1 พงศาวดารกษัตริย์ บทที่ 1
หัวข้อหลัก: การจัดการแห่งการปกครองของพระเจ้าในแผนการบริหารของพระเจ้า ที่มีต่อฐานะกษัตริย์อันศักดิ์สิทธิ์บนแผ่นดินโลก เนื่องด้วยการทำลายและการล่มสลายของกษัตริย์ทั้งหลาย และผลลัพธ์ที่น่าเวทนาจากการจัดการอันยุติธรรมของพระเจ้า
ผู้เขียน: ตามฉบับเดิมในภาษาเฮ็บราย 1 และ 2 พงศาวดารกษัตริย์เป็นหนังสือเล่มเดียวกัน. ใน 1 และ 2 พงศาวดารกษัตริย์ไม่มีข้อบ่งชี้ว่าใครเป็นผู้เขียน. คนยิวและอาจารย์ที่เป็นคริสเตียนบางคนคาดว่ายิระมะยาเป็นผู้เขียน.
เวลาที่เขียน: ช่วงเวลาที่ชนชาติอิสราเอลถูกจับไปเป็นเชลยในบาบิโลน และภายหลัง 561 ปีก่อนคริสตศักราช.
สถานที่เขียน: น่าจะเป็นที่กรุงเยรูซาเล็ม.
ช่วงเวลาที่ได้ครอบคลุมถึง: หนังสือสองเล่มครอบคลุม 455 ปี โดย 1 พงศาวดารกษัตริย์ครอบคลุม 119 ปี จาก 1015–897 ปี ก่อนคริสตศักราช คือตั้งแต่ดาวิดสิ้นชีวิต (2:10) ไปจนถึงอาฮัดยาบุตรอาฮาบกษัตริย์แห่ง อิสราเอลขึ้นครอบครอง (22:51); 2 พงศาวดารกษัตริย์ครอบคลุม 336 ปี จาก 896–561 ปี ก่อนคริสตศักราช คือตั้งแต่ยะโฮรามบุตรอาฮาบกษัตริย์แห่งอิสราเอลขึ้นครอบครอง (3:1–3) ไปจนถึงการตกไปเป็นเชลยในช่วงที่เอวิลมะโรดัดครอบครองบาบิโลน (25:27).
I. ช่วงบั้นปลายและการจากไปของดาวิด — 1พกษ.1:1—2:11
1. ชราและโรยราไป — 1:1–4
1พกษ.
1:1 1กษัตริย์2ดาวิดชราและ3มีอายุมากแล้ว แม้จะห่มผ้าให้ท่าน แต่ท่านก็ยังไม่อบอุ่น.
1พกษ.
1:2 ดังนั้นบรรดาข้าราชการของท่านจึงกล่าวแก่ท่านว่า โปรดให้คนไปเสาะหาหญิงสาวพรหมจารีมาถวายกษัตริย์เจ้านายของข้าพเจ้า และให้เธอรับใช้เบื้องหน้ากษัตริย์ และดูแลท่าน ให้เธอนอนแนบทรวงของท่าน เพื่อกษัตริย์เจ้านายของข้าพเจ้าจะได้อบอุ่น.
1พกษ.
1:3 พวกเขาจึงเสาะหาสาวงามทั่วทั้งอาณาเขตอิสราเอล แล้วได้พบอะบิซัฆหญิงชาวซูเนม จึงได้นำเธอมาเฝ้ากษัตริย์.
1พกษ.
1:4 หญิงสาวผู้นั้นงดงามยิ่งนัก เธอได้เป็นผู้ดูแลกษัตริย์และอยู่ปรนนิบัติท่าน แต่กษัตริย์ไม่ได้ล่วงรู้กับเธอ.
2. ตั้งซะโลโมขึ้นเป็นผู้สืบทอดราชบัลลังก์ — 1:5–53
1พกษ.
1:5 ส่วนกอะโดนียาบุตรชายของนางฮาฆีธได้ยกตัวเองขึ้นกล่าวว่า เราเองจะเป็นกษัตริย์. และท่านได้เตรียมรถรบและกองทหารม้าสำหรับตัวเอง กับคนห้าสิบคนไว้วิ่งนำหน้าตนเอง.
1พกษ.
1:6 บิดาของท่านก็ไม่เคยขัดใจท่านสักครั้งโดยกล่าวว่า ทำไมเจ้าจึงทำเช่นนี้? ท่านเป็นผู้ที่หล่อเหลามากด้วย ท่านเกิดถัดจากอับซาโลม.
