2 ซามูเอล บทที่ 13

2ซมอ. 13:1 ต่อมาหลังจากเหตุการณ์เหล่านี้ กอับซาโลมบุตรชายของดาวิดมีน้องสาวที่งดงามคนหนึ่งชื่อขธามาร และคอำโนนบุตรชายของดาวิดรักเธอ.

2ซมอ. 13:2 อำโนนว้าวุ่นใจจนล้มป่วยเนื่องด้วยธามารน้องสาวของเขา เพราะเธอเป็นสาวพรหมจารี อำโนนจึงเห็นว่าไม่สามารถทำอะไรกับเธอได้.

2ซมอ. 13:3 แต่อำโนนมีสหายคนหนึ่งชื่อโยนาดาบบุตรของซิมอาพี่ชายของดาวิด โยนาดาบนั้นเป็นคนเจ้าเล่ห์ยิ่งนัก.

2ซมอ. 13:4 โยนาดาบถามอำโนนว่า โอ บุตรชายของกษัตริย์ ทำไมท่านจึงหดหู่ใจเช่นนี้ทุกๆ เช้า? จะไม่บอกให้ข้าพเจ้าทราบบ้างหรือ? อำโนนตอบเขาว่า เรารักธามารน้องสาวของอับซาโลมน้องชายของเรา.

2ซมอ. 13:5 โยนาดาบจึงกล่าวแก่ท่านว่า ขอให้ท่านนอนอยู่บนเตียง แสร้งทำเป็นป่วย และเมื่อบิดาของท่านมาเยี่ยม ก็ขอให้กล่าวว่า ขอโปรดให้ธามารน้องสาวนำอาหารมาให้แก่ข้าพเจ้า มาเตรียมอาหารต่อหน้าสายตาของข้าพเจ้าเพื่อข้าพเจ้าจะได้เห็น และรับประทานจากมือของเธอ.

2ซมอ. 13:6 อำโนนจึงนอนลง แสร้งทำเป็นป่วย. เมื่อกษัตริย์มาเยี่ยม อำโนนก็กล่าวแก่กษัตริย์ว่า ขอโปรดให้ธามารน้องสาวมาทำขนมสักสองก้อนต่อหน้าสายตาของข้าพเจ้า เพื่อข้าพเจ้าจะได้รับประทานจากมือของเธอ.

2ซมอ. 13:7 ดาวิดใช้คนไปแจ้งธามารที่วังว่า จงไปที่บ้านของอำโนนพี่ของเจ้า และทำอาหารให้เขา.

2ซมอ. 13:8 ธามารก็ไปยังวังของอำโนนพี่ชายของเธอ เขากำลังนอนอยู่. เธอหยิบแป้งมานวดและทำขนมต่อหน้าสายตาของพี่ชาย แล้วปิ้งขนมนั้น.

2ซมอ. 13:9 และเธอก็ยกกระทะมาเทออกต่อหน้าพี่ชาย แต่อำโนนก็ไม่ยอมรับประทาน. อำโนนกล่าวว่า จงให้ทุกคนออกไปจากเราเสีย. ทุกคนก็ออกไป.

2ซมอ. 13:10 อำโนนก็กล่าวแก่ธามารว่า จงนำอาหารเข้ามาในห้องชั้นในของพี่ เพื่อพี่จะได้รับประทานจากมือของน้อง. ธามารก็นำขนมที่เธอทำนั้นเข้าไปให้อำโนนพี่ชายที่ห้องชั้นใน.

2ซมอ. 13:11 แต่เมื่อเธอนำขนมมาใกล้เพื่อให้ท่านรับประทาน ท่านก็จับเธอไว้กล่าวว่า น้องของพี่ เข้ามานอนกับพี่เถิด.

2ซมอ. 13:12 เธอจึงตอบว่า อย่าเลยพี่ชาย. อย่า1ขืนใจฉัน เพราะเรื่องอย่างนี้กไม่ควรกระทำกันในอิสราเอล อย่าทำการโฉดเขลาเช่นนี้เลย.

2ซมอ. 13:13 แล้วฉันจะเอาความอับอายไปไว้ที่ไหน? ฝ่ายท่านเล่า ท่านจะเป็นเหมือนคนโฉดเขลาคนหนึ่งในอิสราเอล. เพราะฉะนั้นจงทูลแก่กษัตริย์เถิด ฉันขอร้อง ท่านจะไม่หวงฉันไว้จากพี่.

