชีวิตและครอบครองเป็นกษัตริย์ที่นั่น (วว.21:22; 22:3, 5).

1พกษ. 7:7 1 แปลตามตรงคือ จากพื้นถึงพื้น.

1พกษ. 7:13 ก ข้อ 13–14: 2คนก.2:13–14

1พกษ. 7:13 1 ซะโลโมผู้ก่อสร้างพระวิหารเป็นแบบเล็งถึงพระคริสต์ (มธ.12:42) ส่วนฮีรามผู้ก่อสร้างเสาเป็นแบบเล็งถึงผู้ที่มีของประทานในพันธสัญญาใหม่ คือผู้ที่ทำการสำเร็จวิสุทธิชนเพื่อการก่อสร้างพระกายของพระคริสต์ (อฟ.4:8, 11–12, 16). การงานแห่งการก่อสร้างไม่ได้ถูกกระทำโดยซะโลโมโดยตรง แต่กระทำโดยซะโลโมผ่านฮีราม ซึ่งบ่งชี้ว่าพระคริสต์ไม่ได้ทรงก่อสร้างคริสตจักรขึ้นโดยตรง แต่โดยผ่านผู้ที่มีของประทาน.

1พกษ. 7:14 1 เทียบ 2คนก.2:14 ซึ่งกล่าวว่ามารดาของฮีรามคือ “สตรีเผ่าดาน.” เผ่าดานคือเผ่าแห่งการกราบไหว้รูปเคารพ ซึ่งทำให้พลไพร่ของพระเจ้าต้องสะดุดล้มและตกหล่นไปจากหนทางของพระเจ้า (ยนซ.49:17 และคำอธิบาย). ข้อเท็จจริงที่ว่ามารดาของฮีรามอยู่ในเผ่าดานบ่งชี้ว่า ต้นกำเนิดของฮีรามมาจากความบาปเหมือนกับคนทั้งปวง (บพส.51:5; เทียบ ยฮ.8:44ก). การที่ฮีรามกลายเป็นคนที่ “อยู่ในเผ่านัฟธาลี” ซึ่งเป็นเผ่าแห่งการเป็นขึ้นและเผ่าแห่งการเปลี่ยนแปลงนั้น (ยนซ.49:21 และคำอธิบาย) เป็นเครื่องหมายเล็งว่า ในการที่จะเป็นส่วนหนึ่งแห่งการก่อสร้างของพระเจ้าและมีส่วนในการงานแห่งการก่อสร้างได้นั้น เราจำต้องถูกโยกย้ายจาก “เผ่าดาน” ไปสู่ “เผ่านัฟธาลี” โดยการบังเกิดใหม่และถูกเปลี่ยนแปลงในการเป็นขึ้นของพระคริสต์ (1ปต.1:3; 2กธ.3:18).

1พกษ. 7:14 2 ตุโรคือเมืองของชาวต่างชาติที่มีชื่อเสียงในเรื่องของการค้า; ดังนั้น เมืองนี้จึงเป็นหนึ่งกับซาตาน (ยอค.28:12, 16). บิดาของฮีรามคือต้นกำเนิดของทักษะในการทำงานทองเหลืองของฮีราม. อย่างไรก็ดี บิดาของเขาตาย เหลือไว้เพียงมารดา (ต้นกำเนิดในการดำรงอยู่ของเขา) เป็นหญิงม่าย. กรณีนี้เป็นเครื่องหมายเล็งว่า หากเราอยากจะเป็นผู้ที่พระเจ้าใช้การได้สำหรับการก่อสร้างคริสตจักร ซึ่งเป็นที่ประทับของพระเจ้านั้น เราจำต้องได้มาซึ่งความรู้และทักษะทางโลก แต่ต้องยอมให้บิดา “ชาวตุโร” ของเรา ซึ่งก็คือต้นกำเนิดของสิ่งเหล่านี้ตายไป. นอกจากนั้น มารดา “คนดาน” ของเราก็ต้องกลายเป็น “หญิงม่าย” (แยกจากต้นกำเนิดฝ่ายโลก) และเราต้องอยู่ใน “เผ่านัฟธาลี” ซึ่งเป็นเผ่าแห่งการเปลี่ยนแปลง. ฉะนั้น เราจึงมีความรู้และทักษะเหล่านี้ต่อไปโดยปราศจากต้นกำเนิด, การดำรงอยู่ของเรา (มารดา) นั้นไม่เชื่อมต่อกับต้นกำเนิดฝ่ายโลกอีกต่อไป, และเราก็อยู่ในการเป็นขึ้น. โมเซและอัครทูตเปาโลคือตัวอย่างที่ดีเลิศของหลักการนี้.