1พกษ.
1:7 ท่านได้คบคิดกับ1กโยอาบบุตรนางซะรูยา และกับขอะบีอาธารปุโรหิต เขาทั้งสองก็ติดตามและช่วยเหลืออะโดนียา.
1พกษ.
1:8 แต่กซาโดคปุโรหิต ขบะนายาบุตรยะโฮยาดา คนาธานผู้เผยพระวจนะ ซิมอีและชีไอ อีกทั้งพวกผู้แกล้วกล้าของดาวิดไม่ได้อยู่ฝ่ายอะโดนียา.
1พกษ.
1:9 อะโดนียาได้ถวายแกะ โค และสัตว์อ้วนพีเป็นเครื่องบูชา ณ ศิลาแห่งโซเฮเล็ธ ซึ่งอยู่ข้างๆ เอนโรเฆล และท่านได้เชิญพี่น้องทั้งสิ้นของท่าน คือบรรดาบุตรชายของกษัตริย์ และพลไพร่ทั้งสิ้นแห่งยูดาซึ่งเป็นข้าราชการของกษัตริย์.
1พกษ.
1:10 แต่ท่านไม่ได้เชิญนาธานผู้เผยพระวจนะ หรือบะนายาหรือพวกผู้แกล้วกล้า หรือกซะโลโมน้องชายของท่าน.
1พกษ.
1:11 แล้วนาธานก็กล่าวแก่นางบัธเซบะมารดาของซะโลโมว่า ท่านไม่ได้ยินหรือว่าอะโดนียาบุตรชายของนางฮาฆีธได้ขึ้นครอบครองแล้ว และดาวิดเจ้านายของพวกข้าพเจ้าก็ไม่ทราบเรื่อง.
1พกษ.
1:12 ดังนั้นโปรดมาและข้าพเจ้าจะให้คำปรึกษาแก่ท่าน เพื่อท่านจะได้ช่วยชีวิตของท่านเอง และชีวิตของซะโลโมบุตรชายของท่าน.
1พกษ.
1:13 ขอท่านไปเข้าเฝ้ากษัตริย์ดาวิดทันที และกล่าวว่า กษัตริย์เจ้านายของข้าพเจ้า ท่านได้ปฏิญาณกับสาวใช้ของท่านว่า ซะโลโมบุตรของเจ้าจะเป็นกกษัตริย์ต่อจากเรา และจะนั่งบนบัลลังก์ของเราไม่ใช่หรือ? แล้วทำไมอะโดนียาจึงขึ้นครอบครองเล่า?
1พกษ.
1:14 ขณะที่ท่านกล่าวแก่กษัตริย์อยู่ที่นั่น ข้าพเจ้าจะตามเข้าไปหลังจากท่าน และยืนยันถ้อยคำของท่าน.
1พกษ.
1:15 แล้วนางบัธเซบะก็เข้าไปเฝ้ากษัตริย์ที่ห้องชั้นใน. กษัตริย์ชรามาก และอะบิซัฆชาวซูเนมก็กำลังปรนนิบัติกษัตริย์อยู่.
1พกษ.
1:16 เมื่อนางบัธเซบะก้มกราบถวายความเคารพกษัตริย์แล้ว. กษัตริย์ก็กล่าวว่า เจ้าต้องการอะไร?
1พกษ.
1:17 นางกล่าวแก่ท่านว่า เจ้านายของข้าพเจ้า ท่านได้ปฏิญาณในพระนามของพระยะโฮวาพระเจ้าของท่านต่อสาวใช้ของท่านว่า กซะโลโมบุตรของเจ้าจะเป็นกษัตริย์ต่อจากเราแน่นอน และเขาจะนั่งบนบัลลังก์ของเรา.
1พกษ.
1:18 แต่บัดนี้อะโดนียาขึ้นครอบครองแล้ว และ1ท่านผู้เป็นกษัตริย์เจ้านายของข้าพเจ้าก็ไม่ทราบเรื่องนี้.
1พกษ.
1:19 อะโดนียาได้ถวายโค สัตว์อ้วนพี และแกะจำนวนมากเป็นเครื่องบูชา และได้เชิญบรรดาบุตรชายของกษัตริย์กับอะบีอาธารปุโรหิต กับโยอาบผู้บัญชาการกองทัพ แต่ไม่ได้เชิญซะโลโมผู้รับใช้ของท่าน.