2ซมอ. 13:14 แต่อำโนนไม่ยอมฟังเสียงเธอ. และเพราะท่านมีกำลังมากกว่า จึงขืนใจเธอและร่วมหลับนอนกับเธอ.

2ซมอ. 13:15 จากนั้นอำโนนก็ชังเธอด้วยความเกลียดชังยิ่งนัก ความเกลียดชังที่ท่านเกลียดชังเธอก็มากยิ่งกว่าความรักซึ่งท่านเคยรักเธอ. และอำโนนกล่าวแก่เธอว่า จงลุกขึ้นไป.

2ซมอ. 13:16 แต่เธอตอบว่า อย่าเลย เพราะที่จะกไล่ฉันไปนั้นก็เป็นความผิดใหญ่หลวงมากกว่าครั้งก่อนที่พี่ทำกับฉัน. แต่ท่านไม่ยอมฟังเธอ.

2ซมอ. 13:17 ท่านจึงเรียกคนรับใช้ที่ปรนนิบัติอยู่สั่งว่า จงไล่ผู้หญิงคนนี้ให้ออกไปให้พ้นเรา แล้วปิดประตูใส่กลอนหลังจากเธอออกไป.

2ซมอ. 13:18 เธอสวมเสื้อคลุมยาวมีแขนดังที่ธิดาพรหมจารีของกษัตริย์สวมกัน. คนรับใช้ของท่านจึงนำเธอออกไปข้างนอก และใส่กลอนประตูหลังจากเธอออกไป.

2ซมอ. 13:19 ธามารก็เอาขี้เถ้าใส่ที่ศีรษะของเธอและฉีกเสื้อคลุมยาวมีแขนที่เธอสวมอยู่นั้นเสีย เอามือกุมศีรษะเดินไปพลาง ร้องไห้เสียงดังไปพลาง.

2ซมอ. 13:20 อับซาโลมพี่ชายของเธอก็กล่าวแก่เธอว่า อำโนนพี่ชายของน้องได้อยู่ร่วมกับน้องหรือ? น้องเอ๋ย จงนิ่งเสีย เพราะเขาเป็นพี่ชายของเจ้า อย่าใส่ใจเพราะเรื่องนี้เลย. ฝ่ายธามารก็อยู่เดียวดายในวังของอับซาโลมพี่ชาย.

2ซมอ. 13:21 เมื่อกษัตริย์ดาวิดทราบเรื่องเหล่านี้ทั้งสิ้น ท่านก็กริ้วยิ่งนัก.

2ซมอ. 13:22 แต่อับซาโลมไม่ได้พูดกับอำโนนเลย ไม่ว่าดีหรือร้าย เพราะอับซาโลมเกลียดชังอำโนนมากที่เขาได้ขืนใจธามารน้องสาวของท่าน.

2ซมอ. 13:23 ต่อมาอีกสองปีเต็ม อับซาโลมมีงานตัดขนแกะที่บาละฮาโซร ซึ่งอยู่ใกล้เอ็ฟรายิม และอับซาโลมเชิญบุตรชายทั้งสิ้นของกษัตริย์ไปในงานนั้น.

2ซมอ. 13:24 อับซาโลมไปเฝ้ากษัตริย์ทูลว่า ดูเถิด ผู้รับใช้ของท่านมีงานตัดขนแกะ. ขอเชิญกษัตริย์และข้าราชการของท่านไปในงานนั้นกับผู้รับใช้ของท่าน.

2ซมอ. 13:25 แต่กษัตริย์กล่าวแก่อับซาโลมว่า ลูกเอ๋ย อย่าเลย อย่าให้พวกเราไปกันหมดเลย จะเป็นภาระแก่เจ้าเปล่าๆ. อับซาโลมคะยั้นคะยอท่าน ถึงกระนั้นท่านก็ไม่ยอมไป แต่ได้อวยพรให้.

2ซมอ. 13:26 อับซาโลมจึงกล่าวว่า ถ้าท่านไม่ไป ก็ขอให้อำโนนพี่ชายของข้าพเจ้าไปด้วยกันกับพวกเราเถิด. และกษัตริย์กล่าวว่า ทำไมจะให้เขาไปกับเจ้าด้วย?