1พกษ. 7:14 ก เทียบ อซด.31:3–5; 35:31–33

1พกษ. 7:14 3 ฮีรามถูกนำจากตุโรไปหากษัตริย์ซะโลโมที่กรุงเยรูซาเล็ม (1พกษ.7:13–14) ซึ่งเป็นสถานที่ซึ่งพระวิหารถูกก่อสร้าง. กรุงเยรูซาเล็มเป็นแบบเล็งถึงคริสตจักร. ทั้งซะโลโมในวันนี้ (พระคริสต์) และการก่อสร้างในปัจจุบันของพระเจ้าล้วนอยู่ในคริสตจักรทั้งสิ้น. ดังนั้นหากเราอยากจะเป็นผู้ที่ใช้การได้สำหรับการก่อสร้างของพระเจ้า เราก็ต้องได้มาซึ่งทักษะทางโลก, มีชีวิตอยู่ในการเป็นขึ้น, และมายังฐานที่ถูกต้อง ซึ่งก็คือฐานของคริสตจักร.

1พกษ. 7:15 ก ข้อ 15–22: 2คนก.3:15–17

1พกษ. 7:15 1 เสาสองต้นใหญ่ที่ซะโลโมตั้งขึ้นหน้าพระวิหารนั้นเป็นสิ่งที่โดดเด่นที่สุดภายนอกพระวิหาร. ในพระคัมภีร์นั้น เสาเป็นเครื่องหมาย, พยานแห่งการก่อสร้างของพระเจ้า (ยนซ.28:18–19ก, 22ก; 1พกษ.7:15–22; ฆต.2:9; 1ตธ.3:15; วว.3:12). การที่ในที่นี้มีเสาสองต้น (เลขสองเป็นเลขแห่งพยาน) บ่งชี้ว่าเสาเหล่านี้ยืนหยัดเหมือนกับแผ่นป้ายประกาศเพื่อเป็นพยานว่าการก่อสร้างของพระเจ้าคืออะไร. ชื่อของเสาสองต้นนี้ (ข้อ 21 และคำอธิบาย) เป็นพยานว่าองค์พระผู้เป็นเจ้าจะทรงทำให้การก่อสร้างของพระองค์ตั้งมั่นคง (เทียบ มธ.16:18) และเป็นพยานว่ากำลังที่แท้จริงนั้นอยู่ภายในการก่อสร้างนี้ (เทียบ อฟ.3:17–18). ในด้านแบบเล็ง ทองเหลืองเป็นเครื่องหมายเล็งถึงการพิพากษาของพระเจ้า (อซด.27:1–8; อฤธ.21:8–9; ยฮ.3:14). เสาทองเหลืองสองต้นของพระวิหารเป็นเครื่องหมายเล็งถึงพระคริสต์ผู้รับการพิพากษาจากพระเจ้าและได้กลายเป็นกำลังแห่งการค้ำชูที่ประทับของพระเจ้าบนแผ่นดินโลก (เทียบ วว.1:15 และคำอธิบาย 1 กับ 2). ผู้เชื่อทั้งหลายควรประสบการณ์กับพระคริสต์ผู้นี้ในการดำเนินชีวิตคริสตจักร และให้พระคริสต์ผู้นี้ถูกกระทำเข้าสู่ภายในพวกเขาเพื่อก่อรูปพวกเขาให้กลายเป็นเสาในการค้ำชูการก่อสร้างของพระเจ้า.