1พกษ.
1:20 ข้าแต่กษัตริย์เจ้านายของข้าพเจ้า สายตาของอิสราเอลทั้งสิ้นก็เพ่งดูท่าน เพื่อท่านจะป่าวประกาศแก่พวกเขาว่า จะให้ใครนั่งบนบัลลังก์ของกษัตริย์เจ้านายของข้าพเจ้าต่อจากท่าน.
1พกษ.
1:21 มิฉะนั้นเมื่อกษัตริย์เจ้านายของข้าพเจ้าล่วงหลับไปอยู่กับบรรพบุรุษของท่านแล้ว ข้าพเจ้าและซะโลโมบุตรชายของข้าพเจ้าก็จะถูกนับว่าเป็นฝ่ายผิด.
1พกษ.
1:22 ขณะที่นางกำลังกล่าวแก่กษัตริย์อยู่ นาธานผู้เผยพระวจนะก็เข้ามา.
1พกษ.
1:23 เขาทั้งหลายจึงแจ้งแก่กษัตริย์ว่า นี่คือนาธานผู้เผยพระวจนะ. เมื่อนาธานเข้ามาเฝ้าต่อเบื้องหน้ากษัตริย์ เขาก็ซบหน้าลงถึงดินถวายความเคารพกษัตริย์.
1พกษ.
1:24 และนาธานกล่าวแก่ท่านว่า ข้าแต่กษัตริย์เจ้านายของข้าพเจ้า ท่านเคยกล่าวไว้หรือว่า อะโดนียาจะขึ้นครอบครองต่อจากเรา และจะนั่งบนบัลลังก์ของเรา?
1พกษ.
1:25 เพราะวันนี้เขาได้ลงไปถวายโค สัตว์อ้วนพีและแกะจำนวนมากเป็นเครื่องบูชา และได้เชิญบรรดาบุตรชายของกษัตริย์ ทั้งผู้บัญชาการกองทัพและอะบีอาธารปุโรหิต และเขาทั้งหลายกำลังกินดื่มต่อหน้าอะโดนียา และกล่าวว่า ขอกษัตริย์อะโดนียาทรงพระเจริญ!
1พกษ.
1:26 แต่เขาไม่ได้เชิญข้าพเจ้าผู้รับใช้ของท่าน และซาโดคปุโรหิตกับบะนายาบุตรยะโฮยาดา และซะโลโมผู้รับใช้ของท่าน.
1พกษ.
1:27 เรื่องนี้เกิดขึ้นโดยกษัตริย์เจ้านายของข้าพเจ้าหรือ? และท่านไม่ได้แจ้งแก่พวกผู้รับใช้ของท่านให้ทราบว่าจะให้ใครนั่งบนบัลลังก์ของกษัตริย์เจ้านายของข้าพเจ้าต่อจากท่าน.
1พกษ.
1:28 แล้วกษัตริย์ดาวิดตอบว่า จงเรียกบัธเซบะมาหาเรา. นางก็เข้ามาต่อเบื้องหน้ากษัตริย์ และยืนอยู่ต่อเบื้องหน้ากษัตริย์.
1พกษ.
1:29 แล้วกษัตริย์ปฏิญาณว่า พระยะโฮวาผู้ทรงกไถ่1ชีวิตของเราจากความทุกข์ยากทั้งสิ้นทรงพระชนม์อยู่แน่ฉันใด
1พกษ.
1:30 ดังที่เราได้ปฏิญาณต่อเจ้าในพระนามพระยะโฮวาพระเจ้าแห่งอิสราเอลว่า ซะโลโมบุตรของเจ้าจะเป็นกกษัตริย์ต่อจากเราแน่นอน และจะนั่งบนบัลลังก์ของเราแทนเรา. เราจะทำตามถ้อยคำนี้ในวันนี้ฉันนั้น.
1พกษ.
1:31 แล้วนางบัธเซบะก็ซบหน้าลงถึงดิน ถวายความเคารพกษัตริย์ และกล่าวว่า ขอกษัตริย์ดาวิดเจ้านายของข้าพเจ้าทรงพระเจริญเป็นนิตย์!
1พกษ.
1:32 กษัตริย์ดาวิดกล่าวว่า จงเรียกซาโดคปุโรหิตและนาธานผู้เผยพระวจนะ กับบะนายาบุตรยะโฮยาดามาหาเรา. เขาทั้งหลายจึงเข้ามาต่อเบื้องหน้ากษัตริย์
1พกษ.
