1 พงศาวดารกษัตริย์ บทที่ 12

1พกษ. 12:1 ก ข้อ 1–19: 2คนก.10:1–19

1พกษ. 12:2 ก 1พกษ.11:26, 40

1พกษ. 12:4 ก 1พกษ.4:7, 22–23; เทียบ 1ซมอ.8:11–18

1พกษ. 12:4 1ก สิบสองเผ่าของอิสราเอลได้จัดแจงความต้องการประจำวันต่างๆ ให้แก่ซะโลโมและครอบครัวใหญ่ของเขา (4:22–23, 27–28) ซึ่งรวมถึงภรรยาทั้งหนึ่งพันคนและสนมมากมายของเขา (11:3) อีกทั้งสิ่งที่พวกเขาต้องการประจำวันด้วย. ท้ายที่สุดข้อเรียกร้องในการจัดแจงความต้องการประจำวันเหล่านี้ได้กลายเป็นปัจจัยที่ทำให้พลไพร่ปฏิเสธซะโลโม. ยาราบะอามใช้การดำเนินชีวิตที่ฟุ่มเฟือยหรูหราของซะโลโมและการเกณฑ์แรงงานทำงานอย่างหนักมาเป็นเหตุผลในการก่อกบฏ. การสูญเสียอาณาจักรของซะโลโมนั้น ส่วนหนึ่งมาจากการที่เขาปล่อยตัวไปตามราคะตัณหาและการกราบไหว้รูปเคารพ และอีกส่วนหนึ่งก็เนื่องจากการที่พลไพร่ต้องแบกภาระหนักในการจัดแจงความต้องการให้กับครอบครัวใหญ่ของซะโลโม.

1พกษ. 12:6 ก โยบ12:12; 32:7

1พกษ. 12:15 ก 1พกษ.11:31–38

1พกษ. 12:16 ก 2ซมอ.20:1

1พกษ. 12:21 ก ข้อ 21–24: 2คนก.11:1–4

1พกษ. 12:22 ก 2คนก.12:5, 7, 15

1พกษ. 12:25 ก เทียบ วนฉ.9:46–49

1พกษ. 12:25 ข วนฉ.8:8–9, 17

1พกษ. 12:27 1 พระเจ้าทรงกำหนดให้พลไพร่ของพระองค์มาชุมนุมกันสามครั้งต่อปีที่กรุงเยรูซาเล็ม (พบญ.16:16). ยาราบะอามกลัวว่าถ้าสิบเผ่าไปนมัสการพระเจ้าที่กรุงเยรูซาเล็ม พวกเขาจะหันกลับไปยังกษัตริย์ที่ถูกต้องตามกฎหมาย. ดังนั้นเขาจึงตั้งศูนย์กลางการนมัสการที่แตกแยกขึ้นมาสองแห่ง โดยกล่าวว่าการเดินทางไปกรุงเยรูซาเล็มนั้นไม่สะดวกสบาย (ข้อ 28–29). ต้นกำเนิดแห่งการทรยศของยาราบะอามก็คือความทะเยอทะยานที่เห็นแก่ตัว ปรารถนาที่จะได้มาซึ่งอาณาจักรของตัวเอง. การแตกแยกในท่ามกลางศาสนาคริสต์ก็มีสาเหตุหลักมาจากความทะเยอทะยานที่เห็นแก่ตัวเช่นเดียวกัน.

1พกษ. 12:28 ก 2พกษ.10:29; 17:16; 2คนก.11:15; 13:8; ฮซอ.8:5–6; 10:5; 13:2

1พกษ. 12:28 1ก การทรยศของยาราบะอาม (ข้อ 25–33; 13:33–34) ครอบคลุมถึงการที่เขา (1) สร้างลูกโคทองคำสองตัว (รูปเคารพ) นำตัวหนึ่งไปไว้ที่เบ็ธเอล และอีกตัวที่เมืองดาน เพื่อที่จะเบี่ยงเบนพลไพร่จากการนมัสการพระเจ้าที่กรุงเยรูซาเล็ม (ข้อ 25–30) เช่นนี้ก็ได้ละเมิดการกำหนดของพระเจ้าในการมีศูนย์กลางการนมัสการเพียงแห่งเดียวในดินแดนบริสุทธิ์ เพื่อที่จะรักษาความเป็นเอกภาพ, ความเป็นหนึ่งท่ามกลางพลไพร่อิสราเอล (พบญ.12:2–18); (2) สร้างวิหารขึ้น ณ แท่นสูงและแต่งตั้งปุโรหิตจากท่ามกลางคนธรรมดาที่ไม่ได้มาจากเผ่าเลวี (ข้อ 31; 13:33ข; 2คนก.13:9); (3) กำหนดเทศกาลเลี้ยงในวันที่สิบห้าเดือนแปด (เดือนที่เขาคิดขึ้นมาใหม่ตามใจของตัวเอง) เหมือนกับเทศกาลเลี้ยงที่อยู่ในยูดา (ข้อ 32ก, 33ข); (4) ถวายเครื่องสัตวบูชาบนแท่นบูชาที่เบ็ธเอลแด่ลูกโคที่เขาสร้างขึ้น และสถาปนาเหล่าปุโรหิตประจำแท่นสูงไว้ในเบ็ธเอล (ข้อ 32ข–33ก); และ (5) ขึ้นไปยังแท่นเผาเครื่องหอมทั้งๆ ที่ไม่ได้เป็นปุโรหิต (ข้อ 33ข). การทรยศของยาราบะอามถือได้ว่าเป็นแบบเล็งของการทรยศในคริสตศาสนจักรในวันนี้ ซึ่งมีศูนย์กลางการนมัสการที่แตกแยก, มีระบบชนชั้นศักดิ์สิทธิ์ชนชั้นธรรมดา, มีการกำหนด “เทศกาลเลี้ยง” ตามใจตัวเอง, และมีรูปเคารพ. เทียบ วนฉ.17:5 คำอธิบาย 1.