1พกษ. 7:15 2 แปลตามตรงคือ เสาที่หนึ่ง...เสาที่สอง.

1พกษ. 7:15 3 สิบแปดศอก (ความสูงของเสาแต่ละต้น — ข้อ 15; 2พกษ.25:17) เป็นครึ่งหนึ่งของสามหน่วยของสิบสองศอก (เส้นรอบวงของเสา). เลขสามเป็นเครื่องหมายเล็งถึงพระเจ้าตรีเอกภาพ และเลขสิบสองเป็นเครื่องหมายเล็งถึงการผสมกลมกลืน (การเพิ่มทวี) ของพระเจ้าตรีเอกภาพ (เลขสาม) กับมนุษย์ซึ่งเป็นสิ่งทรงสร้างของพระองค์ (เลขสี่). กรณีนี้เป็นเครื่องหมายเล็งต่อไปว่าการผสมกลมกลืนนี้ถูกกระทำให้สำเร็จครบถ้วนและครบสมบูรณ์ในการบริหารปกครองที่นิรันดร์ของพระเจ้า (เทียบ วว.21:2 คำอธิบาย 2 และ วว.22:2 คำอธิบาย 4). ดังนั้นถ้าเราจะเป็นเสาในฐานะพยานแห่งการก่อสร้างของพระเจ้า ก่อนอื่นเราก็จะต้องพิพากษาตัวเองภายใต้การพิพากษาของพระเจ้า (ทองเหลือง — มธ.16:24; ฆต.2:20) แล้วจากนั้นก็ถูกเติมเต็ม, ซาบซ่าน, และแผ่ซ่านด้วยพระเจ้าตรีเอกภาพ. การที่เสาแต่ละต้นเป็นเพียงครึ่งหนึ่งก็บ่งชี้ว่าไม่ว่าเราที่ได้ผสมกลมกลืนกับพระเจ้าตรีเอกภาพแล้วนั้นจะครบถ้วนเพียงไร เราก็ยังไม่ครบถ้วนในตัวของเราเอง เรายังต้องมีผู้อื่นเป็นคู่ประสานกับเราด้วย (เทียบ อซด.26:16 คำอธิบาย 1).