1:33 และกษัตริย์กล่าวแก่เขาทั้งหลายว่า จงให้คนรับใช้เจ้านายของพวกเจ้าไปจัดให้ซะโลโมบุตรของเราขึ้นขี่ล่อของเรา และนำเขาลงไปที่ฆีโฮน.
1พกษ.
1:34 และให้ซาโดคปุโรหิตและนาธานผู้เผยพระวจนะกชโลมตั้งเขาเป็นกษัตริย์เหนืออิสราเอลที่นั่น แล้วท่านทั้งหลายจงเป่าแตรและกล่าวว่า ขอกษัตริย์ซะโลโมทรงพระเจริญ!
1พกษ.
1:35 แล้วจงติดตามเขาขึ้นมา และเขาจะมานั่งบนบัลลังก์ของเรา เพราะเขาจะขึ้นครอบครองแทนเรา เราได้ตั้งเขาให้เป็นกผู้ปกครองเหนืออิสราเอลและยูดา.
1พกษ.
1:36 และบะนายาบุตรยะโฮยาดาตอบกษัตริย์ว่า กเอเมน! ขอพระยะโฮวาพระเจ้าของกษัตริย์เจ้านายของข้าพเจ้าก็ทรงกำหนดเช่นนั้นเถิด!
1พกษ.
1:37 พระยะโฮวากเคยสถิตกับกษัตริย์เจ้านายของข้าพเจ้ามาแล้วอย่างไร ก็ขอให้พระองค์สถิตกับซะโลโมอย่างนั้น และขอทรงทำให้บัลลังก์ของซะโลโมใหญ่ยิ่งกว่าบัลลังก์ของกษัตริย์ดาวิดเจ้านายของข้าพเจ้า.
1พกษ.
1:38 ดังนั้นซาโดคปุโรหิต นาธานผู้เผยพระวจนะ และบะนายาบุตรยะโฮยาดา และคนคะเรธีกับคนปะเลธก็ได้ลงไปจัดให้ซะโลโมขี่ล่อของกษัตริย์ดาวิด และได้นำท่านมาถึงฆีโฮน.
1พกษ.
1:39 แล้วซาโดคปุโรหิตได้นำเขาสัตว์ที่บรรจุกน้ำมันมาจากกระโจมของพระยะโฮวา และขชโลมซะโลโม และเขาทั้งหลายก็เป่าแตร และพลไพร่ทั้งปวงกล่าวว่า ขอกษัตริย์ซะโลโมทรงพระเจริญ!
1พกษ.
1:40 และพลไพร่ทั้งปวงก็ตามท่านขึ้นไป พร้อมกับเป่าขลุ่ยและชื่นชมยินดียิ่งนัก จนแผ่นดินสะเทือนเพราะเสียงของเขาทั้งหลาย.
1พกษ.
1:41 เมื่ออะโดนียาและบรรดาแขกรับเชิญที่อยู่กับท่านรับประทานเสร็จแล้วก็ได้ยินเสียงนั้น. และเมื่อโยอาบได้ยินเสียงแตรก็พูดว่า ทำไมในกรุงจึงมีเสียงอึกทึกครึกโครม?
1พกษ.
1:42 ขณะที่เขากำลังพูดอยู่ กโยนาธานบุตรอะบีอาธารปุโรหิตก็มาถึง. และอะโดนียาก็กล่าวว่า เข้ามาเถิด เพราะเจ้าเป็นคนที่คู่ควร และคงนำข่าวดีมา.
1พกษ.
1:43 โยนาธานตอบอะโดนียากล่าวว่า หามิได้ กษัตริย์ดาวิดเจ้านายของพวกเราได้ตั้งซะโลโมเป็นกษัตริย์แล้ว!
1พกษ.
1:44 และกษัตริย์ได้ใช้ซาโดคปุโรหิต นาธานผู้เผยพระวจนะ และบะนายาบุตรยะโฮยาดากับคนคะเรธีและคนปะเลธตามซะโลโมไป และเขาทั้งหลายก็จัดให้ซะโลโมขี่ล่อของกษัตริย์.
1พกษ.
1:45 และซาโดคปุโรหิตกับนาธานผู้เผยพระวจนะได้ชโลมตั้งซะโลโมเป็นกษัตริย์ ณ ฆีโฮน และเขาทั้งหลายก็ขึ้นมาจากที่นั่นด้วยความชื่นชมยินดี เพราะฉะนั้นในกรุงจึงอึกทึกครึกโครม. นี่ก็คือเสียงที่ท่านทั้งหลายได้ยิน.