1พกษ. 12:28 ข อซด.32:4, 8

1พกษ. 12:29 ก ยนซ.28:19; 2พกษ.10:29

1พกษ. 12:30 ก 1พกษ.13:34; 2พกษ.17:21

1พกษ. 12:30 1ก การทรยศของยาราบะอามได้กลายเป็นความบาปที่ร้ายแรง ซึ่งทำให้ทั้งวงศ์วานของเขาถูกทำลายล้างภายใต้การพิพากษาของพระเจ้า (13:34; 14:7–11; 15:29–30) และในที่สุดก็นำไปสู่การที่อิสราเอลถูกจับไปเป็นเชลย (14:15–16; 2พกษ.17:20–23). ความบาปของยาราบะอามถูกชี้ถึงซ้ำแล้วซ้ำเล่าในหนังสือพงศาวดารกษัตริย์ทั้งเล่ม.

1พกษ. 12:31 ก 1พกษ.13:32

1พกษ. 12:31 1ก คำว่า นิเวศน์ ในที่นี้บ่งชี้ว่ายาราบะอามได้สร้างวิหารขึ้นบนแท่นสูง.

1พกษ. 12:31 2 การก่อตั้งแท่นสูงคือการสร้างความแตกแยก. ดังนั้นความหมายของแท่นสูงก็คือการแตกแยก. สถานที่เหล่านี้เป็นสิ่งที่มาแทนที่และเป็นทางเลือกอื่นนอกเหนือจากสถานที่หนึ่งเดียวที่พระเจ้าทรงเลือกสรรไว้เพื่อรักษาความเป็นหนึ่งของพลไพร่ของพระองค์ (ดู พบญ.12:5 คำอธิบาย 1). ในหนังสือพงศาวดารกษัตริย์ทั้งสองฉบับนี้—ซะโลโมและยาราบะอาม—ได้นำหน้าในการก่อตั้งแท่นสูง ซึ่งคนแรกเนื่องมาจากการปล่อยตัวไปตามราคะตัณหา (ดู 11:7 คำอธิบาย 1) ส่วนคนที่สองเนื่องมาจากความทะเยอทะยาน (ดูข้อ 27 คำอธิบาย 1). ดังนั้นแท่นสูงจึงมีความเกี่ยวข้องกับราคะตัณหา, ความทะเยอทะยาน, และการกราบไหว้รูปเคารพ. การแตกแยกทั้งหมดที่เกิดขึ้นท่ามกลางพลไพร่ของพระเจ้านั้นล้วนเชื่อมต่อกับสิ่งที่ชั่วร้ายทั้งสามเรื่องนี้.
แท่นสูงเป็นการยกบางสิ่งให้สูงขึ้นจากระดับธรรมดา. กรณีนี้บ่งชี้ว่าแท่นสูงมีความเกี่ยวข้องกับการยกชูบางสิ่งขึ้น. ในหลักการแล้ว การแตกแยกทุกอย่างในศาสนาคริสต์นั้นก็ล้วนมีความเกี่ยวข้องกับการยกระดับ, ยกชูบางสิ่งขึ้นนอกเหนือจากพระคริสต์. ทุกสิ่งที่ถูกยกชูขึ้นเหนือพระคริสต์ กระทั่งเป็นคำสอนในพระคัมภีร์และภาคปฏิบัติที่สอดคล้องกับพระคัมภีร์ก็ตามล้วนสามารถใช้เพื่อมาก่อตั้ง “แท่นสูง” ที่ก่อให้เกิดความแตกแยกท่ามกลางพลไพร่ของพระเจ้าได้ทั้งสิ้น. ดู 1กธ.1:2 คำอธิบาย 9 และข้อ 9 คำอธิบาย 2.
แท่นสูงที่อยู่ในพันธสัญญาเดิมถือว่าเป็นเรื่องที่มีความหมายเป็นอย่างมาก เพราะแท่นสูงเหล่านี้ได้ทำลายฐานแห่งความเป็นหนึ่งท่ามกลางพลไพร่ที่พระเจ้าทรงเลือกสรรอย่างร้ายแรง. ทันทีที่แท่นสูงเหล่านี้ถูกก่อตั้งขึ้น แม้กษัตริย์องค์ที่ดีก็ยากที่จะกำจัดแท่นสูงเหล่านี้ออกไป (15:14; 22:43; 2พกษ.12:3; 14:4; 15:4, 35; เทียบ 2พกษ.18:4; 23:8, 12, 15, 19).

1พกษ. 12:31 ข 1พกษ.13:33; 2พกษ.17:32; 2คนก.11:14–15; 13:9

1พกษ. 12:32 ก เทียบ ลวต.23:34; อฤธ.29:12