เยเนซิศ บทที่ 47

ยนซ. 47:1 ก ยนซ.46:31

ยนซ. 47:3 ก ยนซ.46:33

ยนซ. 47:3 ข ยนซ.46:32, 34

ยนซ. 47:4 ก พบญ.26:5

ยนซ. 47:6 ก ยนซ.45:18

ยนซ. 47:7 ก ยนซ.14:19

ยนซ. 47:7 1ก การปรากฏที่หนักแน่นที่สุดแห่งการสุกงอมในชีวิตของยาโคบคือเขาได้อวยพรแก่ทุกคน ซึ่งครอบคลุมถึงฟาโรห์ (ข้อ 7, 10)} หลานสองคนของยาโคบ (ข้อ 48)} และบุตรสิบสองคนของตนด้วย (49:1–28). มือที่ฉกชิงได้กลายเป็นมือที่อวยพร (48:14–16). การสุกงอมในชีวิตเป็นเรื่องการถูกเติมเต็มด้วยพระเจ้าผู้เป็นชีวิต. ส่วนพระพรคือการหลั่งไหลชีวิตและการหลั่งไหลพระเจ้าโดยการสุกงอมในชีวิต. การอวยพรแก่ผู้อื่นก็คือนำเขาเข้าสู่การสถิตอยู่ขององค์พระผู้เป็นเจ้า และนำพระเจ้าเข้าสู่เขาเป็นพระคุณ, ความรัก, และการสามัคคีธรรม เพื่อเขาจะได้รับสุขพระเจ้าตรีเอกภาพ — พระบิดา, พระบุตร, และพระวิญญาณ (14:18–19; อฤธ.6:23–27; 2กธ.13:14). การที่ยาโคบอวยพรแก่ฟาโรห์นั้นชี้แจงว่าเขาใหญ่กว่าฟาโรห์ (ฮร.7:7).

ยนซ. 47:8 1 แปลตามตรง วันแห่งปีทั้งหลาย

ยนซ. 47:9 ก ยนซ.17:8

ยนซ. 47:9 ข ยนซ.25:7; 47:28

ยนซ. 47:9 ค โยบ 14:1; บพส.39:5; ยก.4:14

ยนซ. 47:12 ก ยนซ.45:11; 50:21

ยนซ. 47:14 1 เนื่องจากโยเซฟได้ทนทุกข์และปฏิเสธตัวเอง เขาจึงได้รับความอุดมสมบูรณ์แห่งการหล่อเลี้ยงของชีวิต. อาหารทั้งหมดของอียิปต์ล้วนอยู่ในมือของโยเซฟ. เพื่อที่จะได้รับอาหารจากโยเซฟ พลไพร่จำต้องจ่ายราคาสี่อย่าง: เงินของเขา, ปศุสัตว์ของเขา, ที่ดินของเขา, และตัวของเขาเอง (14–23). เงินเป็นตัวแทนของความสะดวกสบาย, ปศุสัตว์เป็นเครื่องหมายเล็งถึงสื่อกลางของการดำเนินชีวิต, และที่ดินเป็นตัวแทนของทรัพยากร. ถ้าเราจะได้รับการหล่อเลี้ยงแห่งชีวิตจากองค์พระผู้เป็นเจ้า เราก็จำต้องนำความสะดวกสบายของเรา, สื่อกลางแห่งการดำรงชีวิตของเรา, และทรัพยากรของเราไปถวายแด่พระองค์. เราถวายแด่พระองค์ยิ่งมาก การหล่อเลี้ยงแห่งชีวิตที่เราได้จากพระองค์ก็ยิ่งมาก. ในที่สุด เพื่อที่จะได้รับส่วนที่ดีที่สุดจากองค์พระผู้เป็นเจ้า ซึ่งครอบคลุมถึงอาหารที่มีไว้เพื่อความอิ่มหนำและเมล็ดพันธุ์ที่มีไว้เพื่อการแพร่พันธุ์ (ข้อ 23) เราจำต้องนำตัวเราเองและทุกส่วนของเราถวายแด่พระองค์.
สุดท้ายในอียิปต์มีเจ้าของที่ดินเพียงคนเดียวและทุกคนล้วนกลายเป็นผู้รับสุขในระดับเดียวกัน. นี่เป็นแบบเล็งของอาณาจักรพันปี. ณ ที่นั่นแผ่นดินและความบริบูรณ์ที่เติมเต็มอยู่ในนั้นล้วนเป็นกรรมสิทธิ์ของพระคริสต์ (บพส.24:1; ดนอ.7:13–14). ชนนานาประเทศบนแผ่นดินโลกจะรับสุขความอุดมสมบูรณ์ของพระคริสต์.

