เยเนซิศ บทที่ 9

ยนซ. 9:1 ก ยนซ.1:22

ยนซ. 9:1 1 สิ่งนี้ได้นำมนุษยชาติที่ “เป็นขึ้น” กลับสู่พระประสงค์ดั้งเดิมของพระเจ้า ซึ่งคือการที่มนุษย์สำแดงพระเจ้าและเป็นตัวแทนของพระองค์ (ดู 1:26 คำอธิบาย 2, 3 และ 5). ในชีวิตคริสตจักร ในการเป็นขึ้นของพระคริสต์ เราได้ถูกนำย้อนกลับไปสู่เมื่อแรกเริ่มเพื่อการสำแดงและการเป็นตัวแทนของพระเจ้า.

ยนซ. 9:1 ข ยนซ.1:22

ยนซ. 9:2 ก บพส.8:6–8

ยนซ. 9:3 ก ลวต.11:2; พบญ.12:15; 1ตธ.4:3–4

ยนซ. 9:3 1ก ก่อนการตกต่ำนั้น พระเจ้าตรัสสั่งว่ามนุษย์ควรจะกินแต่ชีวิตพืช ซึ่งเป็นชีวิตที่บำรุงเลี้ยงและชีวิตแห่งการให้กำเนิดเท่านั้น (1:29). แต่ภายหลังการตกต่ำ มนุษย์ไม่เพียงกินชีวิตพืช แต่ยังต้องกินชีวิตสัตว์ ซึ่งมีความเกี่ยวข้องกับการหลั่งพระโลหิตและมีนัยถึงความจำเป็นของการไถ่ (ฮร.9:22. ดู ยฮ. 6: 51 คำอธิบาย 2; และ อซด.12:8 คำอธิบาย 1).

ยนซ. 9:3 ข ยนซ.1:29

ยนซ. 9:4 ก ลวต.17:10–11, 14; พบญ.12:16, 23; 1ซมอ.14:33; กจ.15:20, 29

ยนซ. 9:5 ก เทียบ อซด.21:28

ยนซ. 9:5 ข ยนซ.42:22; อซด.21:12, 14; ลวต.24:17; อฤธ.35:33; พบญ.19:10; 1พกษ.2:32; บพส.9:12; ลก.11:50–51; เทียบ มธ.26:52; วว.13:10

ยนซ. 9:6 1 นี่เป็นจุดเริ่มต้นแห่งการปกครองของมนุษย์. ในสวนเอเดนก่อนการตกต่ำนั้น มนุษย์อยู่ภายใต้การปกครองของพระเจ้าโดยตรง. ภายหลังการตกต่ำ มนุษย์อยู่ภายใต้การปกครองของมโนธรรมของตนเอง (3:7–10). อย่างไรก็ตามการปกครองของมโนธรรมของมนุษย์นั้นก็ใช้ไม่ได้ผล และมนุษย์ยังได้ตกต่ำไปสู่ความชั่วร้ายยิ่งขึ้น (6:5, 11). ด้วยเหตุนี้หลังจากน้ำท่วม พระเจ้าจึงทรงมอบอำนาจให้มนุษย์ปกครองเหนือมนุษย์ด้วยกันเอง และการปกครองของมนุษย์ก็เริ่มต้นขึ้น (รม.13:1 และคำอธิบาย 3 และ 4).
ในเวลานั้นโนฮาเป็นตัวแทนอำนาจที่อยู่ภายใต้พระเจ้า. นี่คือเงาแห่งอาณาจักรของพระเจ้า และความเที่ยงแท้นั้น ก็คือชีวิตคริสตจักรในแผนการบริหารแห่งพันธสัญญาใหม่ของพระเจ้า ส่วนการปรากฏเป็นจริงนั้นก็คืออาณาจักรพันปี (ดู มธ.5:3 คำอธิบาย 4; ฮร.12:28 คำอธิบาย 1).

ยนซ. 9:6 ก ยนซ. 1:26–27

ยนซ. 9:6 2ก ดู 1:26 คำอธิบาย 3.

ยนซ. 9:7 ก ยนซ.1:22

ยนซ. 9:9 ก ยนซ.6:18; 9:11–17; ยซย.54:9–10; เทียบ ฮซอ.2:18

ยนซ. 9:9 1ก ในการที่จะยืนยันกับมนุษยชาติว่าจะไม่มีน้ำท่วมมาทำลายพวกเขาและโลกอีก พระเจ้าได้ทรงตั้งพันธสัญญากับโนฮา กับเชื้อสายของเขา และกับสรรพสัตว์ที่มีชีวิต (ข้อ 9–17; ดู วว.8:22 คำอธิบาย 1; 4:6 คำอธิบาย 1).

ยนซ. 9:11 ก ยซย.54:9

ยนซ. 9:12 ก ยนซ.9:13; 17; เทียบ ยนซ.17:11; อซด.24:8; 31:16–17; มธ.26:27–28

ยนซ. 9:13 ก ยอค.1:28; วว.4:3; 10:1

ยนซ. 9:13 1ก รุ้งกินน้ำเป็นเครื่องหมายเล็งถึงความสัตย์ซื่อของพระเจ้าในการรักษาพันธสัญญาของพระองค์. ตัวของพระเจ้าเองก็คือความสัตย์ซื่อ (1กธ.1:9; 1ยฮ.1:9). พระองค์ทรงสัตย์ซื่อต่อพระคำของพระองค์ และพระคำของพระองค์ก็คือพันธสัญญา. ในตอนท้ายของพระคัมภีร์เราได้มองเห็นรุ้งกินน้ำอีกครั้งหนึ่ง (วว.4:3) ซึ่งบ่งชี้ว่าความสัตย์ซื่อของพระเจ้าจะดำรงอยู่ตลอดไป (ดู วว.4:3 คำอธิบาย 3; 21:19 คำอธิบาย 1; ส่วนที่ 2; ใน วว.21; ยอค.1:28 คำอธิบาย 1).