1พกษ.
1:46 นอกจากนี้ซะโลโมได้นั่งบนกบัลลังก์ของอาณาจักรด้วย.
1พกษ.
1:47 และยิ่งกว่านั้น พวกข้าราชการของกษัตริย์ก็เข้าไปถวายพระพรแด่กษัตริย์ดาวิดเจ้านายของพวกเราว่า ขอพระเจ้าของท่านทรงทำให้นามของซะโลโมเลื่องลือไปยิ่งกว่านามของท่าน และขอทรงทำให้บัลลังก์ของซะโลโมยิ่งใหญ่กว่าบัลลังก์ของท่าน แล้วกษัตริย์ก็กโน้มกายลงบนเตียงของท่าน.
1พกษ.
1:48 และกษัตริย์ก็กล่าวด้วยว่า กสรรเสริญแด่พระยะโฮวาพระเจ้าของอิสราเอลผู้ประทานคนหนึ่งให้นั่งบนบัลลังก์ของเราในวันนี้ และตาของเราเองได้เห็นแล้ว.
1พกษ.
1:49 แล้วแขกรับเชิญทั้งปวงที่อยู่กับอะโดนียาก็กลัวจนตัวสั่นและลุกขึ้น ต่างคนต่างไปตามทางของตน.
1พกษ.
1:50 ส่วนอะโดนียาก็กลัวซะโลโม จึงลุกขึ้นไปจับกเชิงงอนของแท่นบูชา.
1พกษ.
1:51 มีคนไปแจ้งซะโลโมว่า ดูเถิด อะโดนียากลัวกษัตริย์ซะโลโม เพราะท่านจับเชิงงอนที่แท่นบูชาอยู่ กล่าวว่า ขอกษัตริย์ซะโลโมได้ปฏิญาณแก่ข้าพเจ้าในวันนี้ว่าจะไม่ประหารผู้รับใช้ของท่านด้วยดาบ.
1พกษ.
1:52 และซะโลโมกล่าวว่า ถ้าเขาเป็นคนที่คู่ควร กผมสักเส้นเดียวของเขาจะไม่ตกลงยังพื้นดิน แต่ถ้าพบความชั่วอยู่ในตัวเขา เขาจะต้องตาย.
1พกษ.
1:53 กษัตริย์ซะโลโมใช้คนไปนำท่านลงมาจากแท่นบูชา. และท่านก็มาถวายความเคารพต่อกษัตริย์ซะโลโม. และซะโลโมกล่าวแก่ท่านว่า จงกลับไปยังวังของท่านเถิด.
คำอธิบาย 1 พงศาวดารกษัตริย์ บทที่ 1
1พกษ.
1:1 1 ประเด็นที่โดดเด่นในหนังสือประวัติศาสตร์ของอิสราเอลก็คือการใช้แบบเล็งมาบรรยายได้อย่างละเอียดว่าจะประสบการณ์พระคริสต์ในฐานะที่เป็นแผ่นดินงามที่พระเจ้าประทานแก่เรามาเป็นส่วนของเราได้อย่างไร (ดู พบญ.8:7 คำอธิบาย 1). ก่อนอื่นหนังสือยะโฮซูอะได้แสดงให้เห็นถึงวิธีที่จะได้รับ, ถือครอง, และรักษาแผ่นดินงาม. จากนั้นหนังสือผู้วินิจฉัย, ประวัตินางรูธ, และ 1&2 ซามูเอล แสดงให้เห็นว่าหลังจากที่บุคคลบางคนได้ถือครองแผ่นดินนั้นแล้ว พวกเขาจะคงอยู่ในแผ่นดินงามและรับสุขแผ่นดินงามได้อย่างไร. เรายังจำเป็นต้องมี 1&2 พงศาวดารกษัตริย์ เพื่อมาแสดงให้เห็นว่าบุคคลอีกหลายคนคงอยู่ในแผ่นดินงามและรับสุขแผ่นดินนั้นได้อย่างไร.