2ซมอ. 13:27 แต่อับซาโลมคะยั้นคะยอจนท่านให้อำโนนและบุตรชายของกษัตริย์ทั้งสิ้นไปด้วยกับเขา.

2ซมอ. 13:28 แล้วอับซาโลมบัญชาพวกคนรับใช้ของท่านว่า จงคอยดูเมื่อใจของอำโนนเพลิดเพลินด้วยเหล้าองุ่นเมื่อไร เมื่อเราสั่งพวกเจ้าว่า จงประหารอำโนน พวกเจ้าจงฆ่าเขาเสีย. อย่ากลัวเลย คือเราเองไม่ใช่หรือที่สั่งพวกเจ้าแล้ว? จงเข้มแข็งและกล้าหาญเถิด.

2ซมอ. 13:29 และพวกคนรับใช้ของอับซาโลมก็กระทำแก่อำโนนตามที่อับซาโลมบัญชาไว้. แล้วบุตรชายทั้งหมดของกษัตริย์ก็ลุกขึ้น แต่ละคนขี่ล่อของตนหนีไป.

2ซมอ. 13:30 ขณะเมื่อพวกเขาอยู่กลางทาง มีข่าวแจ้งไปถึงดาวิดว่าอับซาโลมประหารบุตรชายของกษัตริย์ทั้งหมดแล้ว ไม่เหลืออยู่สักคนเดียว.

2ซมอ. 13:31 กษัตริย์ลุกขึ้นฉีกฉลองพระองค์ และนอนลงบนพื้นดิน ข้าราชการทั้งสิ้นก็ฉีกเสื้อผ้าของตนยืนเฝ้าอยู่.

2ซมอ. 13:32 แต่โยนาดาบบุตรซิมอาพี่ชายของดาวิดกล่าวว่า ขออย่าให้เจ้านายของข้าพเจ้าสำคัญผิดไปว่า พวกเขาประหารชายหนุ่มที่เป็นบุตรของกษัตริย์เหล่านั้นหมดแล้ว เพราะว่ามีแต่อำโนนผู้เดียวที่สิ้นชีวิต. เรื่องนี้อับซาโลมตั้งใจไว้แล้วตั้งแต่วันที่อำโนนขืนใจธามารน้องสาวของเขา.

2ซมอ. 13:33 บัดนี้ขอกษัตริย์เจ้านายของข้าพเจ้า อย่าได้ใส่ใจต่อเรื่องนี้คือสำคัญว่าบุตรชายทั้งหมดของกษัตริย์สิ้นชีวิตแล้ว เพราะมีแต่อำโนนผู้เดียวที่สิ้นชีวิต.

2ซมอ. 13:34 แต่อับซาโลมได้หนีไป. ฝ่ายยามหนุ่มเงยหน้าขึ้นมองดู เห็นคนจำนวนมากกำลังมาจากถนนข้างหลังเขาข้างๆ ภูเขา.

2ซมอ. 13:35 โยนาดาบจึงกล่าวแก่กษัตริย์ว่า ดูเถิด บรรดาบุตรชายของกษัตริย์มากันแล้ว สิ่งนี้เป็นจริงตามถ้อยคำที่ผู้รับใช้ของท่านได้กล่าวไว้.

2ซมอ. 13:36 ต่อมาเมื่อเขาพูดจบลง บรรดาบุตรชายของกษัตริย์ก็มาถึง พวกเขาร้องไห้เสียงดัง. ฝ่ายกษัตริย์และบรรดาข้าราชการก็ร้องไห้สะอึกสะอื้นด้วย.

2ซมอ. 13:37 อับซาโลมหนีไปหาธัลมายบุตรชายของอำมีฮูดกษัตริย์แห่งฆะซูร. ฝ่ายดาวิดไว้ทุกข์ให้บุตรชายของท่านวันแล้ววันเล่า.

2ซมอ. 13:38 ฝ่ายอับซาโลมก็หนีไปยังเมืองฆะซูร และอยู่ที่นั่นสามปี.

2ซมอ. 13:39 แล้วดาวิดกษัตริย์ก็คิดถึงอยากไปหาอับซาโลม เพราะท่านได้รับการปลอบโยนในเรื่องของอำโนน ด้วยเขาสิ้นชีวิตแล้ว.