1พกษ. 7:16 1 บัวหัวเสาทองเหลืองสองอันนั้นคลุมอยู่บนยอดเสา. บัวหัวเสาแต่ละอันสูงรวมห้าศอก (ข้อ 16; 2คนก.3:15) ซึ่งแบ่งเป็นฐาน (สามศอก — 2พกษ.25:17) และกระเปาะสองอันบนบัวหัวเสาแต่ละต้น (2คนก.4:12). เลขสามในที่นี้เป็นเครื่องหมายเล็งถึงขั้นตอนแห่งการเป็นขึ้น; เลขสองเป็นเครื่องหมายเล็งถึงพยาน (พบญ.17:6); เลขห้าเป็นเครื่องหมายเล็งถึงการแบกรับความรับผิดชอบ (ดู มธ.25:2 คำอธิบาย 1); และเลขสิบ (ความสูงรวมกับกระเปาะสองอัน) เป็นเครื่องหมายเล็งถึงความครบบริบูรณ์ในการแบกรับความรับผิดชอบ. กระเปาะเป็นสง่าราศี, ความงดงาม, การตกแต่ง, และมงกุฎของบัวหัวเสา ซึ่งคลุมด้วยตาข่ายลายตาหมากรุก (คล้ายกับโครงลูกไม้) กับมาลัยลายโซ่ (ข้อ 17). สิ่งเหล่านี้เป็นเครื่องหมายเล็งถึงสถานการณ์ที่ซับซ้อนและยุ่งเหยิง ซึ่งผู้ที่เป็นเสาในการก่อสร้างของพระเจ้า (ฆต.2:9; วว.3:12) ดำเนินชีวิตอยู่ท่ามกลางนั้นและแบกรับความรับผิดชอบ. บนตาข่ายมีดอกลิลลี่ (ข้อ 19) และบนมาลัยมีผลทับทิมอยู่สองแถว แถวละหนึ่งร้อยผล (ข้อ 18; 2พกษ.25:17; 2คนก.3:16; 4:13). ดอกลิลลี่เป็นเครื่องหมายเล็งถึงการดำเนินชีวิตแห่งความเชื่อในพระเจ้า (พพร.2:1–2; มธ.6:28, 30; ฆต.2:20) และทับทิมซึ่งมีเมล็ดมากมายนั้นเป็นเครื่องหมายเล็งถึงการสำแดงออกซึ่งความอุดมสมบูรณ์ของชีวิตอันศักดิ์สิทธิ์. การดำเนินชีวิตแห่งความเชื่อที่สำแดงออกซึ่งความอุดมสมบูรณ์ของชีวิตอันศักดิ์สิทธิ์นั้นเป็นผลมาจากการประสบการณ์การตรึงตายของพระคริสต์ที่อยู่ในสภาพการณ์ที่ซับซ้อนและยุ่งเหยิงและผ่านสภาพการณ์นี้ (เทียบ 2คนก.4:7–18). ในความหมายฝ่ายวิญญาณ กระเปาะของบัวหัวเสาคือพยาน (เลขสอง) ซึ่งบ่งชี้ว่าคนเหล่านั้นที่วางตัวเองไว้ภายใต้การพิพากษาของพระเจ้า (ทองเหลือง) และนับว่าตัวเองไม่เป็นอะไรนั้น สามารถแบกรับความรับผิดชอบ (เลขห้า) อย่างเต็มที่ (เลขสิบ) และสำแดงออกซึ่งความอุดมสมบูรณ์ของชีวิตอันศักดิ์สิทธิ์ (ทับทิม) ในท่ามกลางสถานการณ์ที่ซับซ้อนและยุ่งเหยิง (ตาข่ายลายตาหมากรุกกับมาลัยลายโซ่) ออกมาจากขั้นตอนแห่งการเป็นขึ้น (ฐานของบัวหัวเสาซึ่งสูงสามศอก) เพราะพวกเขาไม่ได้มีชีวิตเป็นอยู่โดยตัวของพวกเขาเอง แต่มีชีวิตเป็นอยู่โดยพระเจ้า (ดอกลิลลี่). ผู้เชื่อที่เป็นเสาในฐานะเครื่องหมายแห่งการก่อสร้างของพระเจ้านั้นจะต้องแบกรับพยานแห่งการดำเนินชีวิตโดยความเชื่อ ซึ่งก็คือการแบกรับความรับผิดชอบและสำแดงออกซึ่งความอุดมสมบูรณ์ของชีวิตผ่านขั้นตอนของการเป็นขึ้นภายใต้การประหารของตาหมากรุกและการจำกัดของลายโซ่.
สำหรับรายละเอียดเพิ่มเติมเกี่ยวกับเสาทองเหลืองสองต้นกับบัวหัวเสาในด้านประสบการณ์ฝ่ายวิญญาณนั้น ดู บทเรียนชีวิตเยเนซิศ ตอนที่ 83 กับ 84.

1พกษ. 7:18 1 ตามฉบับโบราณหลายฉบับและฉบับเซ็บทัวจินต์; ฉบับโบราณบางฉบับอ่านว่า ทับทิม.

1พกษ. 7:20 1 แปลตามตรงคือ ต้นที่สอง.