กษัตริย์ทั้งหลายซึ่งเป็นตัวแทนของอิสราเอลนั้นเป็นผู้ที่ได้รับสุขแผ่นดินงามในระดับที่สูงสุด. พวกเขาเป็นแบบเล็งของผู้เชื่อในพันธสัญญาใหม่ ซึ่งเป็นผู้ที่พระเจ้าทรงช่วยให้รอดเพื่อมารับสุขพระคริสต์เป็นแผ่นดินงามของพวกเขาจนถึงระดับของฐานะกษัตริย์ (รม.5:17; 2ตธ.2:12; วว.20:4, 6; 22:5ข). รูปภาพที่บรรยายไว้ในหนังสือพงศาวดารกษัตริย์สองเล่มนี้ได้พรรณนาถึงรายละเอียดของนิสัย, ความมุ่งหมาย, ความรักชอบ, ความเคยชิน, ศีลธรรม, และการประพฤติของกษัตริย์ทุกคนที่ครอบครองเหนืออิสราเอลต่อจากกษัตริย์ดาวิด. รูปภาพเช่นนี้บ่งชี้ว่าสิ่งที่เราเป็น, สิ่งที่เราปรารถนา, สิ่งที่เรามุ่งหมายจะกระทำ, และการประพฤติของเรานั้นเป็นส่วนสำคัญต่อการที่เราจะสามารถคงอยู่ในพระคริสต์และมีส่วนร่วมในความอุดมสมบูรณ์อันหาที่สุดไม่ได้ของพระองค์เพื่อมาเป็นการรับสุขของเรา. รูปภาพของอิสราเอลนั้นจบลงด้วยจุดจบที่น่าเวทนาของกษัตริย์ทุกองค์ ซึ่งแม้จะถูกวางไว้ในสถานการณ์แห่งพระพรของฐานะกษัตริย์ แต่พวกเขากลับไม่สัตย์ซื่อต่อพระเจ้าและไม่ได้ดูแลมรดกของพวกเขาให้ดี พวกเขาจึงสูญเสียแผ่นดินงามไปและถูกจับไปเป็นเชลยยังโลกที่กราบไหว้รูปเคารพ. กรณีนี้ควรเป็นสัญญาณเตือนและคำเตือนที่เคร่งเครียดสำหรับเราในเรื่องของความสัมพันธ์ที่เรามีต่อพระคริสต์. หากเราผิดพลาดไปในเรื่องใดเรื่องหนึ่งที่กล่าวถึงข้างต้นนี้ เราก็จะสูญเสียไปซึ่งพระคริสต์ผู้เป็นการรับสุขของเรา. ดู ลวต.18:25 คำอธิบาย 2.
แนวคิดศูนย์กลางของหนังสือพงศาวดารกษัตริย์คือการจัดการแห่งการปกครองของพระเจ้าในแผนการบริหารของพระเจ้าที่มีต่อฐานะกษัตริย์อันศักดิ์สิทธิ์บนแผ่นดินโลก เนื่องด้วยการทำลายและการล่มสลายของกษัตริย์ทั้งหลาย และผลลัพธ์ที่น่าเวทนาจากการจัดการอันยุติธรรมของพระเจ้า คือการสูญเสียไปซึ่งแผ่นดินบริสุทธิ์อันเป็นพื้นฐานแห่งอาณาจักรของพระเจ้าบนแผ่นดินโลก และพลไพร่อันบริสุทธิ์ที่ผดุงรักษาเส้นทางแห่งลำดับวงศ์ของพระคริสต์ก็ถูกจับไปเป็นเชลย. การที่แผ่นดินถูกทำลายและพลไพร่อันบริสุทธิ์ถูกจับไปนั้นแทบจะทำให้เส้นทางสองเส้นที่จำเป็นต่อการนำพระคริสต์มาสู่สภาพมนุษย์นั้นสิ้นสุดลง (ดู มธ.1:16 คำอธิบาย 2). อย่างไรก็ตาม จากลำดับวงศ์ใน มธ.1:1–17 เส้นทางทั้งสองนี้ก็ยังดำเนินต่อไปแม้จะถูกจับไปเป็นเชลย. โดยอำนาจสิทธิ์ขาดของพระเจ้า พระองค์ทำให้การกลับคืนจากการเป็นเชลยได้สำเร็จลุล่วงเพื่อที่จะฟื้นฟูแผ่นดินงามและรักษาลำดับวงศ์ของพระคริสต์ทั้งสี่สิบชั่วอายุเอาไว้ (มธ.1:17ค). ดังนั้นพระเจ้าจึงยังคงทำให้ความมุ่งหมายของพระองค์สำเร็จลุล่วง คือการนำตัวของพระองค์เองที่อยู่ในตรีเอกภาพของพระองค์มายังสภาพมนุษย์ และก่อตั้งอาณาจักรฝ่ายวิญญาณของพระองค์.