ยนซ. 9:15 ก ลวต.26:42, 45; ยอค.16:60; ลก.1:72

ยนซ. 9:15 ข ยนซ.9:11; ยซย.54:9

ยนซ. 9:16 ก ยนซ.17:7, 13, 19

ยนซ. 9:17 ก ยนซ.9:12–13

ยนซ. 9:19 ก ยนซ.10:1–32

ยนซ. 9:21 1 นี่คือความพ่ายแพ้ของโนฮาที่เกิดขึ้นหลังจากความสำเร็จในการงานของเขา ซึ่งเขาได้ประสบการณ์อยู่ภายใต้การอวยพระพรของพระเจ้า (ข้อ 1). โนฮาเมามายด้วยเหล้าองุ่นจากไร่องุ่นของเขา และเขาก็หละหลวมจึงได้เปลือยกายอย่างไม่รู้ตัว. ในประสบการณ์ฝ่ายวิญญาณนั้น เนื่องจากนิสัยที่ตกต่ำของเรา เราจึงต้องได้รับการปกปิดทุกครั้งที่เรามาต่อเบื้องพระพักตร์ของพระเจ้า (3:7; อซด.20:25–26; 28:40–43). ในด้านฝ่ายวิญญาณนั้นการปกปิดของเราก็คือพระคริสต์นั่นเอง (ลก.15:22; ฆต.3:27; บพส.45:13). การเปลือยกายฝ่ายวิญญาณคือการสูญเสียพระคริสต์ผู้เป็นเครื่องปกปิดของเราต่อเบื้องพระพักตร์ของพระเจ้า (เทียบ รม.13:14).

ยนซ. 9:22 ก ยนซ.2:25

ยนซ. 9:25 1 ในฐานะบิดาของครอบครัวและผู้นำของมนุษยชาติ โนฮาเป็นตัวแทนอำนาจของพระเจ้าบนแผ่นดินโลก. แม้ว่าโนฮาได้พ่ายแพ้ แต่เชื้อสายของฮามกลับถูกสาปแช่งเพราะว่าฮามเปิดโปงความพ่ายแพ้ของตัวแทนอำนาจของพระเจ้า (ข้อ 22) และด้วยเหตุนี้จึงได้แตะต้องการปกครองของพระเจ้าในทางที่ผิด. เซมและยาเฟ็ธได้รับการอวยพระพรเพราะพวกเขาเคารพต่อการปกครองของพระเจ้า โดยการปกปิดความพ่ายแพ้ของตัวแทนอำนาจของพระเจ้า และมิได้มองดูความพ่ายแพ้นั้น (ข้อ23). ความพ่ายแพ้ของผู้นำในการปกครองของพระเจ้านั้นกลายเป็นบททดสอบของเราเสมอ. การเปิดโปงความพ่ายแพ้ของผู้นำเป็นเหตุให้เราเข้าไปพัวพันกับการปกครองของพระเจ้าในทางลบ ด้วยเหตุนี้เองจึงทำให้เราสูญเสียไปซึ่งการอวยพระพรของพระเจ้า (ดู พบญ.27:16 เทียบ อฟ.6:2–3; อฤธ.12:1–10 และคำอธิบาย; 2ซมอ.15:10; 18:14–15). ถ้าเราคงอยู่ในฐานะที่ถูกต้องภายใต้การปกครองของพระเจ้า การตกต่ำของผู้นำก็จะกลายมาเป็นพระพรของเรา.

ยนซ. 9:26 1 เซมซึ่งเป็นบุตรคนโตของโนฮานั้นเป็นบรรพบุรุษของชาวเฮ็บราย ซึ่งก็คือชาวยิว (อับราฮามเป็นลูกหลานของเซม — 11:10:26). ในคำพยากรณ์ของโนฮาที่เกี่ยวกับบุตรชายทั้งสามของเขาในข้อ 25–27 นั้น เซมได้รับการอวยพรให้มีพระเจ้าเป็นพระเจ้าของเขา.

ยนซ. 9:27 1 กระโจมเป็นสถานที่ที่ผู้คนมาอาศัย พักสงบ และมีสันติสุขและการรับสุข. การที่ยาเฟ็ธอาศัยอยู่ในกระโจมของเซมนั้นบ่งชี้ว่า ถ้ายาเฟ็ธและลูกหลานของเขาต้องการได้รับการอวยพระพรและรับสุขพระเจ้าเป็นการพักสงบ สันติสุข การรับสุข และความรอดของพวกเขานั้น พวกเขาจำต้องเชื่อในพระเจ้าของชาวยิว (เทียบ ยฮ.4:22). เมื่อองค์พระเยซูเจ้าทรงเสด็จมาในฐานะเชื้อสายของอับราฮามและลูกหลานของเซม พระองค์ได้กลายมาเป็นกระโจมหรือพลับพลา (ยฮ.1:14) ซึ่งจะสำเร็จสุดยอดเป็นกรุงเยรูซาเล็มใหม่ในฐานะกระโจมที่สุดยอดของเซม และเป็นพลับพลาของพระเจ้าที่อยู่กับมนุษย์ไปตราบชั่วนิรันดร์ ซึ่งวิสุทธิชนมากมายจากทุกชนชาติทั้งในพันธสัญญาเดิมและพันธสัญญาใหม่จะอาศัยร่วมกันเพื่อร่วมมีส่วนในพระพรที่นิรันดร์ของชีวิตนิรันดร์ (วว.21:3 และคำอธิบาย 1).