1พกษ. 7:21 ก เทียบ ฆต.2:9; วว.3:12; 1ตธ.3:15

1พกษ. 7:21 1 หมายความว่า พระองค์จะทำให้มั่นคง.

1พกษ. 7:21 2 หมายความว่า ในพระองค์มีกำลัง.

1พกษ. 7:23 ก ข้อ 23–26: 2คนก.4:2–5

1พกษ. 7:23 1 อ่างสาครพร้อมด้วยอ่างล้างชำระสิบใบซึ่งทำด้วยทองเหลืองทั้งหมด (ข้อ 23–40) เป็นเครื่องหมายเล็งถึงพระวิญญาณของพระเจ้าผู้ทรงทำให้มนุษย์ติเตียนตัวเอง, ทรงพิพากษา, และทรงทำการเปลี่ยนใหม่ ซึ่งได้ชำระล้างเหล่าผู้ที่มีส่วนร่วมในที่ประทับของพระเจ้าบนแผ่นดินโลกให้พ้นจากสิ่งที่อยู่ในด้านลบทุกอย่าง โดยมีการตายของพระคริสต์เป็นพื้นฐาน (ยฮ.16:8; ตต.3:5). ซะโลโมยังได้สร้างแท่นบูชาด้วยทองเหลืองด้วย (9:25) แต่ไม่ได้กล่าวไว้ในที่นี้ (ดูคำอธิบายใน อซด.27:1–8).

1พกษ. 7:38 ก 2คนก.4:6; เทียบ อซด.30:18

1พกษ. 7:39 ก 2คนก.4:10

1พกษ. 7:40 ก ข้อ 40–51: 2คนก.4:11–5:1

1พกษ. 7:40 1 ตามฉบับโบราณหลายฉบับและฉบับเซ็บทัวจินต์; ฉบับโบราณบางฉบับอ่านว่า อ่างน้ำ.

1พกษ. 7:48 ก อซด.37:25–29

1พกษ. 7:48 1ก แท่นทองคำพร้อมกับเครื่องหอมเป็นเครื่องหมายเล็งถึงพระคริสต์ผู้เป็นขึ้นและเสด็จสู่สวรรค์ในฐานะผู้ทูลขอแทน (รม.8:34; ฮร.7:25) และในฐานะสุคนธรสอันหอมหวานที่ทำให้พระเจ้ายินดีรับผู้ที่พระองค์ทรงไถ่ไว้ (วว.8:3). ดูคำอธิบายใน อซด.30:1–10, 34–38.

1พกษ. 7:48 ข อซด.37:10–16; 2คนก.4:8

1พกษ. 7:48 2ข โต๊ะทองคำสำหรับขนมปังเบื้องพระพักตร์เป็นเครื่องหมายเล็งถึงพระคริสต์ผู้ได้ทรงผ่านขั้นตอนของการกลายเป็นเนื้อหนัง, การตรึงตาย, การเป็นขึ้น, และการเสด็จสู่สวรรค์ อีกทั้งได้กลายเป็นพระวิญญาณผู้ประทานชีวิตเพื่อมาเป็นอาหารฝ่ายวิญญาณสำหรับผู้ที่พระเจ้าได้ทรงเลือกสรร (ยฮ.6:32–63). ดูคำอธิบายใน อซด.25:23–30.

1พกษ. 7:49 ก อซด.25:31-38; 2คนก.4:7

1พกษ. 7:49 1ก คันประทีปทองคำบริสุทธิ์เป็นเครื่อง หมายเล็งถึงพระคริสต์ผู้ได้ทรงกลายเป็นพระวิญญาณผู้ประทานชีวิตผ่านการเป็นขึ้นของพระองค์เพื่อมาเป็นความสว่างอันศักดิ์สิทธิ์สำหรับพลไพร่ของพระองค์ (ยฮ.8:12). ดูคำอธิบายใน อซด.25:31–40.

1พกษ. 7:51 ก 2ซมอ.8:11; 1คนก.26:26