กษัตริย์ทั้งหลายซึ่งเป็นตัวแทนของอิสราเอลนั้นเป็นผู้ที่ได้รับสุขแผ่นดินงามในระดับที่สูงสุด. พวกเขาเป็นแบบเล็งของผู้เชื่อในพันธสัญญาใหม่ ซึ่งเป็นผู้ที่พระเจ้าทรงช่วยให้รอดเพื่อมารับสุขพระคริสต์เป็นแผ่นดินงามของพวกเขาจนถึงระดับของฐานะกษัตริย์ (รม.5:17; 2ตธ.2:12; วว.20:4, 6; 22:5ข). รูปภาพที่บรรยายไว้ในหนังสือพงศาวดารกษัตริย์สองเล่มนี้ได้พรรณนาถึงรายละเอียดของนิสัย, ความมุ่งหมาย, ความรักชอบ, ความเคยชิน, ศีลธรรม, และการประพฤติของกษัตริย์ทุกคนที่ครอบครองเหนืออิสราเอลต่อจากกษัตริย์ดาวิด. รูปภาพเช่นนี้บ่งชี้ว่าสิ่งที่เราเป็น, สิ่งที่เราปรารถนา, สิ่งที่เรามุ่งหมายจะกระทำ, และการประพฤติของเรานั้นเป็นส่วนสำคัญต่อการที่เราจะสามารถคงอยู่ในพระคริสต์และมีส่วนร่วมในความอุดมสมบูรณ์อันหาที่สุดไม่ได้ของพระองค์เพื่อมาเป็นการรับสุขของเรา. รูปภาพของอิสราเอลนั้นจบลงด้วยจุดจบที่น่าเวทนาของกษัตริย์ทุกองค์ ซึ่งแม้จะถูกวางไว้ในสถานการณ์แห่งพระพรของฐานะกษัตริย์ แต่พวกเขากลับไม่สัตย์ซื่อต่อพระเจ้าและไม่ได้ดูแลมรดกของพวกเขาให้ดี พวกเขาจึงสูญเสียแผ่นดินงามไปและถูกจับไปเป็นเชลยยังโลกที่กราบไหว้รูปเคารพ. กรณีนี้ควรเป็นสัญญาณเตือนและคำเตือนที่เคร่งเครียดสำหรับเราในเรื่องของความสัมพันธ์ที่เรามีต่อพระคริสต์. หากเราผิดพลาดไปในเรื่องใดเรื่องหนึ่งที่กล่าวถึงข้างต้นนี้ เราก็จะสูญเสียไปซึ่งพระคริสต์ผู้เป็นการรับสุขของเรา. ดู ลวต.18:25 คำอธิบาย 2.
แนวคิดศูนย์กลางของหนังสือพงศาวดารกษัตริย์คือการจัดการแห่งการปกครองของพระเจ้าในแผนการบริหารของพระเจ้าที่มีต่อฐานะกษัตริย์อันศักดิ์สิทธิ์บนแผ่นดินโลก เนื่องด้วยการทำลายและการล่มสลายของกษัตริย์ทั้งหลาย และผลลัพธ์ที่น่าเวทนาจากการจัดการอันยุติธรรมของพระเจ้า คือการสูญเสียไปซึ่งแผ่นดินบริสุทธิ์อันเป็นพื้นฐานแห่งอาณาจักรของพระเจ้าบนแผ่นดินโลก และพลไพร่อันบริสุทธิ์ที่ผดุงรักษาเส้นทางแห่งลำดับวงศ์ของพระคริสต์ก็ถูกจับไปเป็นเชลย. การที่แผ่นดินถูกทำลายและพลไพร่อันบริสุทธิ์ถูกจับไปนั้นแทบจะทำให้เส้นทางสองเส้นที่จำเป็นต่อการนำพระคริสต์มาสู่สภาพมนุษย์นั้นสิ้นสุดลง (ดู มธ.1:16 คำอธิบาย 2). อย่างไรก็ตาม จากลำดับวงศ์ใน มธ.1:1–17 เส้นทางทั้งสองนี้ก็ยังดำเนินต่อไปแม้จะถูกจับไปเป็นเชลย. โดยอำนาจสิทธิ์ขาดของพระเจ้า พระองค์ทำให้การกลับคืนจากการเป็นเชลยได้สำเร็จลุล่วงเพื่อที่จะฟื้นฟูแผ่นดินงามและรักษาลำดับวงศ์ของพระคริสต์ทั้งสี่สิบชั่วอายุเอาไว้ (มธ.1:17ค). ดังนั้นพระเจ้าจึงยังคงทำให้ความมุ่งหมายของพระองค์สำเร็จลุล่วง คือการนำตัวของพระองค์เองที่อยู่ในตรีเอกภาพของพระองค์มายังสภาพมนุษย์ และก่อตั้งอาณาจักรฝ่ายวิญญาณของพระองค์.
