2 ซามูเอล บทที่ 12

2ซมอ. 12:1 ก 2ซมอ.7:2, 4, 17; 12:7, 13, 25; 1พกษ.1:10, 22, 34; 4:5; 1คนก.29:29; 2คนก.9:29

2ซมอ. 12:6 ก อซด.22:1; ลก.19:8

2ซมอ. 12:7 ก 1ซมอ.16:13

2ซมอ. 12:7 ข 1ซมอ.23:14; บพส.18:1

2ซมอ. 12:8 1 แปลตามตรงคือ เพิ่มสิ่งนั้นและสิ่งนี้ให้อีก.

2ซมอ. 12:9 ก 2ซมอ.11:15, 17

2ซมอ. 12:9 ข 2ซมอ.11:27

2ซมอ. 12:10 ก 2ซมอ.13:28-29; 18:33

2ซมอ. 12:10 1ก การที่พระคัมภีร์บันทึกถึงการพิพากษาแห่งการลงโทษของพระเจ้าที่มีต่อดาวิดนั้นเป็นคำเตือนสำหรับเราในวันนี้ (1กธ.10:11). พระเจ้าไม่เพียงเต็มไปด้วยความรักและพระเมตตาเท่านั้น แต่พระองค์ยังยุติธรรมและน่าเกรงขามด้วย. ด้านหนึ่งพระเจ้าทรงอภัยแก่ดาวิด (ข้อ 13) แต่อีกด้านหนึ่งพระองค์ก็ทรงตีสอนและทำโทษดาวิดตามความชอบธรรมแห่งการปกครองของพระองค์ (ข้อ 10–14). พระเจ้าทรงลงโทษดาวิดอย่างหนัก เพราะว่าความบาปของเขาร้ายแรงมาก. หลังจากที่ดาวิดพ่ายแพ้ ก็มีเรื่องราวที่ชั่วร้ายมากมายเกิดขึ้นในครอบครัวของเขา ไม่ว่าจะเป็นการผิดประเวณีในวงศ์ญาติ, การฆาตกรรม, และการกบฏ (บทที่ 13; 15:1—19:8ก). ต้นกำเนิดแห่งความชั่วร้ายในครอบครัวของดาวิดซึ่งไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนนั้นก็คือการปล่อยตัวไปตามราคะตัณหาแห่งเนื้อหนังของดาวิด. กรณีนี้แสดงให้เห็นว่าการทำโทษของพระเจ้าและการจัดการแห่งการปกครองของพระองค์ที่มีต่อผู้ที่รักพระองค์นั้นยังส่งผลกระทบต่อลูกหลานของพวกเขาด้วย.
ดาวิดซึ่งเป็นผู้ที่สอดคล้องกับพระทัยของพระเจ้าได้ทำให้พระเจ้ามีหนทางในการเริ่มต้นยุคสมัยของฐานะกษัตริย์เพื่อก่อตั้งอาณาจักรของพระเจ้าบนแผ่นดินโลกสำหรับพระคริสต์ที่กำลังจะเสด็จมา. แต่น่าเสียดายที่ในช่วงเวลาสำคัญที่ผู้ชั่วร้ายมาทดลองนั้น ดาวิดไม่ได้ควบคุมราคะตัณหาของเขาอย่างเข้มเข็ง แต่กลับปล่อยตัวไปตามราคะตัณหานั้นและกระทำความบาปที่หยาบช้า ซึ่งได้ล่วงละเมิดพระเจ้าจนถึงที่สุด. พระเจ้าทรงรักดาวิด แต่เนื่องจากความบาปของเขา ดาวิดจึงได้สูญเสียไปซึ่งจุดยืนและฐานะของเขา อีกทั้งสูญเสียสิบเอ็ดเผ่าจากสิบสองเผ่าด้วย (20:1–2). ความบาปของดาวิดได้หว่านเมล็ดพันธุ์สำหรับความเสื่อมเสียของซะโลโม (ดูข้อ 24 คำอธิบาย 1) ซึ่งส่งผลให้อาณาจักรที่พระเจ้าประทานให้นั้นแตกแยก (1พกษ.11:9–13; 12:1–17) และได้หว่านเมล็ดพันธุ์สำหรับความเสื่อมเสียในเรื่องฐานะกษัตริย์ของลูกหลานของซะโลโม ซึ่งสุดท้ายส่งผลให้สูญเสียประเทศและดินแดนบริสุทธิ์ของบรรพบุรุษของพวกเขาไป, พลไพร่ที่บริสุทธิ์ตกไปเป็นเชลย, และถูกทำให้กระจัดกระจายไปทั่วโลก ไม่มีสันติสุขจนถึงปัจจุบันนี้.

2ซมอ. 12:11 ก 2ซมอ.16:22

2ซมอ. 12:11 1 แปลตามตรงคือในสายตาของดวงอาทิตย์.

2ซมอ. 12:12 1 แปลตามตรงคือ กระทั่งต่อหน้าดวงอาทิตย์.

2ซมอ. 12:13 ก 2ซมอ.24:10; บพส.32:5; 51:4

2ซมอ. 12:13 ข บพส.32:1; มคา.7:18-19; ซคย.3:4

2ซมอ. 12:14 ก เทียบ ยซย.52:5; ยอค.36:20, 23; รม.2:24

2ซมอ. 12:23 ก ยนซ.37:35; โยบ10:21; 16:22

2ซมอ. 12:23 ข โยบ7:10

2ซมอ. 12:24 ก 1คนก.22:9; มธ.1:6

2ซมอ. 12:24 1ก แปลว่า สันติสุข. กรณีนี้บ่งชี้ว่าดาวิดอาจจะคาดหวังที่จะได้มาซึ่งช่วงเวลาที่มีสันติสุข. ทว่าตั้งแต่เวลานั้นเป็นต้นมาก็ไม่มีสันติสุขอีกเลยในครอบครัวของดาวิดหรือในอาณาจักรทั้งหมดของอิสราเอล.

2ซมอ. 12:25 1 แปลว่า เป็นที่รักของพระยะโฮวา. หลังจากที่ดาวิดกลับใจต่อพระเจ้า (บพส.51) พระเจ้าก็ทรงอภัยความบาปของเขาและประทานบุตรชายแก่เขา ซึ่งเป็นผู้ที่พระเจ้าทรงรัก. อย่างไรก็ตามพระเจ้ายังคงตีสอนเขาเพราะเห็นแก่ความชอบธรรมของพระองค์ (ดูข้อ 10 คำอธิบาย 1). ด้านหนึ่งพระเจ้าทรงชอบธรรมในการจัดการแห่งการปกครองของพระองค์; อีกด้านหนึ่ง พระองค์ก็เปี่ยมด้วยความรัก, พระเมตตา, พระกรุณา, พระคุณ, และการให้อภัย. ดู มธ.1:6 คำอธิบาย 3 ย่อหน้า 1.

2ซมอ. 12:26 ก ข้อ 26-31: 1คนก.20:1-3

2ซมอ. 12:27 1 แปลตามตรงคือ เมืองแห่งน้ำ.