เยเนซิศ บทที่ 48

ยนซ. 48:3 ก ยนซ.17:1

ยนซ. 48:3 1ก ภาษาเฮ็บราย เอลชัดได (El–Shad–dai) (ดู 17:1 คำอธิบาย 2).

ยนซ. 48:3 ข ยนซ.28:19; 35:6

ยนซ. 48:4 ก ยนซ.1:22

ยนซ. 48:4 ข ยนซ.12:7

ยนซ. 48:5 ก ยนซ.41:50–52; 46:20; ยฮซ.14:4

ยนซ. 48:5 1 ยาโคบทำให้บุตรสองคนของโยเซฟซึ่งบังเกิดโดยราเฮ็ลแทนที่รูเบ็นและซิมโอนซึ่งเป็นบุตรคนโตทั้งสองซึ่งบังเกิดโดยเลอา. ขณะที่ยาโคบ อวยพรเอ็ฟรายิมและมะนาเซ เขาได้ให้ที่ดินสองเท่าแก่โยเซฟ (ยฮซ.16–17). เหตุฉะนั้น สิทธิบุตรหัวปีท่ามกลางบุตรชายของยาโคบนั้นก็ได้โยกย้ายจากรูเบ็นไปสู่โยเซฟตามความปรารถนาของยาโคบในการระลึกถึงราเฮ็ล (ข้อ 7). พระเจ้าก็นับถือสิ่งที่ยาโคบทำไว้และทรงทำให้สำเร็จเป็นจริงในขณะที่ลูกหลานของอิสราเอลเข้าสู่แผ่นดินงามและจับฉลากแบ่งที่ดิน (ดู มธ.1:2 คำอธิบาย 3).
ในเยเนซิศมีตัวอย่างของการโยกย้ายสิทธิบุตรหัวปีสี่ครั้งคือ การโยกย้ายสิทธิบุตรหัวปีจากเอซาวไปสู่ยาโคบ (25:22–26, 29–34) ซึ่งเปิดเผยว่าการได้รับสิทธิบุตรหัวปีนั้นเป็นเรื่องของการกำหนดไว้ล่วงหน้าของพระเจ้า ไม่ได้ขึ้นอยู่กับการกำเนิดตามธรรมชาติของเรา (รม.9:10–13). การโยกย้ายสิทธิบุตรหัวปีจากเซราไปสู่เพเร็ศ (38:27–30) ซึ่งเป็นตัวอย่างที่บรรยายถึงข้อเท็จจริงที่ว่า การมอบสิทธิบุตรหัวปีนั้นไม่ได้ขึ้นอยู่กับการกระทำของมนุษย์ แต่ขึ้นอยู่กับการเลือกสรรของพระเจ้าต่างหาก. การโยกย้ายสิทธิบุตรหัวปีจากรูเบ็นไปสู่โยเซฟ (49:3–4; 1คนก.5:1–2) กรณีนี้เปิดเผยว่าแม้เราถูกกำหนดไว้ล่วงหน้าให้ได้รับสิทธิบุตรหัวปี เราก็อาจสูญเสียสิทธิบุตรหัวปีไปได้เนื่องด้วยการปล่อยตัวไปในการล่วงประเวณี. การโยกย้ายสิทธิบุตรหัวปีจากมะนาเซไปสู่เอ็ฟรายิม (12–20) ซึ่งแสดงให้เห็นว่า พระพรขององค์พระผู้เป็นเจ้าไม่ได้ขึ้นอยู่กับการควบคุมกำกับฝ่ายธรรมชาติของมนุษย์ แต่ขึ้นอยู่กับพระทัยปรารถนาและการเลือกสรรของพระเจ้า. ตัวอย่างของการโยกย้ายสิทธิบุตรหัวปีในพระคัมภีร์ กรณีสุดท้าย ก็คือการโยกย้ายสิทธิบุตรหัวปีจากชาวอิสราเอลไปสู่คริสตจักร (ดู มธ.21:31 คำอธิบาย 1).

ยนซ. 48:7 1 หรือ อยู่ข้างๆ เรา.

ยนซ. 48:7 ก ยนซ.35:16–19

ยนซ. 48:9 ก ยนซ.33:15

ยนซ. 48:9 ข ฮร.11:21; เทียบ ยนซ.27:4

ยนซ. 48:10 ก เทียบ ยนซ.27:1

ยนซ. 48:14 ก ข้อ 14–16; ฮร.11:21

ยนซ. 48:14 1 หรือ วางมือทั้งสองด้วยความกระจ่างแจ้ง. ยิศฮาคผู้เป็นบิดาของยาโคบนั้นได้อวยพรอย่างตาบอด (27:1, 23, 27) แต่ยาโคบอวยพรแก่หลานชายสองคนของเขาด้วยความกระจ่างแจ้งทางภายใน. แม้ดวงตาในร่างกายของเขาจะพร่ามัว (ข้อ 10) แต่เนื่องจากเขาสุกงอมแล้วและเป็นหนึ่งกับพระเจ้าในชีวิต ฉะนั้นวิญญาณของเขาจึงทราบอย่างชัดเจนว่า น้ำพระทัยของพระเจ้าประสงค์ที่จะตั้งเอ็ฟรายิมให้อยู่เหนือมะนาเซ (ข้อ 17–20).

ยนซ. 48:15 1 การที่ยาโคบได้กล่าวถึงพระเจ้าไว้สามชั้นในข้อ 15–16 นั้นชี้ถึงพระเจ้าตรีเอกภาพ. พระเจ้าที่อับราฮามและยิศฮาคได้ดำเนินอยู่ต่อเบื้องพระพักตร์ของพระองค์คือพระบิดา, พระเจ้าผู้ทรงเลี้ยงดูยาโคบมาตลอดชีวิตคือพระวิญญาณ, และทูตสวรรค์ที่ทรงช่วยไถ่เขาให้พ้นจากสิ่งชั่วร้ายทั้งปวงคือพระบุตร. นี่ก็คือพระเจ้าตรีเอกภาพที่อยู่ในประสบการณ์ของยาโคบ (ดู 2กธ.13:14 คำอธิบาย 1).

ยนซ. 48:15 ก บพส.23:1

ยนซ. 48:16 ก ยนซ.31:11; อซด.14:19; 23:20; กจ.12:11

ยนซ. 48:16 ข บพส.34:22; ยซย.44:22–23; 49:7; 63:9

ยนซ. 48:16 ค เทียบ อฤธ.26:34, 37

ยนซ. 48:17 ก ยนซ.48:14

ยนซ. 48:19 ก เทียบ อฤธ.1:33, 35; 2:19, 21; พบญ.33:17

ยนซ. 48:19 1ก หรือ ความบริบูรณ์มากมายมหาศาล.

ยนซ. 48:21 ก เทียบ ยนซ.46:4

ยนซ. 48:22 1 หรือ เนินเขาแห่งหนึ่ง.

ยนซ. 48:22 ก ยฮ.4:5