1พกษ.
1:1 2 บทบันทึกสองบทสุดท้ายของ 1 พงศาว ดารกษัตริย์ถือได้ว่าเป็นบทสรุปประวัติของดาวิดที่ได้บันทึกไว้ใน 1&2 ซามูเอล.
1พกษ.
1:1 3 ดาวิดไม่เพียงชราไปเท่านั้น แต่ยังโรยราไปด้วย. ชีวิตของดาวิดมีการเริ่มต้นที่ดีเหมือนกับดวงตะวันขึ้นอย่างสว่างไสว และชีวิตกับการงานของเขาก็เป็นเหมือนดวงอาทิตย์ที่ฉายส่องในยามเที่ยงวัน. อย่างไรก็ตาม การที่เขาปล่อยตัวไปตามราคะตัณหา (2ซมอ.11) ได้ทำให้การงานของเขาถูกทำลายและทำให้ชีวิตที่สว่างไสวของเขาต้องโรยราไปเหมือนกับตะวันตกดินในยามพลบค่ำ. ในช่วงวัยชราของดาวิดนั้นไม่มีสิ่งใดที่สว่างไสว, เลอเลิศ, หรือเจิดจรัสเลย.
1พกษ.
1:5 ก 2ซมอ.3:4; 1คนก.3:2
1พกษ.
1:7 ก 2ซมอ.8:16; 2:18
1พกษ.
1:7 1ก โยอาบแม่ทัพของดาวิดซึ่งได้มีส่วนรู้เห็นในการฆาตกรรมอูรียานั้น (2ซมอ.11:6–17) อาจจะไม่เคยลืมความรู้สึกด้านลบที่มีต่อความบาปของดาวิด. ด้วยเหตุนี้เขาจึงได้ร่วมกบฏกับอะโดนียา.
1พกษ.
1:7 ข 1ซมอ.22:20; 2ซมอ.8:17
1พกษ.
1:8 ก 2ซมอ.20:25; 1พกษ.1:26, 32
1พกษ.
1:8 ข 2ซมอ.8:18
1พกษ.
1:8 ค 2ซมอ.7:2; 12:1
1พกษ.
1:10 ก 2ซมอ.12:24
1พกษ.
1:13 ก 1พกษ.1:30; เทียบ 1คนก.22:9
1พกษ.
1:17 ก 2ซมอ.12:24; มธ.1:6
1พกษ.
1:18 1 ฉบับโบราณบางฉบับอ่านว่า บัดนี้.
1พกษ.
1:29 ก 2ซมอ.4:9
1พกษ.
1:29 1 แปลตามตรงคือ จิต.
1พกษ.
1:30 ก 1พกษ.1:13, 17
1พกษ.
1:34 ก 1ซมอ.10:1; 16:13; 2ซมอ.5:3; 1พกษ.1:39
1พกษ.
1:35 ก 1ซมอ.9:16; 13:14; 2ซมอ.7:8
1พกษ.
1:36 ก พบญ.27:15–26; บพส.72:19; ยรม.28:6; 1กธ.14:16
1พกษ.
1:37 ก 1ซมอ.20:13
1พกษ.
1:39 ก เทียบ อซด.30:23–32
1พกษ.
1:39 ข 1คนก.29:22
1พกษ.
1:42 ก 2ซมอ.15:27, 36
1พกษ.
1:46 ก 1พกษ.2:12; 1คนก.29:23
1พกษ.
1:47 ก เทียบ ยนซ.47:31
1พกษ.
1:48 ก 1คนก.29:10; บพส.41:13; 106:48; ลก.1:68
1พกษ.
1:50 ก อซด.27:2; 21:14; 1พกษ.2:28
1พกษ.
1:52 ก 1ซมอ.14:45; กจ.27:34