ยนซ. 47:14 ก ยนซ.41:56–57

ยนซ. 47:17 1 แปลตามตรงคือ นำพา (อย่างคนเลี้ยงแกะ).

ยนซ. 47:19 1 แปลตามตรงคือ รับใช้ฟาโรห์.

ยนซ. 47:24 ก ยนซ.41:34

ยนซ. 47:26 ก ยนซ.47:22

ยนซ. 47:27 ก ยนซ.45:10

ยนซ. 47:28 ก ยนซ.47:9

ยนซ. 47:29 ก ยนซ.24:2

ยนซ. 47:29 1ก การวางมือไว้ใต้โคนขานั้นหมายถึงการปฏิญาณ. ใน 32:25 พระเจ้าได้แตะต้องโคนขาของยาโคบ (ดูคำอธิบาย 2 ของข้อนั้น). หลังจากประสบการณ์ครั้งนั้นยาโคบจึงขาเขยก แต่ก็ยังเดินได้ (32:31). แต่ว่าขณะที่ยาโคบกำลังจะจากโลกนี้ไป เขาไม่สามารถทำอะไรเพื่อตนเองได้อีกแล้ว ได้แต่นอนบนเตียง. กำลังธรรมชาติของเขาถูกสิ้นสุดอย่างสิ้นเชิง เขาได้แต่เชื่อพึ่งพระคุณของพระเจ้า (ซึ่งมีโยเซฟผู้เป็นแบบเล็งของพระคริสต์เป็นตัวแทน) ในที่สุดการที่ยาโคบสามารถถูกนำเข้าสู่แผ่นดินงามเป็นการรับมรดกที่เที่ยงแท้ของเขาก็ไม่ใช่โดยกำลังของเขา แต่โดยมือของโยเซฟ (50:5–13). ทำนองเดียวกัน การที่เราสามารถรับพระสัญญาของพระเจ้าเป็นมรดกนั้น ก็ไม่ใช่โดยกำลังของเรา แต่โดยพระคุณของพระคริสต์ (เทียบ 2กธ.12:9).

ยนซ. 47:30 1 ยาโคบเห็นว่าการตายเหมือนกับการนอนหลับ ซึ่งชี้แจงว่า เขาเชื่อในการเป็นขึ้น (1ธซ.4:13–16). เขากำชับโยเซฟว่าอย่าฝังเขาไว้ในอียิปต์ (ข้อ 29) แต่ให้ฝังไว้ในแผ่นดินงาม ณ ถ้ำมักเพลาซึ่งเป็นที่ฝังบรรพบุรุษของเขา (49:29–32). นี่บ่งชี้ว่าเขาตายในความเชื่อ. เขาเชื่อว่าในวันแห่งการเป็นขึ้นนั้น เขาจะฟื้นขึ้นมาอีกและรับแผ่นดินงามเป็นมรดกตามพระสัญญาของพระเจ้า (28:13; 35:12).

ยนซ. 47:30 ก ยนซ.49:29

ยนซ. 47:31 ก ฮร.11:21

ยนซ. 47:31 1 ฉบับเซ็บทัวจินท์ (Septuagint) แปลว่า ค้ำหัวไม้เท้าของเขา (เทียบ ฮร.11:21; ดู ฮร.11:21 คำอธิบาย 1).

ยนซ. 47:31 ข ยนซ.48:2; 1พกษ.1:47